Wolontariusze Zupy na Plantach – Organizuj± paczki dla osób w kryzysie bezdomno¶ci
Grupa wolontariuszy Zupy na Plantach co tydzieñ odwiedzaæ bêdzie osoby w kryzysie bezdomno¶ci, dowo¿±c im paczki z ¿ywno¶ci±, bielizn± i artyku³ami higienicznymi, by pomóc im bezpiecznie przetrwaæ pandemiê koronawirusa. Uruchomiona zosta³a zbiórka pieniêdzy, ale przede wszystkim potrzeba firm, partnerów i sponsorów, którzy pomog± zapewniæ sta³e wsparcie dla osób do¶wiadczaj±cych bezdomno¶ci, spotykanych wcze¶niej co tydzieñ, przy zupie na krakowskich Plantach.
W trakcie trwania pandemii koronawirusa osoby do¶wiadczaj±ce bezdomno¶ci s± jednymi
z najbardziej nara¿onych. Nie maj± domu, wiêc nie mog± w nim zostaæ. A ze wzglêdów bezpieczeñstwa maj± te¿ utrudniony dostêp do wsparcie materialnego i pomocy medycznej. Dlatego w ¶rodê wieczorem wyjechali¶my w kilku ma³ych zespo³ach wolontariuszy w tzw. miejsca niemieszkalne - pustostany, dzia³ki, altany - w których ¿yj± ludzie. Mieli¶my ze sob± paczki, do których w³o¿yli¶my trwa³± ¿ywno¶æ na kilka dni, bieliznê i podstawowe artyku³y higieniczne oraz gar¶æ informacji: ¿e jeste¶my, ¿e pamiêtamy, ¿e bêdziemy wracaæ, z opisem, jak postêpowaæ w obecnej sytuacji zagro¿enia, co robiæ, kiedy kto¶ zobaczy u siebie symptomy zaka¿enia - opowiada Piotrek ¯y³ka, jeden z inicjatorów Zupy na Plantach i prezes Fundacji ZUPA.
Po konsultacjach z lekarzami, specjalistami i innymi organizacjami dzia³aj±cymi w przestrzeni bezdomno¶ci, najpilniejsze okazuje siê przygotowanie paczek, które pomog± przetrwaæ te trudne dni osobom, które nie maj± domów. To realne wsparcie w dobie zmniejszonego dostêpu do ¿ywno¶ci. Ograniczy to te¿ konieczno¶æ poruszania siê osób do¶wiadczaj±cych bezdomno¶ci po mie¶cie w dobie kwarantanny i zmniejszy kolejki do jeszcze czynnych miejsc pomocy (a wiêc ryzyko zaka¿enia) – dodaje Natalia Rutkowska, wolontariuszka Zupy na Plantach i cz³onkini Rady Fundacji ZUPA. Do ilu ludzi dotr± wolontariusze Zupy? Streetworkerzy anga¿uj±cy siê na co dzieñ w dzia³ania Zupy na Plantach odwiedzaj± regularnie i znaj± oko³o 100 tzw. „niemieszkalnych” miejsc, w których ¿yj± ludzie (pustostany, dzia³ki itd.). Mieszka w nich oko³o 200 osób. Oprócz tego, chc± wspomóc osoby w kryzysie bezdomno¶ci przebywaj±ce w ogrzewalni przy ul. Wielickiej. To oko³o 70 osób. Paczki dowo¿one s± przez ma³± grupê osób z Zupy na Plantach, z zachowaniem wszystkich procedur bezpieczeñstwa. Maseczki dla wolontariuszy zosta³y uszyte w Szwalni Spo³ecznej „¯yWa Pracownia”. Ile kosztuje paczka? W ¶rodê wraz z wolontariuszami wyjecha³o pierwsze 200 paczek. Koszt ka¿dej z nich to 42,90 z³. Czyli koszt jednego wyjazdu to ponad 8500 z³. Dlaczego potrzebne jest wsparcie? W najbli¿szych tygodniach, a mo¿e nawet miesi±cach, z takimi paczkami trzeba bêdzie wyje¿d¿aæ regularnie. Dodatkowo Zupa chce w tym samym czasie raz w tygodniu wspieraæ po¿ywieniem mieszkañców ogrzewalni przy ul. Wielickiej. To z kolei koszt 500 z³ tygodniowo (czyli miesi±c = 2000 z³).
