Trudno wrêcz poznaæ szkolne boisko przy Szkole Podstawowej nr 89 na os. Piastów 34A po jego modernizacji. Zmieni³o siê nie poznania. A wszystko dziêki Bud¿etowi Obywatelskiemu - edycja 2025. Warto¶æ tej inwestycji wynios³a 667 890 z³.
Zadanie prowadzone przez Zarz±d Infrastruktury Sportowej w Krakowie obejmowa³o kompleksow± modernizacjê boiska wielofunkcyjnego. Inwestycja poprawi³a zarówno stan techniczny obiektu, jak i warunki korzystania z niego podczas zajêæ sportowych. Najwa¿niejszym elementem prac by³o wykonanie nowej nawierzchni poliuretanowej o powierzchni 1805 m². W ramach inwestycji wymienione zosta³y równie¿ siatki pi³kochwytów. Boisko zyska³o tak¿e wyposa¿enie sportowe – zamontowano dwie nowe bramki do pi³ki no¿nej oraz cztery bramki do pi³ki rêcznej.
– Odnowione boisko bêdzie s³u¿yæ lokalnej spo³eczno¶ci, stwarzaj±c lepsze warunki do aktywno¶ci fizycznej, zajêæ sportowych i rozwijania zainteresowañ sportowych. To kolejna inwestycja poprawiaj±ca jako¶æ przyszkolnych obiektów sportowych w naszym mie¶cie – podkre¶li³ Tomasz Marzec, dyrektor Zarz±du Infrastruktury Sportowej w Krakowie.
(f)
1 pa¼dziernika 2026 r., w wieku 87 lat, zmar³ ks. pra³at Jan Bielañski, budowniczy ko¶cio³a i pierwszy proboszcz parafii ¶w. Brat Alberta na os. Dywizjonu 303 w Krakowie-Czy¿ynach.
Ksi±dz Jan Bielañski urodzi³ siê w roku 1939 w Odrow±¿u w rodzinie góralskiej. W 1963 roku otrzyma³ ¶wiêcenia kap³añskie z r±k biskupa krakowskiego Karola Wojty³y. W dalszych latach pos³ugi pracowa³ w parafiach w Stryszawie, Zakopanem i w parafiach krakowskich ¶w. Floriana i ¶w. Wojciecha oraz w parafii Matki Bo¿ej Królowej Polski w Krakowie-Bieñczycach (Arka Pana). Na pocz±tku lat 80. XX wieku zacz±³ realizowaæ budowê nowego ko¶cio³a i zadanie utworzenia parafii miêdzy osiedlami Dywizjonu 303 i 2 Pu³ku Lotniczego w Nowej Hucie, która pó¼niej zosta³a po¶wiêcona ¶w. Bratu Albertowi. Ksi±dz Bielañski zosta³ jej pierwszym proboszczem, którym by³ od 1983 do 2005 roku, kiedy to przeszed³ na emeryturê. Na emeryturze nadal pos³ugiwa³ w parafii jako jej rezydent.
W czasie stanu wojennego ks. Jan Bielañski udziela³ pomocy dzia³aczom opozycyjnym w Nowej Hucie. W dniach 13–15 grudnia 1981 roku odprawia³ msze i udziela³ spowiedzi protestuj±cym w Hucie im. Lenina. Uczestniczy³ równie¿ w pracach punktu informacyjnego, zorganizowanego przy parafii pw. Matki Bo¿ej Królowej Polski w Krakowie-Bieñczycach, którego zadaniem by³o zbieranie danych o represjach w³adz. Bra³ aktywny udzia³ w organizowaniu pomocy represjonowanym. W latach 1978–1987 S³u¿ba Bezpieczeñstwa bezskutecznie stara³a siê nawi±zaæ z nim wspó³pracê.
Maj±c na uwadze osoby niepe³nosprawne i potrzebuj±ce, odda³ tymczasow± kaplicê w zarz±dzanie Fundacji im. Brata Alberta, prowadz±cej tam zajêcia terapeutyczne dla osób niepe³nosprawnych intelektualnie. Ks. Jan Bielañski wspiera³ równie¿ aktywnie inicjatywy artystyczne, na przyk³ad twórców zrzeszonych w Nowohuckim Kole Przyjació³ Sztuk Wszelkich. W roku 2007 otrzyma³ tytu³ Nowohucianina Roku.
