Głos - Tygodnik Nowohucki

29/09/2026

Nawigacja

· Strona główna
· Nowohuckie Linki
· Fotohistorie
· Szukaj
· Dzielnice
· NH - Miejsce dobre do życia

W Głosie

Felietony
Miss Nowej Huty -
XXI edycja
Nowohucianie
Humor
Prawnik radzi

Ostatnie artykuły

· [2026.09.25] Na duna...
· [2026.09.25] Nie jes...
· Na niedzielę 27 wrze...
· [2026.09.25] Plus id...
· [2026.09.18] Na duna...

Ostatnio na forum

Najnowsze tematy

· Na sprzedaż działka ...
· Akcja poboru krwi
· Krótkie włosy - piel...
· Sekcja rekreacyjna G...
· TBS w nowej hucie?

Najciekawsze tematy

Brak tematów na forum

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

Dom skutecznego współczucia

Ten charakterystyczny budynek na ul. Fatimskiej rozpoznaje większość nowohucian. Najlepiej znają go mieszkańcy Bieńczyc, a także tysiące osób, które korzystały z pomocy instytucji, która się w nim znajduje, bądź same angażowały się we wspieranie jej działalności. Nowohuckie „Hospicjum im. św. Łazarza” – bo o nim mowa funkcjonuje w naszej dzielnicy od ponad 20 lat.
Na temat Towarzystwa Przyjaciół Chorych „Hospicjum im. św. Łazarza”, początkach jego działalności i bieżącym funkcjonowaniu rozmawiałam z Jolantą Stokłosą, prezesem Zarządu oraz Renatą Połomską, członkiem Zarządu i koordynatorem Pól Nadziei. Z zapisu ich wypowiedzi powstał ten materiał.
Początki.
Niewiele osób zna początki opieki hospicyjnej w Nowej Hucie, które sięgają lat 70 tych. Mało kto wie, że działalność tak dużej i rozpoznawalnej dziś instytucji rozpoczęła się od wolontariatu, od ludzkiego odruchu serca i troski o chorych u kresu życia. Mało kto wie, jakie były realia w szpitalach, że ówczesny system niewystarczająco dbał o chorych u których nie było szansy na wyleczenie, i że chorzy ci umierali w bólu, często osamotnieniu. W 1972 roku w wyniku powołania przez Metropolitę Krakowskiego Karola Wojtyłę Synodu Krakowskiego w parafiach Diecezji Krakowskiej pracowały studyjne zespoły synodalne. Zespół Studyjny Arki Pana, zorganizowany przez ks. proboszcza Józefa Gorzelanego oraz red. Halinę Bortnowską, redaktorkę Tygodnika Powszechnego i ZNAK-u wyłonił grupę wolontariuszy posługujących, za zgodą dr Kownackiego, chorym głównie na nowotwory na oddziale zakaźnym szpitala im. Stefana Żeromskiego w Nowej Hucie oraz w domach pacjentów i domach opieki społecznej. Swoją opiekę domową nad chorym opierali na zasadach ośrodka pielęgniarstwa domowego, powołanego do życia w 1957 przez Hannę Chrzanowską.
W 1981 r. w Krakowie na bazie Zespołu powstało „Towarzystwo Przyjaciół Chorych - Hospicjum”. W 1982 roku powołano Zespół Opieki Hospicyjnej, którego celem było wolontaryjne opiekowanie się chorymi terminalnie w ich domach rodzinnych. Członkowie zespołów opiekujących się chorymi przechodzili podstawowe szkolenie w zakresie opieki pielęgniarskiej i umiejętności pomocy. W 1993 roku Zarząd powołał niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, zarejestrowany w rejestrze Wojewody - „Poradnię Leczenia Bólu i Opieki Paliatywnej”. Przez pierwsze półrocze 1993 roku Poradnia działała na zasadach wolontariatu, a następnie w wyniku zwiększonej liczby chorych Towarzystwo podjęło decyzję o zatrudnieniu pracowników: lekarzy i pielęgniarek. W pracę Poradni angażowani byli wolontariusze Zespołu Opieki Hospicyjnej. W latach 1990 - 1996 trwała budowa domu hospicyjnego, który został otworzony w 1996 roku. Po wybudowaniu domu – Hospicjum św. Łazarza działalność dotycząca opieki nad chorymi zwiększyła zakres, wzrosła liczba chorych objętych opieką.
Obecnie
Na przestrzeni lat działalność Hospicjum stała się bardziej profesjonalna, rozwinęła się medycyna paliatywna, personel ma coraz większą wiedzę oraz dostęp do dobrych medykamentów i sprzętu. Niezmienna jest duża uważność i troska o chorego i jego rodzinę. Niezmienne jest również to, że wszechstronna opieka dla nieuleczalnie chorych, zbliżających się do końca życia, jest ofiarowywana potrzebującym bez względu na wyznanie, poglądy, sytuację rodzinną i materialną. Sprawowana jest przez lekarzy, pielęgniarki, psychologów, fizjoterapeutów, kapelana i wolontariuszy.
Z roku na rok rośnie liczba osób chorych potrzebujących hospicyjnej opieki. Na przykładzie bieżących danych Hospicjum św. Łazarza: w okresie od 1 stycznia do 31 października 2018 roku Hospicjum Stacjonarne objęło opieką 546 chorych, Hospicjum Domowe 490 chorych. Lekarze w Poradni Medycyny Paliatywnej udzielili 622 konsultacji. Nadal też organizowana jest opieka dla rodzin potrzebujących wsparcia w trudnych dniach pożegnania z najbliższymi. W każdy ostatni piątek miesiąca sprawowana jest w hospicyjnej kaplicy Msza św. za Zmarłych, na którą zapraszani są bliscy przeżywający żałobę. Po Mszy odbywa się spotkanie z psychologami, na którym można porozmawiać o problemach związanych z przeżywanym osamotnieniem.
W swojej misji Towarzystwo ma również propagowanie opieki hospicyjnej, rozwój wolontariatu oraz edukację. Cele te realizuje głównie poprzez akcję Pola Nadziei. W tym roku żonkilowa akcja rozpocznie się 10 marca. Odbędą się liczne kwesty, koncerty a także konkursy dla młodzieży szkolnej, dzieci i przedszkolaków. O szczegółach będziemy pisać wkrótce.
Prowadzenie całościowej opieki hospicyjnej wymaga zaangażowania w jej organizację zarówno Zarządu Towarzystwa jak i całego zespołu pracowników i wolontariuszy oraz przyjaciół Towarzystwa. Tylko dzięki wspólnej ofiarności zespoły hospicyjne mogą zapewniać opiekę medyczną i duchową oraz poczucie bezpieczeństwa chorym i ich najbliższym. Bo przecież jak pisali w 1984 roku członkowie Komisji Formacji i Informacji:

Nauka nie usunie konieczności śmierci,
Lecz nasza solidarność w stosunku do umierających może
Przynieść ulgę, pomoc i spokój.
Można zapobiegać bólowi.
Można oszczędzić upokorzeń.
Można SKUTECZNIE WSPÓŁCZUĆ UMIERAJĄCYM !