W organizacjê pomocy osobom w kryzysie bezdomno¶ci mo¿e w³±czyæ siê ka¿dy. Wczoraj ruszy³a zbiórka pieniêdzy (https://zrzutka.pl/aw324a), na któr± darczyñcy odpowiedzieli b³yskawicznie. Wsparcie finansowe pozwoli zorganizowaæ wyjazdy wolontariuszy w najbli¿szych 4 tygodniach. Katarzyna Cholewa, lekarka i wolontariuszka Zupy wskazuje, ¿e okres spo³ecznej izolacji mo¿e byæ znacznie d³u¿szy, zgodnie z prognozami. Dlatego Zupa na Plantach szuka firm i partnerów, by zorganizowaæ sta³e wsparcie osób w kryzysie bezdomno¶ci. Chodzi zarówno o zapewnienie produktów do paczek takich jak: suchy prowiant, woda mineralna, artyku³y higieniczne, ¶rodki czysto¶ci, bielizna, ale tak¿e wsparcie finansowe zakupów i przygotowania paczek. Jednak nie mogliby¶my dzia³aæ BEZ WAS. Bez naszych darczyñców, których pomoc umo¿liwia nam zrobienie zakupów i ruszenie z misj±." Zupê na Plantach od samego pocz±tku tworzy rzesza ludzi, ka¿dy w taki sposób, na jaki mu pozwala czas i wra¿liwo¶æ. Prowadz±c t± akcjê, oprócz wsparcia materialnego, chcemy pokazaæ to, czemu sami pozostajemy wierni od samego pocz±tku: ¿e jeste¶my przestrzeni± spotkania, w której tworzymy prawdziwe relacje, ¿e drugi cz³owiek jest dla nas podmiotem fundamentalnym, jego godno¶æ i wolno¶æ s± bezsprzeczne. – mówi Aleksandra Kluz, wolontariuszka Zupy na Plantach.
(f)
Stra¿ak to powinno¶æ i zawód zaufania spo³ecznego. W sytuacji rozprzestrzeniaj±cego siê koronawirusa nasze oczy zwracaj± siê tak¿e w ich stronê. Od 60 lat w Nowej Hucie istnieje Szko³a Aspirantów Po¿arnictwa Pañstwowej Stra¿y Po¿arnej.
Jednak nie jest to pora na ¶wiêtowanie, bo przed kadetami – obok codziennego czuwania nad stanem bezpieczeñstwa po¿arowego – stan± równie¿ nowe zadania. Jak s± do tego przygotowani?
- Dzi¶ nasze dzia³ania polegaj± na utrzymywaniu sta³ej gotowo¶ci do wyjazdu, a to oznacza, ¿e na bie¿±co sprawdzane, konserwowane i uzupe³nianie jest wyposa¿enie bêd±cych w naszej dyspozycji kontenerów. Kadra i kadeci zaznajamiani s± tak¿e z procedurami i zasadami postêpowania na wypadek zagro¿enia, miêdzy innymi w czasie spotkañ z PIS MSWiA.
W zwi±zku z obecn± sytuacj± epidemiologiczn± bêd±cy w s³u¿bie kandydackiej kadeci (s³uchacze XXVIII i XXIX turnusu kszta³cenia dziennego) zostali skoszarowani. To oznacza, ¿e wstrzymane zosta³y zarówno przepustki, urlopy, jak i do minimum ograniczono mo¿liwo¶æ odwiedzin ich w miejscu skoszarowania przez osoby z zewn±trz – mówi rzecznik szko³y Piotr Sowizdraniuk.
Wszyscy s³uchacze szko³y posiadaj± obecnie przeszkolenie z zakresu ochrony przeciwpo¿arowej i prócz pe³nienia s³u¿b i wart w szkole pozostaj± tak¿e w gotowo¶ci do udzia³u w dzia³aniach ratowniczo-ga¶niczych podejmowanych przez Jednostkê Ratowniczo-Ga¶nicz± Szko³y Aspirantów PSP w Krakowie. Wyjazdu lub dzia³añ na miejsce w ramach Centralnego Odwodu Operacyjnego Krajowego Systemu Ratowniczo-Ga¶niczego, do których zadysponowaæ mo¿e nas w ka¿dej chwili Komendant G³ówny PSP za po¶rednictwem Krajowego Centrum Ratownictwa i Ochrony Ludno¶ci. + Ilu dzi¶ macie kadetów?