Msza pogrzebowa przy Zmar³ym odprawiona zosta³a we wtorek, 6 pa¼dziernika 2026 r. w ko¶ciele ¶w. Brata Alberta na os. Dywizjonu 303, a po jej zakoñczeniu cia³o ks. Jana Bielañskiego zosta³o z³o¿one do grobu na Cmentarzu Grêba³owskim.
(f)
W sobotê, 26 wrze¶nia tramwaje wyjecha³y na trasê z Wieczystej do Mistrzejowic. Po 36 miesi±cach budowy zaczê³a funkcjonowaæ nowoczesna, czê¶ciowo podziemna linia, która na d³ugo zmieni komunikacjê w tej czê¶ci miasta i skróci czas dojazdu do centrum o 12 minut. Skala przedsiêwziêcia jest imponuj±ca. Nowa, ok. 4,5-kilometrowa trasa tramwajowa obejmuje 1230-metrowy tunel z dwoma podziemnymi przystankami, a jej realizacja wymaga³a przebudowy ponad 330 km sieci podziemnych – teletechnicznych, elektroenergetycznych, wodoci±gowo-kanalizacyjnych, gazowych i ciep³owniczych. Na trasie znajduje siê tunel wraz z wielopoziomowym wêz³em przesiadkowym w okolicy Ronda Polsad. Dziêki inwestycji miasto zyska³o równie¿ ponad 55 tys. mkw. nowej zieleni, w tym ponad 1400 nowych drzew. 74 proc. terenu objêtego pracami pozostaje biologicznie czynne – to m.in. 15 tys. mkw. zielonych torowisk pokrytych rozchodnikiem.
Dziêki nowemu po³±czeniu czas dojazdu do centrum miasta skróci siê o ok. 12 minut. Dotychczas, by dotrzeæ z Mistrzejowic do pierwszej obwodnicy Krakowa, tramwaj musia³ pokonaæ 11 km, jad±c przez Now± Hutê. Teraz dotrze tam krótsz± drog± przez Pr±dnik Czerwony.
(f)
Fot. Miejskie Przedsiêbiorstwo Komunikacyjne S.A. w Krakowie
W niedzielnych wyborach na prezydenta Krakowa £ukasz Giba³a („Kraków dla Mieszkañców”) zdoby³ 93 042 g³osy, czyli 36,38 proc. Drugie miejsce zajê³a Monika Pi±tkowska (Platforma Obywatelska) z wynikiem 76 514 g³osów i 29,91 proc. Oboje spotkaj± siê w drugiej turze 11 pa¼dziernika. £ukasz Giba³a zaj±³ pierwsze miejsce w 292 obwodach, Monika Pi±tkowska w 108, a Micha³ Drewnicki (Prawo i Sprawiedliwo¶æ) w 8. W trzech obwodach odnotowano remis. Przybli¿amy wyniki tych trzech kandydatów z podium wyborczego ze szczególnym uwzglêdnieniem aglomeracji nowohuckiej.
Mapa pokazuj±ca poparcie dla £ukasza Giba³y jest wyra¼na poza centrum miasta. Zdecydowanie najwy¿szy wynik, 59,1 proc., kandydat uzyska³ w komisji obejmuj±cej Z³ocieñ – m.in. ulice Domaga³y, Agatow± czy czê¶æ Pó³³anki. Wysokie wyniki Giba³a zanotowa³ te¿ na Klinach (rejon ul. Ma³ysiaka, Babiñskiego, Komuny Paryskiej), gdzie wybra³o go 55,2 proc. wyborców. Trzeci najwy¿szy wynik to Wróblowice (rejon ul. Krzy¿añskiego, Matematyków Krakowskich czy Niewodniczañskiego), z poparciem na poziomie 55,1 proc.