Hospicjum św. Łazarza zostało zainicjowane i działa dzięki ofiarności tysięcy ludzi dobrej woli. Opieka hospicyjna jest bezpłatna dla chorych i ich rodzin. W części jego działalność finansowana jest przez Narodowy Fundusz Zdrowia, niezmiernie ważną pozycją w hospicyjnym budżecie są środki z 1% podatku, Pól Nadziei, kwoty z kwest okolicznościowych, darowizny pieniężne i rzeczowe. Rozpoczął się okres rozliczeń podatkowych, polecamy Państwa uwadze nasze nowohuckie Towarzystwo Przyjaciół Chorych „Hospicjum im. św. Łazarza”- Organizację Pożytku Publicznego KRS 0000048149. To wsparcie jest bardzo potrzebne, zapewni chorym u kresu życia „ulgę, pomoc i spokój”.
(ał)

Towarzystwo Przyjaciół Chorych
„Hospicjum im. św. Łazarza”
KRS 0000048149
ul. Fatimska 17, 31-831 Kraków
tel. 12 641 46 66
www.hospicjum.krakow.pl
konto bankowe: 92 2490 0005 0000 4530 9034 8688

Okolice Nowej Huty

Wielkoformatowa wystawa fotografii, autorstwa Adama Gryczyńskiego, realizowana w ramach obchodów 70-lecia Nowej Huty, dostępna jest dla zwiedzających do 28 lutego, w Złotej Galerii NCK. Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny. Wystawa jest jednym z elementów wydarzenia „Siła fotografii”, które zakończy się wystawą WORLD PRESS PHOTO 2018.
Adam Gryczyński z nowohucka fotografią związany jest od lat. Pod jego redakcją ukazały się wydawnictwa: „Franciszek Twaróg – nauczyciel z Luboczy” (2006), „Czas zatrzymany” (2006), „Nowa Huta – najmłodsza siostra Krakowa” (2007), „Czas zatrzymany 2” III tomy (2008), „Nowa Huta – nowa ewangelizacja” (2009) oraz kilkadziesiąt katalogów wystaw. W przygotowaniu są książki z serii „Czas zatrzymany”: „Nie tylko o szkole”, „Z kart historii Pleszowa”. Od 1983 r. jest kierownikiem działu fotograficzno-filmowego w Nowohuckim Centrum Kultury. Miał kilkanaście wystaw indywidualnych pokazywanych w Polsce i za granicą; w USA, Niemczech, Brazylii, Rosji, Norwegii, Chorwacji, we Włoszech, na Litwie i Węgrzech. Brał udział w przeszło 100 wystawach zbiorowych i wielu plenerach fotograficznych. Ta najnowsza wystawa „Okolice Nowej Huty” to kolejna, udana próba, pokazania naszej dzielnicy w sposób zmuszający do refleksji. Sam autor tak mówi o genezie tej wystawy:
Kiedy spoglądam przez moje nowohuckie okno widzę na pierwszym planie drogę osiedlową, potem ogródki działkowe, a tuż za nimi nasyp kolejowy, gdzie dość rzadko i leniwie toczą się pociągi towarowe. Od północnej strony wyłaniają się malowniczo położone pośród drzew Raciborowice z kościołem parafialnym z XV w., wybudowanym przez Jana Długosza. Po stronie wschodniej ciągną się rozległe pola uprawne wokół Zalewu „Zesławice” ponad którymi wznoszą się pozostałości dawnej cegielni z kopułą obrotową, gdzie produkowano budulec na potrzeby Nowej Huty. Potem są tereny zielone należące do Prus, Grębałowa i Wzgórz Krzesławickich, a na ich horyzoncie przy dobrej przejrzystości powietrza, pojawia się z roku na rok coraz gęstsza zabudowa. Jesienią pola i łąki położone w dolinie rzeki Dłubni, często skryte są w grubej porannej mgle, co w padających ukośnie promieniach słońca pięknie wydobywa wieloplanowość wywołując przy tym specyficzny nastrój. Ten opisany z ptasiej perspektywy krajobraz, odkąd tu zamieszkałem (1990 r.) budził moje narastające zainteresowanie. Robiłem więc piesze wycieczki, najczęściej wzdłuż Dłubni, przez Batowice, Raciborowice, Kończyce, Książniczki, i Młodziejowice w kierunku Węgrzc lub Michałowic, a także rowerowe i samochodowe; do Koniuszy, Karniowa lub Wawrzeńczyc. Po drodze mijałem wioski, które mimo przeobrażeń, zdołały zachować tradycyjny układ pól i rolniczy charakter. Efektem tych peregrynacji były moje wystawy indywidualne: „Krajobrazy z Nowej Huty”, „Zielone metamorfozy” oraz ekspozycje zbiorowe: „Narodziny Nowej Huty”. „Pejzaż miasta”, „Nowa Huta – najmłodsza siostra Krakowa” i in.
(…) Portret ziemi który sporządziłem, jest próbą uchwycenia jej zanikającego uroku. Jest moją odpowiedzią na gwałtowne przeobrażenia które tutaj zachodzą i dalej będą postępowały kształtując, lub raczej deformując jej oblicze. Im dłużej przyglądam się okolicznym krajobrazom, tym większy odczuwam niepokój. Mam tu na myśli budowę trasy S7, Północnej Obwodnicy Krakowa oraz blokowisk pochłaniających coraz to większe obszary rolnicze. Bywa, że tu, gdzie jeszcze nie tak dawno rozciągała się malownicza łąka, widoczna na zdjęciach sprzed lat, wyrosły już nowe domy, niszcząc dawną scenerię i harmonię niezrównanych proporcji, ukształtowaną przez odwieczne siły natury i ludzką działalność. Niejedna okolica, oddalona od wielkomiejskiego zgiełku, stanowiąca wcześniej sielską oazę spokoju, stała się w następstwie przemian urbanizacyjnych częścią większego osiedla. Będąc w oddaleniu, gdzieś w Kocmyrzowie, Pietrzejowicach lub Karniowie, zatrzymuję wzrok na białych domkach rozlokowanych na tle pasiastej zieleni, za którą wyłania się na horyzoncie górski łańcuch Beskidów, czasem widać nawet Tatry. Wówczas uruchamia się moja fantazja, i podpowiada, jak obserwowany teren, pozbawiony współczesnych siedlisk ludzkiej egzystencji, mógłby pięknie wyglądać. Dawniej istniał tu przecież zupełnie inny świat, mocno różniący się od tego który znamy. (…) Ta postać krajobrazu, którą utrwaliłem wokół Nowej Huty, ma się ku końcowi. Stopniowo lecz nieuchronnie niszczą go nowopowstające arterie komunikacyjne, sieci energetyczne i różnego rodzaju ogrodzenia. A także bloki mieszkalne i domy jednorodzinne, zarówno te w zabudowie szeregowej, bliźniaczej jak i wolnostojące, parterowe i wielokondygnacyjne. Na jednym terenie proces przeobrażeń przebiega szybciej, gdzie indziej zaś wolniej. Lecz wszędzie widać, że on stopniowo narasta, dając sumarycznie efekt chaosu i uczucie cywilizacyjnego przesytu, który pogłębia wycinka starych drzew, będących ostoją lub miejscem gniazdowania ptaków. Przedstawiony tutaj świat, z jego blaskiem i cieniem, starałem się opisać zgodnie ze swoimi zainteresowaniami i predyspozycjami, w sposób prosty a zarazem prawdziwy. Skłoniło mnie do tego uwrażliwienie na trwałe zmiany jakie dokonują się w krajobrazie na skutek wpływu działalności człowieka i jego gospodarki. One są rozciągnięte w czasie, co utrudnia ich szczegółową obserwację i futurologiczną analizę przez jedno pokolenie. Mam nadzieję, że młode generacje, bogatsze o nowe doświadczenia, metodą kontynuacji dołożą w tej materii kiedyś własne interpretacje i spostrzeżenia, że przyczynią się do powstania zbiorowego, zobiektywizowanego portretu okolic Nowej Huty. Prosząc o tę przysługę, życzę im gorąco, aby warunki do życia, jakie tutaj nadejdą, okazały się dla nich łaskawe. Lecz o to, aby tak się stało, musimy zadbać my, współcześni, bo jak napisał autor „Małego księcia” Antoine de Saint-Exupéry: „Ziemi nie dziedziczymy po naszych rodzicach, pożyczamy ją od naszych dzieci.”- Adam Gryczyński Nowa Huta, 25 października 2018 r.
Wystawie „Okolice Nowej Huty” towarzyszy album, który można kupić w kasie Nowohuckiego Centrum Kultury.
(ał)