– 178 z czego 91 to kadeci drugiego rocznika, a 87 – pierwszego. + W czym mo¿ecie byæ pomocni?
- Si³y i ¶rodki szko³y zadysponowane mog± zostaæ w wielu wariantach. Mo¿emy zarówno budowaæ z elementów komponentu medycznego elementy wspomagaj±ce organizacjê pracy szpitali: izb przyjêæ, poczekalni, dora¼nych sal medycznych, miejsc do odpoczynku i regeneracji ratowników, tak¿e „medyków”. Mo¿emy braæ bezpo¶redni udzia³ w dzia³aniach wspomagaj±cych inne s³u¿by, takich jak pomiar temperatury, pomoc w ewakuacji lub transporcie chorych, zabezpieczenia miejsc i stref wyznaczonych przez kieruj±cych danym zdarzeniem urzêdników lub funkcjonariuszy. Wszyscy: kadra i kadeci jeste¶my tak¿e przygotowani do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy, a w ograniczonym zakresie tak¿e medycznych czynno¶ci ratunkowych, gdy¿ w Szkole Aspirantów Po¿arnictwa zatrudniony jest lekarz i kilkunastu ratowników medycznych. + W zwi±zku z pandemi± ten rok mo¿e byæ kolejnym prze³omowym w 60-letniej historii szko³y. Czym siê ró¿ni dzisiejszy stra¿ak od tamtego sprzed 60-ciu lat?
- Dzisiejszy stra¿ak PSP od swojego poprzednika ró¿ni siê przede wszystkim poziomem wykszta³cenia i niewiarygodnym wzrostem oczekiwañ i zadañ, do których jest ka¿dego niemal¿e dnia dysponowany. Gaszenie po¿arów sta³o siê – statystycznie - dzia³alno¶ci± drugoplanow±, do naszych zadañ nale¿y obecnie tak¿e usuwanie skutków miejscowych zagro¿eñ i skutków klêsk ¿ywio³owych. Musimy byæ wiêc przygotowani do wykonywania zadañ: taktyki zwalczania po¿arów, taktyki dzia³añ ratowniczych, w sk³ad której wchodzi: ratownictwo techniczne, wysoko¶ciowe, wodne i nurkowe, medyczne, chemiczne i ekologiczne, dzia³ania poszukiwawcze, ratownictwo w obliczu zagro¿eñ biologicznych, a nawet zdarzeñ radiacyjnych.
To wszystko sprawia, ¿e coraz trudniej jest byæ naprawdê dobrym stra¿akiem gotowym do reagowania w ka¿dej z powy¿szych sytuacji – nie zmienia to jednak tego, ¿e ka¿dego dnia – æwicz±c i doskonal±c swoje umiejêtno¶ci, zdobywaj±c nowe kompetencje i sprzêt, nie robimy wszystkiego, by byæ w gronie najlepszych przygotowanych na najgorsze i wci±¿ móc pomagaæ, ratowaæ, a tak¿e cieszyæ siê wysokim poziomem zaufania spo³ecznego obywateli.
(kl)
Namiot „komponent” medyczny: z zewn±trz zwyk³y namiot, wewn±trz jego przestrzeñ mo¿na zaaran¿owaæ go i wykorzystaæ w ró¿ny sposób
Fot. Tomasz Mucha
W czasach, gdy wk³adamy wiele wysi³ku w ochronê ¶rodowiska i walczymy o czyste powietrze, czêsto têsknimy do odpoczynku na ³onie niczym nie ska¿onej przyrody. W naszym niezad³ugim ¿yciu (chocia¿ jego ¶rednia jest coraz d³u¿sza) nie zauwa¿amy jak wp³ywamy na nasze otoczenie. Dopiero z perspektywy wielu pokoleñ zmiany s± widoczne. Nie bêdziemy tu poruszaæ naturalnej ewolucji klimatu trwaj±cej na Ziemi od tysiêcy, czy setek tysiêcy lat, lecz naszkicujemy tylko pocz±tek wp³ywu cz³owieka na przyrodê.