***
Zwyciêstwa Moniki Pi±tkowskiej koncentrowa³y siê g³ównie na Starym Mie¶cie, w Krowodrzy, Zwierzyñcu i Bronowicach. Nieco ponad 48 proc. kandydatka uzyska³a w komisji nr 13 (rejon Al. Mickiewicza, Czystej, Dolnych M³ynów i Krupniczej), ponad 46 proc w komisji nr 143 (rejon ul. Królowej Jadwigi, Starowolskiej, Pod Sikornikiem), a 44,6 proc. w komisji nr 142 (rejon Al. Do Kopca, Al. Modrzewiowej, Al. Panieñskich Ska³).
***
Choæ Micha³ Drewnicki zaj±³ trzecie miejsce w ca³ym Krakowie, zdobywaj±c 44 772 g³osy (17,50 proc.), w o¶miu obwodach wyprzedzi³ pozosta³ych kandydatów. By³y to przede wszystkim komisje w nowohuckich dzielnicach. 42,8 proc. wyborców zag³osowa³o na Drewnickiego w rejonie Przylasku Rusieckiego, 41 proc. na os. Z³otego Wieku, a 38,3 proc. w rejonie Ko¶cielnik i Wró¿enic. Na tej mapie jest jeden wyró¿niaj±cy siê element: oprócz komisji w nowohuckich dzielnicach kandydat PiS wygra³ w jednej enklawie na terenie Starego Miasta: w rejonie ul. Loretañskiej, Kapucyñskiej, Jab³onowskich i Studenckiej.
W trzech obwodach pierwsze miejsce przypad³o £ukaszowi Gibale i Monice Pi±tkowskiej ex aequo: w rejonie ul. Kobierzyñskiej i Mi³kowskiego w dzielnicy Dêbniki, okolicach ulic Skrzatów, Fabrycznej i Grzegórzeckiej w Dzielnicy II i na os. Dywizjonu 303 w Czy¿ynach, gdzie zawsze wygrywa³a Platforma Obywatelska.
Najwy¿sz± frekwencjê w ca³ym Krakowie odnotowano w obwodzie obejmuj±cym rejon Osiedla Akademickiego, w komisji nr 309, gdzie z mo¿liwo¶ci oddania g³osu skorzysta³o 54,6 proc. uprawnionych mieszkañców. Z wynikiem 38,8 proc. zwyciê¿y³ tam £ukasz Giba³a. Najni¿sz± frekwencjê zanotowano na czê¶ci Osiedla Kazimierzowskiego, w komisji nr 341, gdzie £ukasz Giba³a zebra³ 41,5 proc. g³osów, ale do urn posz³o jedynie 27,9 proc. uprawnionych, a frekwencja w ogóle wynios³a 43,9 proc. Pozostali kandydaci uzyskiwali ró¿ne poparcie w granicach swoich wyników: czwarta by³ a Aleksandra Owca z „Razem” która uzyska³a 6,91 proc. (17 684 g³osy), pi±ta Daria Gosek Popio³ek kandydatka Nowej Lewicy 4,81 proc. wyborców (12 303 g³osy), szósty Micha³ Klimek z Konfederacji Korony Polskiej 4,11 proc. (10 523 g³osy), a siódmy S³awomir Pietrzyk (Socjaldemokracja Polska) z wynikiem prawie 1000 g³osów - 0,37 proc. (947 g³osów), który w niektórych komisjach nowohuckich odnotowa³ lepsze wyniki wyborcze.
Z du¿ym ¿alem stwierdzam, ¿e wyniki wyborów na prezydenta Miasta Krakowa w pierwszej turze to przede wszystkim g³osowanie na szyldy polityczne lub wynik wysokiego zaplecza finansowego. Mam nadziejê, ¿e w drugiej turze wygra ten kto ma lepszy Program dla mieszkañców Krakowa i uwzglêdni Program S³awomira Pietrzyka poprawy warunków ¿ycia Seniorów.
Druga tura wyborów odbêdzie siê w niedzielê 11 pa¼dziernika. G³osowanie potrwa od godz. 7 do 21.