Z Kapelą Hanki Wójciak w Nowej Hucie – Hej, Malućki, Malućki...

Dobrą tradycją zimowej odsłony cyklu Nowa Huta. Dlaczego Nie?! stało się poświęcenie jej wspólnemu kolędowaniu z artystami, którzy potrafią nadać swój indywidualny styl tradycyjnym pieśniom okresu bożonarodzeniowego - sprawić by znane i cenione kolędy oraz pastorałki zabrzmiały w zupełnie nowym wymiarze. Organizatorzy cyklu, w 2018 roku to trudne, ale niezwykle wdzięczne zadanie, powierzyli Kapeli Hanki Wójciak, a koncert Hej, Malućki, Malućki... w ich wykonaniu odbył się 28 grudnia w kościele pw. Maksymiliana Marii Kolbego na os. Tysiąclecia.
Idziemy tu, idziemy, z betlejemskiej krainy, sukomy tu schronienio, dlo malućkiej Dzieciny... - od samych drzwi wejściowych, między ławami pełnymi zasłuchanych ludzi, w stronę ołtarza, w zupełnej ciszy pełnego kościoła, niosły się słowa góralskiej pastorałki śpiewane pięknym, mocnym kobiecym głosem. Tak zaczął się ten niesamowity, przepełniony ciepłem i serdecznością w chłodny zimowy wieczór, koncert. Do nowohuckiego kościoła przybyło bardzo wielu słuchaczy z różnych stron świata, nie tylko z Polski. Naprzeciw zasłuchanego tłumu stanął zespół młodych, uzdolnionych ludzi, z charyzmatyczną wokalistką na czele, by przez niemal półtorej godziny wyznaczać zebranym takt bicia serc i rytm oddechów, by przewodniczyć, prowadzić i dekorować wspaniałym muzycznym ornamentem chóralne kolędowanie.
W repertuarze artystów nie zabrakło powszechnie znanych kolęd, jak Bóg się rodzi, Dzisiaj w Betlejem, czy tytułowe Hej Malućki. Pojawiły się też muzyczne perełki w postaci wykonania mniej znanych lub całkiem zapomnianych utworów, jak na przykład Walc zimowy – napisany przez Henryka Rostworowskiego w wigilię 1939 roku, podczas jenieckiego pobytu pisarza i publicysty, aktora, cenionego autora i wykonawcy piosenek, w oflagu hitlerowskim. Do wspólnego zaśpiewania tej piosenki Hanka Wójciak zaprosiła gościnnie Kamilę Najduk – absolwentkę Państwowej Szkoły Muzycznej im. Władysława Żeleńskiego w Krakowie i studentkę warszawskiej Akademii Teatralnej. Ciekawym zamysłem, poszerzającym kontekst i wykraczającym poza ramy zwykłego kolędowania, było wykonanie utworu Matki człowieczej lament z muzyką Edwarda Pałłasza do słów Joanny Kulmowej. Zespół zagrał też autorską, pochodzącą z wydanej w 2014 roku płyty Znachorka, kompozycję pt. Matulu. A gdy wybrzmiały ostatnie tony zamykającej koncert, odśpiewanej chóralnie przez zebranych w kościele, kolędy Mędrcy świata, monarchowie – słuchacze na stojąco nagrodzili wykonawców morzem oklasków.
Koncert poprowadziła Lidia Jazgar – dyrektor artystyczna cyklu, która życzyła wszystkim wykonawcom, słuchaczom, organizatorom, sponsorom i partnerom wszelkiej pomyślności w Nowym Roku 2019. Nie są to puste słowa, zważywszy że nadrzędną ideą cyklu Nowa Huta. Dlaczego Nie?! jest nie tylko zapewnienie krakowianom powszechnego, bezpłatengo dostępu do wydarzeń kulturalnych, ale też wsparcie działalności Hospicjum św. Łazarza w Krakowie i pomoc jego podopiecznym, a realizacja tych celów zależy od pracy, wsparcia i przychylności wielu ludzi, firm i instytucji.
Organizatorzy cyklu Nowa Huta. Dlaczego Nie?: Porozumienie Dzielnic Nowohuckich - Dzielnice: XIV Czyżyny, XV Mistrzejowice, XVI Bieńczyce, XVII Wzgórza Krzesławickie, Ośrodek Kultury Kraków-Nowa Huta oraz Stowarzyszenie Przyjaciół Nowej Huty, dziękują wszystkim, którzy przyczynili się do organizacji koncertu - ks. Andrzejowi Kopiczowi, proboszczowi parafii św. Maksymiliana za serdeczną gościnę, za nieocenione wsparcie Miastu Kraków, partnerom cyklu: Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie, Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej S.A. w Krakowie, PPU „Fares” Sp. z o.o., Agencji Art. Blue, partnerowi koncertu: Małopolskim Dworcom Autobusowym S.A. oraz patronom medialnym: Głosowi. Tygodnikowi Nowohuckiemu, Telewizji Kraków, Radiu Plus i Dziennikowi Polskiemu. Podziękowania skierowane są także do Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie za wsparcie w działaniach organizacyjnych.
(f)