W pierwszym okresie swojego istnienia ludzko¶æ stanowi³a drobne ogniwo ¶rodowiska. Cz³owiek bardziej ba³ siê przyrody, ni¿ w ni± ingerowa³. Stopniowo nauczy³ siê korzystaæ z jej zasobów. Wiedzia³ z czego zrobiæ narzêdzia, ubranie, gdzie siê chroniæ, jak zdobyæ po¿ywienie. Oko³o dziesiêciu, jedenastu tysiêcy lat temu to siê zmieni³o. Na Bliskim Wschodzie ludzie zaczêli ¿yæ inaczej. Uda³o im siê udomowiæ niektóre zwierzêta (kozy, owce). Budowali bardziej trwa³e domy z gliny. Zamiast wêdrowaæ za po¿ywieniem spróbowali go wytwarzaæ. Jak do tego dosz³o? Pewnie zdecydowa³ przypadek i dobra obserwacja. Zauwa¿ono, ¿e niektóre nasiona ro¶lin dziko rosn±cych da siê wysiaæ w pobli¿u domów i uzyskaæ niez³e zbiory. Takimi pierwotnymi ro¶linami uprawnymi by³y pszenica i jêczmieñ. W przypadku pszenicy, dwa jej stare gatunki nazywa³y siê samopsza i p³askurka. Drugim zbo¿em by³ jêczmieñ dwurzêdowy. Niektóre zbo¿a pocz±tkowo by³y chwastami na polach, a dopiero pó¼niej zaczêto je uprawiaæ. Nale¿a³y do nich miêdzy innymi owies i ¿yto. Gromadzenie wiêkszych zapasów zbó¿ wymaga³o zwiêkszenia area³u upraw. Rozpoczêto ingerencjê w otoczenie przejawiaj±c± siê w wycince i wypalaniu ro¶linno¶ci pod nowe pola.
Stopniowo, z Bliskiego Wschodu, poprzez Ba³kany i Nizinê Wêgiersk± pierwotne rolnictwo razem z osadnikami dotar³o oko³o siedem, siedem i pó³ tysi±ca lat temu na tereny obecnej Polski. Zdobycie terenu pod uprawê ro¶lin (g³ównie zbó¿) i pod wypas zwierz±t wymaga³o zniszczenia lasu. Na ods³oniêtych polanach, oprócz zbo¿a, pojawia³a siê inna ro¶linno¶æ (¶wiat³olubna). Jak siê o tym dowiadujemy? Proces ten mo¿na wykryæ za pomoc± analizy py³ków osadów z terenów objêtych prahistorycznym osadnictwem. Ziarna py³ków ro¶lin potrafi± przetrwaæ w torfowiskach lub na dnach jezior wiele tysiêcy lat. Analiz± tych materia³ów zajmuje siê nauka zwana palinologi±. Spadek ilo¶ci py³ków drzew a równocze¶nie wzrost ilo¶ci py³ków zbó¿ i chwastów, w po³±czeniu z istnieniem dawnego osadnictwa pozwala stwierdziæ, ¿e dana ludno¶æ wykarczowa³a spore tereny pod uprawy. Mo¿na te¿ zaobserwowaæ proces odwrotny. Wysiewanie zbo¿a kilka lat z rzêdu w jednym miejscu powodowa³o, ¿e uprawy ulega³y silnemu zachwaszczeniu, wówczas by³y porzucane na rzecz nowo pozyskanych. Teren stopniowo zaczyna³ zarastaæ. Pierwszymi drzewami jakie wyrasta³y na porzuconych polach by³y brzozy a nastêpnie leszczyny. Powstawa³ na nowo las li¶ciasty. Czasami opuszczone pola stawa³y siê pastwiskami. Mo¿na wtedy zaobserwowaæ wzrost py³ków np. babki lancetowatej.