(mp)
"B³êkitna pracownia". Fotografia, która po³±czy³a dwa ¶wiaty
Dzieli je ponad sto lat. Z jednej strony – fotografie wykonane na prze³omie XIX i XX wieku, zachowane w kolekcji Muzeum Fotografii w Krakowie. Z drugiej – wspó³cze¶ni bohaterowie i twórcy: Uczestnicy Warsztatu Terapii Zajêciowej na os. Górali 19. Po³±czy³ je obiektyw aparatu, wiele miesiêcy wspólnej pracy i charakterystyczny b³êkit cyjanotypii. Tak powsta³a „B³êkitna pracownia” – projekt, w którym dawne kadry otrzyma³y nowe ¿ycie, a osoby z niepe³nosprawno¶ci± intelektualn± znalaz³y siê nie tylko przed obiektywem, ale równie¿ po jego drugiej stronie.
Projekt realizowany wspólnie przez Muzeum Fotografii w Krakowie (MuFo) oraz Warsztat Terapii Zajêciowej Stowarzyszenia Pomocy Socjalnej „Gaudium et Spes” (WTZ) rozpocz±³ siê w styczniu 2026 roku. Jego inicjatork± i koordynatork± by³a terapeutka zajêciowa i fotografka Sara Moritz. Punktem wyj¶cia sta³y siê fotografie z kolekcji MuFo. Wybrane kadry uczestnicy WTZ postanowili odtworzyæ, nadaj±c im wspó³czesn± interpretacjê. Ka¿de spotkanie w MuFo poprzedza³y tygodnie pracy. Uczestnicy wraz z terapeutami analizowali wybran± fotografiê, poszukiwali odpowiednich strojów, rekwizytów i elementów scenografii.
Podczas spotkañ w Muzeum przygotowywano scenografiê, a uczestniczki WTZ wcielaj±ce siê w bohaterki dawnych fotografii by³y przebierane i stylizowane zgodnie z pierwowzorami. Nastêpnie rozpoczyna³a siê praca z aparatem – ustawianie postaci i rekwizytów, poszukiwanie odpowiedniej perspektywy, kompozycji i najlepszego ujêcia. Uczestnicy stawali zarówno przed obiektywem, jak i po jego drugiej stronie, poznaj±c kolejne etapy powstawania fotografii.
Wspó³twórcami 21 ujêæ powsta³ych w ramach projektu s± Uczestnicy WTZ: Monika Biernacka, Halina Boniowska, Mariusz Bukowski, Piotr Chwaleba, Magdalena Ciepacz, El¿bieta Dyrda, Iwona Harzowska, Karolina Kucharczyk, Kaja Maciejowska, Ewa Pukin, Julia Socha, Piotr Waligóra oraz Magdalena Widerska, Pracownicy WTZ: Ma³gorzata Bialik, Katarzyna Kawula-Fija¶, Barbara Lech, Magdalena Rusek (£osiniecka), oraz Pracownicy MuFo: Maria Masternak i Izabela Lechowicz-Wo¼niczka.
Powsta³e fotografie zosta³y nastêpnie poddane obróbce w technice cyjanotypii– historycznej metodzie fotograficznej pozwalaj±cej uzyskaæ charakterystyczny obraz w intensywnych odcieniach b³êkitu. „B³êkitna pracownia” mia³a tak¿e wa¿ny wymiar terapeutyczny i spo³eczny. Wieloetapowa praca rozwija³a koncentracjê, spostrzegawczo¶æ, kreatywno¶æ, cierpliwo¶æ i umiejêtno¶æ wspó³dzia³ania. Pozwala³a uczestnikom podejmowaæ decyzje, dzieliæ siê zadaniami i do¶wiadczaæ satysfakcji z osi±ganego wspólnie efektu.
Szczególnie wa¿ne by³o przej¶cie przez ca³y proces twórczy – od wyboru inspiracji ze zbiorów MuFo, przez przygotowanie scenografii i stylizacji oraz udzia³ w sesjach, a¿ po zobaczenie w³asnych fotografii przekszta³conych w cyjanotypie i prezentowanych w przestrzeni muzeum. Uczestnicy WTZ nie byli wiêc jedynie odbiorcami kultury. Stali siê modelami, fotografami i wspó³twórcami projektu, pokazuj±c, ¿e osoby z niepe³nosprawno¶ci± mog± aktywnie i twórczo uczestniczyæ w ¿yciu kulturalnym.