Fot. AG Studio – G. Wawrzonek

Nowohuckie osiedla – Najpierw C-1 dziś - Teatralne

Teatralne to osiedle ostatnie przed ulicą Kocmyrzowską os, która była granicą rozwoju urbanistycznego Nowej Huty do końca lat pięćdziesiątych. Pierwsze nowohuckie osiedla zaczęły powstawać wzdłuż funkcjonujących dróg: w stronę Pleszowa i Kocmyrzowa. Budowę domów w dzisiejszych osiedlach Krakowiaków, Górali, Teatralnym rozpoczęto w połowie 1950 roku.
Początek, a potem rozbudowa dzielnicy związane były z ekspansją największego zakładu, który dał mieszkania i nowe życie jego pracownikom. Jakie? – pokazuje wystawa Magdaleny Smagi „Osiedleni Teatralne” w nowohuckim oddziale Muzeum Historycznego Miasta Krakowa w Alei Róż.
Osiedle sąsiedzkie
Plany osiedli nowohuckich przygotowywali planiści z Miastoprojektu. Były oparte na założeniach „jednostki sąsiedzkiej”, stworzonej przez Clarencea Artura Perr’yego w 1923 r. Nowa Huta składa się z jednostek – osiedli. W osiedlu Teatralnym jest podobnie. „Teatralne” - roboczo było zwane C-1, było jedną z takich „sąsiedzkich” jednostek. Osiedle składało się z trzech kolonii architektonicznych.
Historia rodzinna Danuty Grządziel podobna jest do historii innych nowohuckich rodzin. Opowiada ją w wywiadzie dla autorki wystawy: „Mój tato pochodził ze Skomielnej Białej koło Rabki, natomiast mama pochodziła z Tropia. To taka niewielka miejscowość nad Dunajcem. Tato przyjechał do Huty wcześniej, a mama trochę później i tu się poznali. Tato pracował od początku w Przedsiębiorstwie Budownictwa Mieszkaniowego. Bardzo dużo ludzi, właśnie z osiedla Teatralnego i okolicznych bloków pracowało w tym przedsiębiorstwie.
Wszyscy, przyjeżdżający do Nowej Huty najpierw mieszkali w hotelach, potem dostawali tu mieszkania. Ja się urodziłam w Hucie. Na początku, przez dwa lata mieszkaliśmy w barakach nad zalewem. W 1956 roku dopiero tato dostał mieszkanie na osiedlu Teatralnym i od tej pory mieszkaliśmy właśnie tu. W barakach warunki były paskudne. Mama opowiadała, że w zimie zamarzały ziemniaki. W mieszkaniu mieliśmy jeszcze piec na węgiel, do tego mój tato bardzo bał się wojny, wiec zgromadził ogromne zapasy węgla w piwnicy, w 1981 roku ten węgiel jeszcze był…
Mieliśmy duże mieszkanie – aż 52 m. kw. Duży pokój to był naprawdę duży, chyba ze 20 metrów kw. A i ten drugi pokój też nie był mały, bo to było mieszkanie narożne. Mieszkania w środku klatki schodowej są z kolei małe i pokoje są tam naprawdę malutkie. W naszym mieszkaniu kuchnia była widna, do tego łazienka – wszystko było tylko, jak na tamte czasy, nie było bogato urządzone”. Zaczynało się normalne życie. D. Grządziel należała do pierwszych roczników dzieci, które uczęszczały do wybudowanej w osiedlu Szkoły Podstawowej nr 87, noszącej im. Janka Krasickiego.
Mara Bartoszek, absolwentka XI (już miejscowego, w os. Teatralnym) LO opowiada o innym aspekcie mieszkania w Nowej Hucie: często lokatorzy musieli dzielić się mieszkaniem, ale też chętnie przyjmowali do siebie kuzynów ze wsi, pomagając w ten sposób w awansie społecznym: studiującym w Krakowie młodym kuzynom, czy podejmującym pracę w mieście, co często potem było przyczółkiem do zamieszkania w Krakowie. „W os. Teatralnym mieszkałam od 1956 roku. Rodzice pochodzili ze wsi o nazwie Kępie w powiecie miechowickim. To było w roku 1952 , mieszkanie dostali właśnie tutaj, na os. Teatralnym, w bloku na drugim piętrze. To były dwa pokoje z kuchnią - do podziału. Moi rodzice dostali jeden pokój, a drugi zajęła współlokatorka. Kuchnię mieliśmy oczywiście wspólną. Po paru latach wyprowadziła się, no i wtedy całe mieszkanie dostaliśmy my. Było bardzo duże – 50 m. kw. Dwa ładne pokoje z dużą ,jasną kuchnią. W małym pokoju były wbudowane szafy wnękowe. Jedyną wadą tego mieszkania był brak parkietu. Na innych osiedlach parkiety były – u nas nie.
Tata pracował w KBM-ie, który był w miejscu gdzie dzisiaj Tomex. Był ślusarzem – wspomina w rozmowie z Magdaleną Smagą pani Maria.
W latach 90 – tych KBM zostało zlikwidowany a plac zaadaptowano na targowisko. Ojciec pani Marii przeszedł na emeryturę w 1994 roku. Mama początkowo była w domu, do pracy poszła dopiero jak nas odchowała, żeby dorobić sobie troszkę.- U nas zawsze koś mieszkał, często przyjeżdżali krewni ze wsi. Nasz kuzyn Rysiek, który studiował na AGH, też u nas mieszkał. Potem przyjechała moja kuzynka, która mieszkała co najmniej 5 lat. Pracowała w Vistuli i mieszkałyśmy razem – wspomina M.Bartoszek.
W gumiakach do teatru
W styczniu 1951 roku mieszkało w Nowej Hucie już ponad 5 tys. osób. 25 marca 1951 roku odbyło się pierwsze posiedzenie Dzielnicowej Rady Narodowej, kolegialnego organu dzielnicowego, o znacznie większych i samodzielnych uprawnieniach. Przewodniczącym tej pierwszej rady wybrano Juliana Aniołę. Życie kulturalne wyglądało wówczas bardzo skromnie. Skupiało się wokół zakładowych wycieczek w okolice Krakowa, do kin i teatrów w Krakowie, do muzeów, sporadycznie do operetki. Zakładowy Dom Kultury HiL rozpoczął swą działalność w 1955 roku.