Wzrost liczby ludno¶ci, powstawanie du¿ych wsi a potem miast oraz zmiany sposobów uprawy ziemi (lepsze narzêdzia i maszyny rolnicze) spowodowa³y, ¿e terenów le¶nych zaczê³o ubywaæ. Widaæ to szczególnie na obszarach z ¿yzn± i urodzajn± gleb± jakimi s± tereny w okolicach Nowej Huty. Niewielkie skupiska drzew zachowa³y siê jedynie w pobli¿u rzek i potoków. Pozosta³e obszary pokryte s± szachownic± pól.
Janusz Bober
Fot. Igor Pieñkos
Rolniczo zmieniony krajobraz Ma³opolski.
Ponad tysi±c hektarów, jakie zajmuje dzi¶ krakowska huta, to nie tylko zwarta zabudowa. Wrêcz przeciwnie – przed siedemdziesiêcioma laty teren przysz³ej huty stali zaplanowano z rozmachem. Poszczególne wydzia³y i hale produkcyjne oddzielone by³y od siebie. Mo¿na by³o sobie na to pozwoliæ, gdy¿ pierwotnie obszar zak³adu obejmowa³ ponad trzy tysi±ce hektarów. Powstawa³y tu ogromne hale (siêgaj±ce 800 metrów d³ugo¶ci), ale równie¿ wewnêtrzna sieæ kolei i dróg. Te ostatnie – obsadzano drzewami. Dlatego do dzi¶ wiosn±, latem i jesieni± obszar przemys³owy jawi siê równie¿ jako obszar zieleni. Tê okoliczno¶æ wykorzystuj± tak¿e zwierzêta.
Podobnie jak na zielonych terenach podmiejskich mo¿na spotkaæ dzi¶ wiele ptaków, które niegdy¶ zamieszkiwa³y
tylko le¶ne obszary, tak i na teren huty wprowadzaj± siê ptaki i zapuszczaj± siê zwierzêta.
Je¿eli ma siê szczê¶cie, jednego dnia mo¿na napotkaæ zaj±ca, lisa, czy gromadkê saren. Te ostatnie wyj±tkowo upodoba³y sobie teren w okolicy walcowni gor±cej. Pracownicy walcowni zbudowali dla nich nawet... pa¶nik! Zim± – rodzina saren chêtnie z niego korzysta, ale wraca tu równie¿ latem.
Choæ prêdko¶æ na wewnêtrznych hutniczych drogach jest ograniczona do 40 kilometrów na godzinê ze wzglêdu na bezpieczeñstwo osób, to warto te¿ uwa¿aæ tam na zwierzêta!
Stal znajduje zastosowanie w szeroko rozumianej komunikacji. To nie tylko szyny kolejowe i tramwajowe, drogowe bariery ochronne, ale tak¿e stalowe elementy konstrukcji parkingów, dworców i lotnisk.
Niedawno grodzice AZ 32-750, dostarczone przez ArcelorMittal Europe – wyroby d³ugie, zastosowano w konstrukcji nowego terminala w Luton, w Anglii. To miêdzynarodowy port lotniczy, czwarte lotnisko obs³uguj±ce aglomeracjê londyñsk±, po³o¿one 50 km na pó³noc od jego centrum.
Lotnisko w Luton przyjmuje 16,5 miliona pasa¿erów rocznie. W przysz³o¶ci (od 2021 roku) system automatycznego transportu kolejowego umo¿liwi podró¿uj±cym dotarcie do centrum Londynu w czasie krótszym ni¿ 30 minut.
Tak¿e polski port lotniczy Rzeszów Jasionka kilka lat temu wzbogaci³ siê o dwa nowe hangary, drogê ko³owania i p³ytê postojow±. Do pokrycia jednego z dwóch nowych hangarów wybrano blachê z pow³ok± metaliczn± Aluzinc® Florelis firmy ArcelorMittal.
Ta inwestycja by³a odpowiedzi± na rosn±c± liczbê pasa¿erów podró¿uj±cych do Europy Zachodniej, zw³aszcza do Wielkiej Brytanii.
Kluczem do sukcesu w tym obszarze jest dobrze zaprojektowana i profesjonalnie wykonana infrastruktura.