2 wrze¶nia 2026 roku w MuFo przy ul. Rakowicka 22A odby³o siê uroczyste podsumowanie „B³êkitnej pracowni”. W spotkaniu wziêli udzia³ Uczestnicy WTZ wraz z rodzinami i bliskimi autorów prac, przedstawiciele zaprzyja¼nionych krakowskich placówek pomocowych, Zarz±d Stowarzyszenia Pomocy Socjalnej „Gaudium et Spes”, Dyrekcja Muzeum Fotografii i przedstawiciele Dzia³u Edukacji MuFo. Fina³ by³ okazj± do wspólnego ¶wiêtowania efektów wielomiesiêcznej pracy. Pozosta³o po niej 21 b³êkitnych obrazów.
Ma³gorzata Bialik
W minion± niedzielê w Parku Ratuszowym odby³ siê XIV Festiwal Zaklête w Dyni. To niepowtarzalna impreza organizowana przez O¶rodek Kultury Kraków Nowa Huta. Festiwal otworzy³a dyrektor OKKNH Ma³gorzata Jezutek witaj±c go¶ci i licznie przyby³ych mieszkañców, których powitali tak¿e: Iwona Chamielec wiceprzewodnicz±ca Rady Miasta Krakowa, Bogumi³a Drabik radna miasta Krakowa i gospodarz Dzielnicy XVIII jej przewodnicz±cy Mariusz Woda. By³ tak¿e redaktor S³awomir Pietrzyk z naszej redakcji, która objê³a imprezê patronatem medialnym, a obecnie kandydat na Prezydenta Miasta Krakowa.
Ten Festiwal jest bardzo bogaty w liczne warsztaty i inne atrakcje. Odby³y siê warsztaty: „Wyciskanie oleju z pestek dyni i nie tylko” Jungle Van, robienia kokedam przygotowane przez Fundacjê Czerwony Krakowiak, Botaniczne zak³adki z prasowanymi kwiatami - Florealli, upcyclingowe polegaj±ce na malowaniu i filcowaniu, a efektem by³y dynie z gipsu i filcowe. Odby³ siê plener malarski i warsztaty robienia papierowych dyñ przygotowane przez OKKNH. Pan Dynia z Klubu Zakole czyta³ ksi±¿ki. Przeprowadzono loteriê fantow± w której ka¿dy los wygrywa³. Ponadto by³a Strefa Smaku prowadzona przez ró¿ne firmy gdzie mo¿na by³o popróbowaæ ró¿nych specja³ów. Odby³ siê kiermasz z ró¿nymi gad¿etami i towarami. By³o tak¿e stoisko Bud¿etu Obywatelskiego i Krakowskiego Holdingu Komunalnego. W imprezie bralli udzia³ pracownicy z wszystkich 13 klubów OKKNH m.in. w stefie ruchu odby³ siê turniej gry w Dyniówkê, Kickboxing, k±cik sensoryczny i bañki mydlane.
(mp)
Elie Gervois - wielki przyjaciel Polski, Solidarno¶ci i Nowej Huty
22 lipca 2026 r. we Francji w wieku 89 lat zmar³ Elie Gervois, by³y francuski policjant i doradca Francuskiej Konfederacji Katolickich Robotników, który m.in. w okresie PRL-u organizowa³ zbiórki i transporty darów z Francji do Krakowa. Za swoj± dzia³alno¶æ charytatywn± w 1998 r. uhonorowany zosta³ przez Radê Miasta Krakowa br±zowym Medalem Cracoviae Merenti.
Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego Elie Gervois zaanga¿owa³ siê w akcjê zbiórki i transportu darów z Francji do Polski, zainicjowan± przez polsk± parafiê w Roubaix. Za³o¿y³ organizacjê pomocow± Comite d'Artois Solidarite-Solidarno¶æ, dzia³aj±c± w departamentach pó³nocnej Francji i w Boulogne, której z czasem zosta³ prezesem. Osobi¶cie odby³ ponad 60 podró¿y z konwojami darów do Polski. Blisko drugie tyle organizowa³ i ekspediowa³. Po¶redniczy³ m.in. w zaopatrywaniu w leki, sprzêt medyczny i rehabilitacyjny oraz ¶rodki sanitarne krakowskich placówek s³u¿by zdrowia, a tak¿e apteki darów Towarzystwa Solidarnej Pomocy przy Komisji Robotniczej Hutników NSZZ Solidarno¶æ.