Wreszcie, przyspieszony polityczną dyskusją o życiu nowohuckich robotników wywołaną głośnym wierszem Adama Ważyka „Poemat dla dorosłych” opublikowanym w sierpniu 1955 roku, a w os. Teatralnym działalność rozpoczyna Teatr Ludowy. Pierwsza premiera „Krakowiaków i Górali” odbyła się 4 grudnia 1955 roku.
Maria Tomanik w wywiadzie dla Magdaleny Smagi: „W Nowej Hucie klasa robotnicza mieszkała w hotelach robotniczych. Jak wybudowano Teatr Ludowy to wmawiano jej, że do teatru w garniturach chodzą tylko burżuje. Mój ojciec opowiadał, że lud chodził do teatru w tym, w czym stał. Ludzie w ogóle nie zmieniali odzieży. Uczyłyśmy więc dzieci, ze teatr to jest miejsce szczególne i z szacunku do aktorów, artystów powinniśmy ubrać się elegancko i zachowywać stosownie. Gdy Jerzy Fedorowicz dyrektorował w Teatrze Ludowym to urządzaliśmy tam różne szkolne imprezy. Między innymi bardzo uroczyste ślubowania pierwszych klas gimnazjalnych”.
Romeo i Julia w stylu subkulturowym
Potem, w latach dziewięćdziesiątych w Tatrze Ludowym, też wydarzyła się nietypowa premiera.
Jerzy Fedorowicz: „Wszystkie awantury przed teatrem, a zwłaszcza wybijanie szyb w autokarach przypisywane było skinheadom. Spotkałem się więc z nimi na pogrzebie Andrzeja Zauchy i powiedziałem im żeby przyszli do teatru, bo chcę z nimi o tym porozmawiać . Skinheadzi przyszli na próbę sztuki o świętym Franciszku. Obiecałem im że przygotuję dla nich specjalny projekt a oni obiecali, ze nie będą „dymić” przy teatrze. Mogło dojść do rozróby bo od strony Arki przyszła grupa osób, które chciały rozprawić się ze skinheadami. Była to grupa różnych subkultur. Wtedy wyszedłem do nich i powiedziałem, że jeśli dojdzie do bójki to wezwę policję: ja zostanę wyrzucony a teatru nie będzie - zostaną tylko krzaki i pokrzyw, a przecież to wszystko dla ich dzieci. I rozeszli się. Postanowiłem zaprosić do teatru i skinheadów i punków. Przedstawiłem im propozycję że wystawimy okrojony dramat Romeo i Julię w wersji bardzo okrojonej gdzie skinheadzi zagrają Capulettich, a punki Montecchich.(…)
Były też role dla innych subkultur muzycznych. To narzuciło życie. Robiliśmy konkurs do roli Julii przygotowywanym przez Krzysztofa Orzechowskiego przedstawieniu dla Teatru Ludowego. Dziewczyna, która wygrała to bardzo znana dziś aktorka Dominika Bednarczyk”.
Próby do przedstawienia były obserwowane przez telewizje świata, Premiera budziła duże zainteresowanie. Potem posypały się liczne zaproszenia zagraniczne. Pojechaliśmy do Berlina. Rozpoczęliśmy dwuletnie turnee po Niemczech.
„Świt” kinomanów
W rok po Teatrze Ludowym w 1956 roku kinomanom oddano w os. Teatralnym Kino „Świt”. Ewa Skoczylas-Tkacz: „To były czasy kiedy Huta tętniła życiem. W każdym niemal miejscu przy Świcie, przy Światowidzie były sceny, na których występowały zespoły muzyczne. My, jako malutkie dzieci, wtedy chodziliśmy i podpatrywaliśmy to wszystko. Kina, one wtedy tętniły życiem, bo luzie wtedy bardzo często chodzili o kina. Może repertuar był trochę uboższy i nie było możliwości oglądania takiej ilości filmów jak teraz, ale chodzenie do kina było bardzo fajne, modne i zawsze to było duże wydarzenie. Ja chodziłam do Świtu, do Światowida zresztą też. Pamiętam jak byłam nastolatką to siostra brała mnie na Konfrontacje. Kupowało się specjalny karnet ważny dwa tygodnie i oglądało filmu które później przez cały rok leciały w kinach. To było bardzo fajne przede wszystkim duże wydarzenie dla mnie. Właśnie wtedy na Konfrontacjach oglądałam „Sprawę Kramerów”. Ostatni film, który oglądałam w kinie Świt to było „Ogniem i mieczem”. Później kino podupadło. Serce mnie bolało jak szłam i parzyłam na to co się tu ziało jak wyciągano ze środka cała widownię…
***
Drugi etap rozbudowy Nowej Huty rozpoczęto pod koniec lat pięćdziesiątych (1959 do 1966). Wcześniej „Biprostal opracował założenia rozbudowy huty stali do zdolności produkcyjnej 3,3,- 3,5 mln ton. Pod koniec lat pięćdziesiątych Nowa Huta – miasto hutników i ich rodzin, ograniczone ulicami Kocmyrzowską, Bienczycką, Bulwarową, z jednej strony, Rewolucji Kubańskiej i Planu 6-letniego, pękało w szwach.
Trzeci etap rozbudowy największego krakowskiego zakładu nastąpił w latach 1967 – 1976.
Rozbudowa kombinatu musiała pociągnąć za sobą rozwój miasta. Ogłoszono konkurs na zagospodarowanie nowych terenów – dzielnica miała poszerzać się na bieńczyckie pola. W 1961 Nowa Huta przekroczyła ulicę Kocmyrzowską.
Trzecią dekadę Nowa Huta witała osiedlami mistrzejowickimi…
* * *
Więcej o osiedlu Teatralnym, jego historii i mieszkańcach znajdziecie na wystawie „Osiedleni Teatralne”, którą można oglądać w Alei Róż do lutego przyszłego roku i w katalogu wystawy.