W ramach rozbudowy lotniska Rzeszów Jasionka zbudowano now± drogê ko³owania o d³ugo¶ci 1800 metrów, p³ytê postojow±, która pozwala na obs³u¿enie wiêkszej liczby przylatuj±cych samolotów oraz dwa nowe hangary zaprojektowane w taki sposób, aby mo¿na w nich by³o przeprowadzaæ wszelkie prace konserwacyjne przy szerokoskrzyd³owych samolotach pasa¿erskich nowej generacji.
Ze stypendiów od ArcelorMittal Poland w wysoko¶ci 1285 z³ brutto miesiêcznie skorzysta siedmiu najlepszych studentów I i II semestru studiów drugiego stopnia w krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej. Stypendy¶ci wybrani zostali na podstawie kilku obiektywnych kryteriów przez komisjê, w sk³ad której weszli przedstawiciele uczelni oraz ArcelorMittal Poland. Podstawowym warunkiem otrzymania stypendium by³a ¶rednia ocen nie ni¿sza ni¿ 4.0 za poprzedni rok akademicki. Oprócz tego oceniana by³a dzia³alno¶æ w ko³ach naukowych, ewentualne publikacje, aktywno¶æ organizacyjna na rzecz uczelni lub wydzia³u, a tak¿e uczestnictwo w konkursach.
Piêciu tegorocznych beneficjentów programu stypendialnego studiuje metalurgiê, a dwóch pozosta³ych automatykê i robotykê.
– Program stypendiów przede wszystkim pomaga ambitnym m³odym ludziom, których ciê¿ka praca zosta³a doceniona. Pozwoli to tak¿e zaistnieæ naszej firmie w ¶wiadomo¶ci utalentowanych studentów, którzy wkrótce pojawi± siê na rynku pracy jako atrakcyjni kandydaci – wyja¶nia Agnieszka Ga³ka-Wo¼niak, szef biura GEDP, szkoleñ i rekrutacji.
Studenci otrzymuj± comiesiêczne stypendia od ArcelorMittal Poland od grudnia 2019 roku. Program potrwa przez 10 miesiêcy.
Krakowska huta pracuje i stara siê zapewniæ bezpieczeñstwo pracownikom – KORONAWIRUS I ZAK£AD PRACY
ArcelorMittal ma wiele zak³adów w Europie i dlatego bardzo powa¿nie podchodzi do ryzyka stwarzanego przez koronawirus.
– Od pocz±tku staramy siê zminimalizowaæ ryzyko zara¿enia wirusem w naszej firmie. Podejmujemy wszelkie mo¿liwe dzia³ania edukacyjne i informacyjne – m.in. wstrzymali¶my podró¿e s³u¿bowe i ograniczamy do minimum delegacje do innych oddzia³ów firmy, bo trzeba pamiêtaæ, ¿e jeste¶my miêdzynarodowym koncernem, a w Polsce posiadamy 6 oddzia³ów, w 3 województwach. Z uwagi na te obostrzenia wszelkie podró¿e s³u¿bowe musz± byæ akceptowane przez dyrekcjê wykonawcz± – mówi Marzena Rogozik z Biura Komunikacji i Dialogu Lokalnego ArcelorMittal Poland.
Firma wprowadzi³a procedurê dotycz±c± dzia³añ zapobiegawczych zwi±zanych z rozprzestrzeniania siê wirusa SARS-CoV-2. Obejmuje ona zarówno pracowników ArcelorMittal, jak i spó³ek zale¿nych oraz firm wykonuj±cych prace na terenie krakowskiej huty.
Do pracowników na bie¿±co przekazywana jest informacja o najwa¿niejszych zaleceniach profilaktyki, chroni±cych przed koronawirusem. – Tam gdzie to mo¿liwe, pracownicy wykonuj± pracê zdaln±. Poszerzono tak¿e mo¿liwo¶æ doje¿d¿ania pracowników na miejsce pracy pojazdami prywatnymi – podkre¶la M. Rogozik.
W ramach przeciwdzia³ania rozprzestrzenianiu siê koronawirusa wprowadzono prewencyjne kontrole na bramach oddzia³ów. Kontrol± s± równie¿ objête wej¶cia do budynków i obiektów nale¿±cych do ArcelorMittal Poland znajduj±cych siê poza bramami.