Wspomina Grzegorz Fugiel, prezes Towarzystwa Solidrnej Pomocy:
Eliego Gervois pozna³em na pocz±tku lat 80., gdy pewnego wieczoru mój ojciec Kazimierz Fugiel przyprowadzi³ go do naszego domu na nocleg, po roz³adowaniu transporu z pomoc±, który Elie przywióz³ do ko¶cio³a w Mistrzejowicach.
Elie Gervois urodzi³ w 1935 roku we Francji i mieszka³ w Auchel (pó³nocna Francja, niedaleko Lille) wraz ze swoj± ukochan± ¿on± Anit± i sze¶ciorgiem dzieci. Wspomina³, ¿e jako dziecko, w swojej szkole nale¿a³ do mniejszo¶ci, bo wiêkszo¶æ kolegów by³a Polakami, których rodzice przybyli do tego zag³êbia wêglowego w poszukiwaniu lepszego ¿ycia. Elie pracowa³ jako policjant, ale wypadek na s³u¿bie zmusi³ go do odej¶cia na emeryturê. Do koñca ¿ycia musia³ ju¿ chodziæ w gorsecie stabilizuj±cym krêgos³up. Jego przesz³o¶æ i legitymacja policyjna nie raz pomaga³a mu w czasie licznych transportów humanitarnych do Polski. Do 1989 roku ze wzglêdu na zagro¿enie inwigilacj± i aresztowaniem przez SB czêsto nocowa³ wraz z wspó³pracownikami w naszym trzypokojowym mieszkaniu w bloku, w którym mieszka³em z rodzicami i bratem. Elie rozumia³ trochê po polsku, dziêki obcowaniu z poloni± francusk±, której przedstawicieli czêsto wykorzystywa³ jako t³umaczy; my natomiast nie znali¶my francuskiego. Z pomoc± jêzyka gestów i pojedynczych s³ów, udawa³o nam siê jednak sprawnie porozumiewaæ. Po 1989 roku Eli móg³ ju¿ korzystaæ z hoteli.
W ci±gu lat znajomo¶ci Ellie Gervois i mój tata Kazimierz Fugiel, blisko wspó³pracowali w dzia³alno¶ci charytatywnej, a nasze rodziny siê zaprzyja¼ni³y. My byli¶my na 50. rocznicy ¶lubu Anity i Eliego, oni byli na moim ¶lubie i weselu, a my znowu na ¶lubach ich dzieci. Elie z Anit± czêsto przyje¿d¿ali na wakacje do Polski, szczególnie do ukochanego Zakopanego.
Wraz z Elim do pomocy przyje¿d¿a³a tamtejsza Polonia, z któr± mieli¶my okazjê siê poznaæ i zaprzyja¿niæ. W ten sposób rodzice poznali swoj± krajankê, pani± Irenê pochodz±c± z Markowej, której zorganizowali sentymentaln± podró¿ do ¶wiata jej taty.
Po za³o¿eniu 1992 roku Towarzystwa Solidarnej Pomocy zmieni³a siê forma pomocy. Eli na miejscu we Francji wraz ze wspó³pracownikami zbiera³ i segregowa³ sprzêt rehabilitacyjny i lekarstwa w magazynie. Gdy by³y pe³ne dawa³ nam znaæ i ojciec organizowa³ transport sprzêtu, którego dostawy sta³y siê zacz±tkiem pierwszej w Krakowie wypo¿yczalni sprzêtu rehabilitacyjnego i przeznaczonego do opieki nad przewlekle chorymi.