Krystyna Lenczowska
repr. foto autorka

Stragany z owocami pod kinem Świt. Lata sześćdziesiąte. Fot. Józef Lewicki, ze zbiorów MHK.

Życzenia noworoczne 2019

Samych dobrych dni w Nowym 2019 Roku życzy Redakcja

Obchody Epifanii – Rekolekcje dla Krakowa i całego świata – ABY ŚWIAT POZNAŁ BOGA, KTÓRY JEST NIESKOŃCZONĄ MIŁOŚCIĄ

Święty Wincenty Pallotti zapoczątkował uroczyste obchody oktawy Epifanii, których celem była modlitwa o jedność Kościoła i wspólna adoracja Dzieciątka Jezus. Po raz drugi pragniemy nawiązać do tej pallotyńskiej tradycji i przeżyć duchowe przygotowanie do Uroczystości Objawienia Pańskiego w Krakowie, w parafii pw. Matki Bożej Pocieszenia, w dniach 3-6 stycznia 2019 roku. W tym roku hasłem rekolekcji dla Krakowa i całego świata będą słowa Pallottiego: „Aby świat poznał Boga, który jest nieskończoną Miłością”.
Uroczystość Trzech Króli, czyli Epifania, przypominająca objawienie się Nowonarodzonego Jezusa Mędrcom i pogańskiemu światu, stała się, zgodnie z myślą św. Wincentego Pallottiego, podstawowym świętem założonego przezeń Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Pallotti organizował w pierwszej połowie XIX wieku święto Epifanii w jednym z największych kościołów Rzymu, gdyż cieszyło się ono tak wielką popularnością pielgrzymów. Sercem tej uroczystości była przykuwająca uwagę wszystkich, figura Dzieciątka Jezus, wyrzeźbiona – na prośbę Pallottiego – przez nieznanego artystę. Od 1836 roku na zakończenie uroczystości epifanijnych zawsze jeden z kardynałów podnosił w górę to Dzieciątko i błogosławił zebranych wiernych. Wielu pielgrzymów z wszystkich narodów i stanów, kapłanów z różnych części świata, biskupów i kardynałów doznało błogosławionych skutków tego uroczystego nabożeństwa w czasie wielu lat jego trwania.
Rekolekcjom przygotowującym i samej Uroczystości Epifanii będą przewodniczyć: bp Damian Muskus (biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej), ks. Piotr Pawliszcze (proboszcz parafii greckokatolickiej p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego w Krakowie), bp Andrzej Przybylski (biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej ) oraz ks. Zenon Hanas SAC (przełożony Prowincji Chrystusa Króla).
Codziennie o godz. 18.00 będzie miała miejsce uroczysta Msza Święta a po niej celebracja. W piątek sprawowana będzie liturgia greckokatolicka a w Uroczystość Objawienia Pańskiego oddanie czci Bożemu Dziecięciu. Figura Dzieciątka, będąca kopią tej z kościoła SS. Salvatore in Onda w Rzymie, zostanie przywieziona z prowadzonego przez Siostry Pallotynki Domu Dziecka w Rudniku.
Patronami tegorocznej Epifanii, zostali pallotyńscy Słudzy Boży: ks. Franciszek Bryja SAC, ks. Franciszek Kilian SAC, br. Paweł Krawczewicz SAC, ks. Norbert Jan Pellowski SAC, ks. Jan Szambelańczyk SAC i ks. Stanisław Szulmiński SAC.
Epifania będzie transmitowana przez Pallotyńskie Radio Ewangelizacyjne Pallotti.FM. Zapraszamy do udziału.
ks. Łukasz Gołaś SAC

PROGRAM UROCZYSTOŚCI

+ 3 stycznia (czwartek)
Patroni dnia: Sługa Boży Ks. Franciszek Bryja SAC, Sługa Boży Ks. Franciszek Kilian SAC
Prowadzący: bp Damian Muskus
Biskup Pomocniczy Archidiecezji Krakowskiej
18.00 Msza Święta z kazaniem
19.00 Celebracja

+ 4 stycznia (piątek)
Patroni dnia: Sługa Boży Br. Paweł Krawczewicz SAC, Sługa Boży Ks. Norbert Jan Pellowski SAC
Prowadzący: ks. Piotr Pawliszcze
Proboszcz Parafii Greckokatolickiej p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego w Krakowie
18.00 Msza Święta (liturgia grekokatolicka)
19.00 Celebracja

+ 5 stycznia (sobota)
Patron dnia: Sługa Boży Ks. Jan Szambelańczyk SAC, Sługa Boży Ks. Stanisław Szulmiński SAC
Prowadzący: bp Andrzej Przybylski
Biskup Pomocniczy Archidiecezji Częstochowskiej
18.00 Msza Święta z kazaniem
19.00 Celebracja

+ 6 stycznia (niedziela)
UROCZYSTOŚĆ OBJAWIENIA PAŃSKIEGO
Prowadzący: ks. Zenon Hanas SAC
Przełożony Prowincji Chrystusa Króla
18.00 Msza Święta z kazaniem (oddanie czci Bożemu Dzieciątku)