Kontrole polegaj± na pomiarze temperatury osób wchodz±cych i wje¿d¿aj±cych na teren huty za pomoc± kamer termowizyjnych i termometrów bezdotykowych. Wykonywane s± przez odpowiednio przeszkolonych pracowników ochrony.
– Osoby, których temperatura cia³a przekracza 38 stopni C, nie bêd± wpuszczane na teren oddzia³ów ani obiektów ArcelorMittal Poland. Pracownik ochrony wrêczy im ulotkê zawieraj±c± informacje o dalszym sposobie postêpowania, a tak¿e numery telefonów do stacji sanitarno-epidemiologicznych – informuje Marzena Rogozik.
Te targi s± okazj± do zapoznania siê z ofert± licznych pracodawców. 5 marca b.r. w AGH w Krakowie ponad 90 wystawców – firm i przedsiêbiorstw – przedstawi³o kilkaset ofert pracy, praktyk i sta¿y. Targi Pracy AGH s± najwiêkszym tego typu wydarzeniem w regionie.
Bogata oferta targowa jest adresowana zarówno do studentów (praktyki, sta¿e, zatrudnienie w niepe³nym wymiarze godzin), jak i absolwentów (oferty pracy). W¶ród wystawców znalaz³ siê tak¿e ArcelorMittal Poland, który chêtnie przyjmie metalurgów, robotyków i automatyków. Wiêcej informacji – na stronie internetowej ArcelorMittal Poland.
ArcelorMittal Poland odk³ada w czasie ponowne uruchomienie wielkiego pieca w Krakowie
ArcelorMittal Poland informuje, ¿e podj±³ decyzjê o od³o¿eniu w czasie procesu uruchomienia wielkiego pieca w Krakowie. Decyzja o nieuruchamianiu instalacji w zak³adanym wcze¶niej terminie – czyli w drugiej po³owie marca – wynika z niepewno¶ci zwi±zanej z rozprzestrzenianiem siê w Europie wirusa COVID-19 oraz z faktu, ¿e nie jeste¶my w stanie przewidzieæ, jak rozwinie siê sytuacja.
Widzimy, ¿e czê¶æ naszych klientów zamyka zak³ady b±d¼ ogranicza zamówienia.
– Musimy dzia³aæ odpowiedzialnie – dbaæ o naszych pracowników i nasze instalacje. Bior±c pod uwagê niepewno¶æ, z któr± mamy do czynienia i fakt, ¿e nie wiemy, jak COVID-19 bêdzie siê rozprzestrzenia³ w Europie, to jedyna s³uszna decyzja. Jednocze¶nie chcia³bym podkre¶liæ, ¿e monitorujemy rozwój sytuacji i pozostajemy przy naszej wcze¶niejszej deklaracji dotycz±cej ponownego uruchomienia czê¶ci surowcowej w Krakowie jak tylko sytuacja siê unormuje – mówi Marc De Pauw, dyrektor generalny i prezes zarz±du ArcelorMittal Poland.
W epoce neolitu, w III tysi±cleciu p.n.e., na skutek m.in. ocieplenia klimatu nast±pi³y przekszta³cenia krajobrazu. Proces ten zosta³ pog³êbiony przez wypalanie du¿ych po³aci lasów pod pola uprawne. Znaczne obszary lessowe Ma³opolski przybra³y charakter stepu parkowego. Uprawa ziemi sta³a siê ma³o op³acalna.