Po ¶mierci mojego ojca w 2007 roku, transportów by³o coraz mniej. W 2013 roku zmar³a ukochana ¿ona Eliego, Anita na której pogrzebie oczywi¶cie te¿ byli¶my. Po ¶mieci Anity, Eli podupad³ na zdrowiu i z czasem kontakt by³ coraz s³abszy a¿ znik³. Mimo naszych usilnych starañ nie uda³o siê dowiedzieæ co siê dzieje z Elim a¿ do momentu, kiedy dotar³a do nas informacja o ¶mierci Eliego w dniu 22.07.2026.
W imieniu Zarz±du Towarzystwa Solidarnej Pomocy wraz z bratem Piotrem uczestniczyli¶my 30 lipca w pogrzebie, a dzieñ wcze¶niej po¿egnali¶my siê z Elim w jego domu w Auchel dziêkuj±c Bogu, ¿e mieli¶my takiego przyjaciela ponad tysi±c kilometrów st±d.
(red)
Ellie Gervois na uroczystej sesji Rady Miasta Krakowa, w trakcie której uhonorowany zosta³ Medalem Cracoviae Merenti (Fot. Magiczny Kraków).
Zakoñczy³ siê remont Pomnika Solidarno¶ci „B±d¼ wierny, id¼”, zlokalizowanego na Skwerze Budowniczych Nowej Huty przy Placu Centralnym im. Ronalda Reagana. We wtorek 4 sierpnia odby³ siê oficjalny odbiór wykonanych prac, w którym uczestniczyli przedstawiciele Rady Dzielnicy XVIII Nowa Huta, Rady Miasta Krakowa, S³u¿b Konserwatorskich, Zarz±du Zieleni Miejskiej, Stowarzyszenia Sieæ Solidarno¶ci oraz projektant i wykonawca inwestycji.
Prace prowadzone by³y zgodnie z Programem Prac Konserwatorskich i obejmowa³y konserwacjê oraz naprawê elementów obiektu, a tak¿e odnowienie warstw zewnêtrznych pomnika w celu przywrócenia jego pierwotnych walorów estetycznych. W trakcie realizacji zachowano oryginaln± substancjê zabytkow±, dbaj±c o autentyczno¶æ obiektu i poszanowanie jego historycznego charakteru. Zakres robót obejmowa³ równie¿ dzia³ania o charakterze technicznym i estetycznym, w tym stabilizacjê pêkniêæ, uzupe³nienie ubytków oraz zastosowanie specjalistycznych materia³ów i technologii konserwatorskich, dziêki którym pomnik odzyska³ swój dawny wygl±d i bêdzie móg³ s³u¿yæ kolejnym pokoleniom jako wa¿ne miejsce pamiêci. Monument po renowacji prezentuje siê znakomicie i ponownie przypomina o wa¿nym rozdziale historii Nowej Huty.
Prace dofinansowano ze ¶rodków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodz±cych z Funduszu Promocji Kultury – pañstwowego funduszu celowego. Ca³kowity koszt zadania: 297 500 z³, w tym dofinansowanie ze ¶rodków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodz±cych z Funduszu Promocji Kultury: 238 000 z³. Zadanie realizowane w ramach Programu Rz±dowego: Miejsca pamiêci i trwa³e upamiêtnienia w kraju.
Przypomnijmy, ¿e Pomnik Solidarno¶ci „B±d¼ wierny, id¼” zosta³ wzniesiony w 1999 roku przed Walcowni± Zgniatacz Huty im. Tadeusza Sendzimira – w miejscu, w którym dzia³a³a najsilniejsza organizacja NSZZ „Solidarno¶æ” w kombinacie. To w³a¶nie tam podczas strajków w 1988 roku mie¶ci³ siê komitet strajkowy, a pó¼niej funkcjonowa³a Izba Pamiêci po¶wiêcona hutniczej „Solidarno¶ci”. W roku 2005, po prywatyzacji huty i w zwi±zku z planami wyburzenia Walcowni Zgniatacz, pomnik zosta³ przeniesiony na Plac Centralny, gdzie uroczy¶cie ods³oniêto go ponownie. Od tamtego czasu w wa¿ne dla Solidarno¶ci daty pod pomnikiem w centrum Nowej Huty sk³adane s± wieñce i kwiaty.
(f)
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