Życzenia bożonarodzeniowe 2018

Pełnych radości Świąt Bożego Narodzenia życzy Redakcja

Szopki małe, duże i krakowskie

W okresie Bożego Narodzenia znajdziemy ją wszędzie: na świątecznych kartkach, reklamach, kościołach i u kolędników, a od dwóch lat - w Alei Róż. Szopki upamiętniają narodziny Chrystusa, dlatego w każdej z nich znajdziemy obowiązkowo świętą rodzinę: figurki Józefa, Maryi i dzieciątko w żłóbku.
Krakowskie szopki, rokrocznie prezentowane najpierw na Rynku Głównym przed pomnikiem Adama Mickiewicza, a potem Muzeum Historycznym Miasta Krakowa, maja swoją specyfikę, zawierają szereg lokalnych, krakowskich akcentów. A to w elementach architektonicznych - święta rodzina umiejscowiona jest w budynku, którego wieże i kopuły nawiązują do Kościoła Mariackiego, a to w postaciach w ludowych strojach, a co ważne, w szopce krakowskiej pojawia się często postać charakterystyczna dla miasta – Lajkonik.
Zwyczaj upamiętniania Bożego Narodzenia szopką betlejemską pochodzi od św. Franciszka. On pierwszy w roku 1223 w Greccio, miasteczku w obecnej włoskiej prowincji Rieti, w jaskini ustawił żłobek.
Według Tomasza z Celano św. Franciszek około piętnaście dni przed Bożym Narodzeniem wezwał swego przyjaciela Jana Velito z Greccio i poprosił o przygotowanie wszystkiego co miało upamiętnić dziecię, które narodziło się w Betlejem. Gdy nastała noc Bożego Narodzenia Franciszek i jego bracia oraz ludzie z pochodniami i świecami przybyli pod grotę w głębi lasu w procesji. Tam przygotowano żłóbek i siano, oraz przyprowadzono wołu i osła.
Poza żłobem i zwierzętami, mogło pomieścić się tam zaledwie kilka osób. Franciszek asystował przy ołtarzu jako diakon, wyśpiewał ewangelię. Biograf brat Tomasz z Celano stwierdza, że za ołtarz posłużył żłób, i można to chyba rozumieć dosłownie. Boże Narodzenie w Greccio było celebrowane bez figury Matki Bożej i św. Józefa. Nie było także figurki dzieciątka. Dziś miejscu gdzie św. Franciszek zainscenizował żywą szopkę bożonarodzeniową, znajduje się klasztor-sanktuarium, przypominający o tym „franciszkańskim Betlejem”, a zwyczaj budowania szopek rozprzestrzenił się po całej Europie.
Tak naprawdę nikt z dawnych historyków nie przypisuje św. Franciszkowi wynalezienia szopki. Dopiero w okresie późnego średniowiecza wierni, odtwarzając wydarzenie z Betlejem w formie szopek budowanych w kościołach, klasztorach i domach, zaczęli łączyć je z osobą św. Franciszka. Pierwszym, który wyraźnie stwierdza, że twórcą szopki jest Biedaczyna z Asyżu, jest Juan Francisco Nuno, franciszkanin pochodzący z Hiszpanii. Napisał on, że cud w Greccio cieszył się taką sławą, iż we Włoszech przedstawia się szopkę nie tylko w klasztorach franciszkańskich, lecz także i w innych.
Pierwsze szopki krakowskie powstały w połowie XIX w. Tworzyli je cieśle, murarze z podkrakowskich okolic, głównie ze Zwierzyńca, traktując to jako dodatkowe zajęcie w czasie martwego sezonu budowlanego. Być może od ich fachu i umiejętności pochodzą te wymyślne detale architektoniczne. Powstawały szopki małe i duże. Małe przeznaczone do postawienia pod choinki i duże, dochodzące nawet do trzech metrów, przystosowane do odgrywania przenośnego, lalkowego widowiska. Jednak tradycja odgrywania jasełek zanikła w czasie I wojny światowej.
Konkurs na najpiękniejszą szopkę krakowską zorganizowano jednak dopiero w 1937 r. Tak odnowiła się tradycja budowania szopek. Co roku, w Krakowie, na początku grudnia przed pomnikiem Adama Mickiewicza prezentowane są najpiękniejsze szopki. I nie przemijają bezpowrotnie mimo, że materiał z którego są wykonane wydaje się ulotny. Muzeum Historyczne Miasta Krakowa Muzeum ma duża kolekcję szopek, pozyskuje je od 1945 r., a oglądając te małe arcydzieła, można prześledzić jak zmieniały się mody i style, jakie materiały były wykorzystane.
W tym roku odbył się już 76. konkurs na najpiękniejszą szopkę krakowską. Zaprezentowano 140 szopek Teraz można je oglądać na pokonkursowej wystawie szopek. prezentowanej w Celestacie na ul. Lubicz 16, do 24 lutego.
(l)

Szopki krakowskie z tegorocznego konkursu stanęły w różnych punktach miasta. Tę podziwiać można w Alei Róż.
Fot. autorka

Nowohucka choinka 2018

Do ubrania Bożonarodzeniowego drzewka zaproszeni zostali wszyscy Nowohucianie. W niedzielę, 16 grudnia, nad Nowohuckim Zalewem każdy mógł własnoręcznie wykonać bombkę, a następnie zawiesić ją na choince. Można było również przynieść wykonaną wcześniej ozdobę. Na przybyłych czekał ciepły, tradycyjny, posiłek i wspólne kolędowanie.
Wyjątkowe wydarzenie zainicjowane przez Piotra Rondundę spotkało się z niezwykle ciepłym odbiorem. Już na etapie organizacji w imprezę włączyło się mnóstwo ludzi i organizacji dobrej woli. Natomiast w niedzielę w okolice Grill maNHattan B.B.Q przybyło wielu mieszkańców w każdym praktycznie wieku. Najmłodsi mogli wziąć udział w warsztatach plastycznych, wszyscy mogli się rozgrzać i posilić wigilijnym barszczem, kapustą z grochem i grzybami i przepysznym żurkiem, porozmawiać i wspólnie zaśpiewać kolędę. Kulminacyjnym punktem wydarzenia było ubieranie bożonarodzeniowych drzewek. Nad Zalewem stanęła bowiem jedna duża i trzy mniejsze choinki. Wiele osób i instytucji przyniosło własnoręcznie wykonane ozdoby. Warto wspomnieć, że, do 5 stycznia 2019 roku, trwa konkurs do udziału w którym zapraszamy wszystkich. Wystarczy wykonaną przez siebie ozdobę choinkową zawiesić na jednym z nowohuckich drzewek nad Zalewem, zrobić zdjęcie ozdoby i jej autora i wysłać do organizatorów. Szczegóły konkursu na Facebooku na stronie Klubu Złote Łabędzie. Można też dopytać o szczegóły bezpośrednio u Pana Piotra, na Zalewem. Już dziś wiadomo, że ta tradycja będzie kontynuowana w kolejnych latach.
(ał)