W efekcie tego spo³eczno¶ci przystosowa³y siê do nowych warunków, w których na znaczeniu zyska³a hodowla. Zniknê³y sta³e, d³ugotrwale u¿ytkowane osady, pojawi³y siê sezonowe obozowiska. Ludno¶æ wykazywa³a siê du¿± mobilno¶ci±. Archeologicznym odpowiednikiem takiego modelu ¿ycia jest kultura ceramiki sznurowej (ok. 2800-2200 p.n.e.). Swoj± nazwê zawdziêcza ona charakterystycznemu zdobieniu naczyñ glinianych za pomoc± odciskanego sznura. Podstawê utrzymania stanowi³ wypas du¿ych stad, g³ównie byd³a, ale te¿ kóz i owiec. Spo³eczno¶æ ta znana jest przede wszystkim ze znalezisk grobowych. Na terenie Nowej Huty nie odkryto dotychczas pochówków pod kurhanami, tak charakterystycznych dla tej kultury. Przebadano natomiast inny typowy rodzaj grobów – groby niszowe m.in. w Krzes³awicach, Grêba³owie i w Pleszowie. Groby niszowe mia³y pionowy szyb, od którego odchodzi³a w bok nisza lub komora, najczê¶ciej owalna o p³askim dnie i kopu³owatym stropie. W niej sk³adano cia³o zmar³ego wraz z darami grobowymi, po czym wej¶cie do niszy zasypywano. Zmar³ych chowano w pozycji skurczonej na boku, mê¿czyzn na prawym, kobiety na lewym.
Najbardziej charakterystycznymi elementami wyposa¿enia tych grobów by³y naczynia gliniane – du¿e amfory i pucharki, zdobione odciskami sznura i naciêciami, kamienne topory, oraz krzemienne siekiery. Dawniej kulturê tê nazywano kultur± toporów bojowych ze wzglêdu na znajdowan± du¿± ilo¶æ kamiennych toporów. Pe³ni³y one funkcje zarówno narzêdzi r±bi±cych, jak i broni obuchowo-siecznej. Prawdopodobnie by³y te¿ atrybutami przywódców czy te¿ wojowników.
Kultura ceramiki sznurowej zamyka dobê neolitu. Pod koniec III tysi±clecia p.n.e. pojawi³a siê kultura mierzanowicka (ok. 2300-1600 p.n.e.), która wyznacza na terenach po³udniowej Polski, w tym Nowej Huty, pocz±tek nowej epoki – epoki br±zu. Charakteryzuje siê ona upowszechnieniem miedzi i jej stopu z cyn± - br±zu. Nadal jednak g³ównym surowcem do produkcji narzêdzi pozostawa³ krzemieñ. Nazwa tej kultury pochodzi od miejscowo¶ci Mierzanowice w pow. opatowskim. Nowa spo³eczno¶æ w przeciwieñstwie do pó¼no neolitycznej, pasterskiej kultury ceramiki sznurowej wiod³a bardziej osiad³y tryb ¿ycia i na wiêksz± skalê prowadzi³a gospodarkê rolnicz±. Zak³ada³a du¿e osady, niekiedy ufortyfikowane, otoczone g³êbokimi rowami. W pobli¿u osad zlokalizowane by³y rozleg³e, p³askie cmentarzyska z³o¿one czasem z kilkuset pochówków. Zamieszkiwano te¿ osady mniejsze, krótkotrwa³e. Zabytki to g³ównie naczynia gliniane (w pierwszej fazie równie¿ zdobione odciskami sznura), oraz narzêdzia wykonane z ko¶ci i krzemienia. Pozyskano je m.in. ze stanowisk w Zes³awicach, Krzes³awicach i Pleszowie. Najstarsza faza kultury mierzanowickiej udokumentowana jest na stanowisku w Mogile w pobli¿u Kopca Wandy. Na niewielkim, p³askim cmentarzu licz±cym kilka grobów szkieletowych znaleziono m. in. miedziany sztylet, 5 z³otych kó³eczek, zausznice miedziane w kszta³cie li¶cia wierzbowego oraz kamienn± p³ytkê ³ucznicz±. Zmar³ych chowano w obrz±dku szkieletowym, w pozycji skurczonej, mê¿czyzn na prawym, kobiety na lewym boku, czasem w drewnianych trumnach lub owiniêtych w maty. Z Pleszowa pochodz± du¿e, szerokootworowe misy z dziurkami poni¿ej wylewu, których u¿ywano w procesie produkcji soli. Po¶wiadczaj± one tym samym znajomo¶æ eksploatacji ¼róde³ solankowych. Materia³y z Pleszowa da³y nazwê grupie pleszowskiej pó¼nej fazy kultury mierzanowickiej.
Irena Wójcik
Fot. Ma³gorzata Byrska-Fudali.
Naczynia kultury ceramiki sznurowej z Nowej Huty.
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