HEJ MALUĆKI, MALUĆKI… KOLĘDUJEMY Z KAPELĄ HANKI WÓJCIAK

Kolędy – pieśni okresu bożonarodzeniowego, nierozerwalnie związane z polską tradycją, wybrzmiewają w sposób szczególnie przejmujący, gdy są wykonywane na góralską nutę.
Surowe dźwięki smyczków, charakterystyczny śpiew i góralska ekspresja przywodzą na myśl klimat pamiętanych jeszcze z dzieciństwa śnieżnych i mroźnych Świąt Bożego Narodzenia, gdzie z surowością klimatu kontrastowało ciepło rodzinnych spotkań, woń wigilijnych potraw i zapach mieniącej się kolorami ozdób choinki. Jednocześnie pozwalają mocniej poczuć wyjątkowość chwil sprzed wieków, gdy - wedle biblijnych przekazów - do niewielkiej stajenki, oddalonej o tysiące kilometrów stąd, z górskich łąk, wraz ze stadami zwierząt, schodzili pasterze - pierwsi świadkowie narodzin Tego, który miał zbawić świat od grzechu.
Na spotkanie z kolędami na góralską nutę (ale nie tylko!), w wykonaniu Kapeli Hanki Wójciak, zapraszają krakowian i ich gości, którzy w tym wyjątkowym, świątecznym czasie zawitają pod Wawel, organizatorzy 57. edycji projektu Nowa Huta. Dlaczego Nie?! Koncert Hej Malućki, Malućki odbędzie się 28 grudnia 2018 r. o godzinie 19.00 w kościele pw. Maksymiliana Marii Kolbego (os. Tysiąclecia 86, Kraków). W programie koncertu znajdą się przede wszystkim tradycyjne kolędy i pastorałki, ale nie zabraknie utworów współczesnych, śpiewanych do słów księdza Jana Twardowskiego, Henryka Rostworowskiego, Beaty Skulskiej-Papp, a także autorskich dzieł Hanki Wójciak. Wydarzenie poprowadzi dyrektor artystyczna cyklu – Lidia Jazgar.
Wstęp na koncert jest bezpłatny. Organizatorzy zachęcają jednak, aby dowolnymi datkami wesprzeć Hospicjum św. Łazarza, na rzecz którego prowadzone są zbiórki, podczas każdego z wydarzeń cyklu Nowa Huta. Dlaczego Nie?!
Zaproszenia na koncert dostępne będą od 12 grudnia 2018 roku w: siedzibie Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta (os. Zgody 1), Biurze Poselskim Posła Ireneusza Rasia (os. Złotej Jesieni 6/34) oraz Punkcie Informacji Miejskiej (ul. św. Jana 2). Ilość zaproszeń jest ograniczona!
Organizatorzy nie zapewniają miejsc siedzących dla wszystkich uczestników koncertu.
Organizatorami cyklu Nowa Huta. Dlaczego Nie?! są: Porozumienie Dzielnic Nowohuckich - Dzielnice: XIV Czyżyny, XV Mistrzejowice, XVI Bieńczyce, XVII Wzgórza Krzesławickie, Ośrodek Kultury Kraków-Nowa Huta oraz Stowarzyszenie Przyjaciół Nowej Huty.
Koncert odbywa się przy wsparciu Miasta Kraków. Partnerzy cyklu: Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie, Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej S.A. w Krakowie, PPU „Fares” Sp. z o.o., Agencja Art. Blue. Partner koncertu: Małopolskie Dworce Autobusowe S.A. Patronat medialny: Głos. Tygodnik Nowohucki, Radio PLUS, TVP Kraków i Dziennik Polski.
(f)

Miasto świątecznie przystrojone

Już rozbłysły światła na 15-metrowej miejskiej choince w Rynku Głównym, a my możemy cieszyć się świąteczną iluminacją Placu Centralnego i Alei Róż.
I choć niektórzy nosem kręcą na wydatki, ze świąteczną iluminacją miasta związane, to dziś bez tych świetlnych ozdób, ten przedświąteczny czas trudno sobie wyobrazić.
Motywem przewodnim świątecznego przybrania miasta będą pawie pióra, nawiązujące do projektu szyldu krakowskiej kawiarni artystycznej „Paon” autorstwa Wyspiańskiego. Z kolei geometryczne formy wypełniające elementy dekoracji przywodzić mają na myśl grafiki i obrazy najbardziej znanej polskiej plastyczki dwudziestolecia międzywojennego Zofii Stryjeńskiej. Kolorystyka całej dekoracji nawiązuje do barw charakterystycznych dla miasta. Dominuje złoto, srebro, biel i kolor niebieski. Na drzewach wokół Placu Centralnego zainstalowano tuby snowfall, co daje efekt padającego śniegu.
To jeszcze nie wszystko. W okolicy Rynku Głównego, Ronda Matecznego oraz na Placu Centralnym im. Ronalda Reagana udekorowane zostały lampy. Na ulicach Floriańskiej, Siennej, Grodzkiej, Brackiej, Szewskiej i Sławkowskiej pojawiły się elementy podwieszane – motyw pawiego pióra, zwieńczony charakterystycznym „okiem” oraz zaśnieżone gałązki „młodopolskie”.
Szukać można również na miejskich placach dużych baniek, w kolorystyce niebiesko-białej. Niektóre z nich mają specjalne przejście, dzięki któremu mieszkańcy i turyści mogą wykorzystać ten rodzaj wizualnego tła do wykonania zdjęcia. Bombki z przejściem pojawiły się przy NCK, a także na Placu Matejki, Placu św. Marii Magdaleny, Rondzie Mogilskim. Bańki na podeście, w towarzystwie mniejszych elementów będzie można zobaczyć na Rondzie Grunwaldzkim, Rondzie Młyńskim oraz przy Dworku Białoprądnickim.
Iluminowane świątecznie są również mosty: Dębnicki, Grunwaldzki, Powstańców Śląskich, Wandy, Zwierzyniecki oraz Estakada 29 Listopada. Zostały ozdobione tradycyjnymi formami zdobniczymi w postaci pająków ludowych.
Aluminiowe konstrukcje z rozpiętymi kurtynami i sznurami świetlnymi w kolorach białym ciepłym, białym zimnym i niebieskim wzbogacone bombkami w kolorach granatowym, srebrnym i złotym sprawią, że dekoracja efektownie będzie się prezentować zarówno w nocy jak i w ciągu dnia.
Na moście Piłsudskiego rozłożona jest gęsta girlanda świetlna w kolorze białym zimnym z co piątą diodą migającą. Łuna odbijająca się od wody potęgować będzie wrażenie ilości użytego światła. Wewnątrz mostu stworzona zostanie za pomocą dekoracji rodzaj gwieździstego nieba.
Tradycyjnie w mieście pojawiły się „anioły” (m.in. na al. Róż, Rynku Podgórskim, Placu Inwalidów, Rondzie Matecznego, Rynku Głównym oraz pod Wawelem). Tegoroczną inspiracją dla aniołów był motyw liści na fresku „Róże” z 1895 roku oraz wzór pawiego oka. Towarzyszące aniołom mniejsze skrzydła pozwolą na wykonanie fotografii w sercu dekoracji. I tak już się dzieje. Dekoracje będzie można podziwiać do 31 stycznia 2019 roku.
(l)

Strona 60 z 209: 1...57 58 596061 62 63...209

Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)

Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".

Logowanie

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Reklama

Wygenerowano w sekund: 0.12

36,369,759 unikalnych wizyt