Głos - Tygodnik Nowohucki

12/11/2026

Nawigacja

· Strona główna
· Nowohuckie Linki
· Fotohistorie
· Szukaj
· Dzielnice
· NH - Miejsce dobre do życia

W Głosie

Felietony
Miss Nowej Huty -
XXI edycja
Nowohucianie
Humor
Prawnik radzi

Ostatnie artykuły

· [2026.11.06] W listo...
· [2026.11.06] Świętuj...
· [2026.11.06] Tusk w ...
· [2026.10.30] Zapolow...
· [2026.10.30] Wszystk...

Ostatnio na forum

Najnowsze tematy

· Na sprzedaż działka ...
· Akcja poboru krwi
· Krótkie włosy - piel...
· Sekcja rekreacyjna G...
· TBS w nowej hucie?

Najciekawsze tematy

Brak tematów na forum

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

Działalność charytatywna, to wymóg Ewangelii.

Wy dajcie im jeść
Działalność charytatywna, to wymóg Ewangelii.

Parafia św. Brata Alberta na os. Dywizjonu 303 obchodzi w tym roku jubileusz 25-lecia. Patron, jakim jest Święty Brat Albert - Adam Chmielowski, zobowiązuje do szczególnego traktowania ludzi biednych i potrzebujących. Dlatego w tej parafii tak ważną rolę odgrywa działalność charytatywna.

Każda parafia ma swoją historię, którą piszą swoim życiem ludzie do niej należący. Każdy świecki, każdy kapłan, każda działająca przy parafii siostra zakonna wpisują się w tą historię swoim życiem. Są jednak osoby zupełnie wyjątkowe, które nie tylko wtrącają swoje „trzy grosze”, ale na zawsze zmieniają bieg historii, bez których życie danej parafii wyglądałoby zupełnie inaczej. Parafia św. Brata Alberta od zawsze i na zawsze kojarzona będzie z księdzem prałatem Janem Bielańskim. Ten wyjątkowy kapłan i wyjątkowy człowiek otrzymał w 2007 r. tytuł Nowohucianina Roku. W uzasadnieniu tego wyróżnienia czytamy „tytuł ten został nadany w uznaniu za dotychczasowe działania Księdza Prałata, na rzecz społeczności Nowej Huty, na którą złożyły się, m.in. kapłańska i patriotyczna postawa Księdza (...) oraz wieloletnia działalność charytatywna Księdza na rzecz ubogich i słabych”. Trzeba, bowiem przyznać, że wśród licznych działań, jakie ks. prałat Jan Bielański podejmował podczas swojej trwającej już 45 lat posługi kapłańskiej, działania na rzecz biednych były zawsze na jednym z czołowych miejsc. W trwającej już ćwierć wieku historii tej nowohuckiej parafii, to on zapoczątkował rozdział pt. „działalność charytatywna”. I chociaż dziś wpisują się w niego kolejne osoby, początki oraz to, co przez dwadzieścia parę lat zrobił dla chorych i potrzebujących na zawsze zmieniło obraz tego miejsca.

Agnieszka Łoś: Jest tyle rodzajów posługi, które może podjąć kapłan, dlaczego zdecydował się ksiądz na działalność charytatywną?
Ks. prałat Jan Bielański: Każdy ksiądz jest przeznaczony do dwóch rzeczy: głosić dobrą nowinę (ewangelię) i sprawować sakramenty to podstawowa posługa. Każdy kapłan stara się też pomagać biednym i potrzebującym. Działalność charytatywna to wymóg Ewangelii - uczynki miłosierdzia. „Biednych zawsze u siebie mieć będziecie”- powiedział Pan Jezus i mówił jeszcze: „coście uczynili jednemu z tych braci moich najmniejszych mnieście uczynili”. Kościół ma służyć, nie rządzić, nie kierować, ale przede wszystkim służyć. I wszyscy - kapłani i świeccy - jesteśmy do tej służby powołani.

AŁ: Będę się upierać, że to, co robi ksiądz jest wyjątkowe. Nie każdy proboszcz przewozi swoim prywatnym samochodem tony żywności dla swoich parafian. Nie każdy chodzi z nimi do apteki, żeby wykupić dla nich leki.
Ks. J. Bielański: Przyczyniło się do tego na pewno i to miejsce i ten wyjątkowy Święty, jakim jest Brat Adam Chmielowski, który swoim życiem pokazał, że służba Chrystusowi w drugim człowieku jest nadrzędnym celem w życiu każdego chrześcijanina. Bez względu na to, czy jest kapłanem, zakonnicą czy świeckim. Chciałem podjąć działania, pod którymi podpisałby się Brat Albert. Prawdą też jest, że w mojej naturze tkwi przekonanie, że dobrze jest komuś pomóc. Miłość Boga i bliźniego to najważniejsze przykazanie. Z tego będziemy sądzeni, z miłości właśnie. Byłem głodny, spragniony, chory powie Jezus i zapyta: jak mnie potraktowałeś, czy pomogłeś mi w drugim człowieku?

AŁ: Jak zatem przez te 20 lat swojej posługi w tej parafii pomagał ksiądz swoim parafianom?
Ks. J. Bielański :Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że to nie ja sam pomagałem biednym, a wszyscy, którzy zaangażowali się w działalność charytatywną naszej parafii. Przez te wszystkie lata przewinęło się tych osób naprawdę sporo. A co do działań, wymieniłbym następujące: najpierw powiem o pomocy dla dzieci, bo one są zawsze najmniej winne swojej biedy - dofinansowanie obiadów dla dzieci w szkołach, kolonie, zielone szkoły, letnie obozy, dofinansowanie do zakupu podręczników, organizacja parafialnej świetlicy gdzie otrzymują pomoc w nauce, parafialny klub sportowy. Pomagamy wszystkim biednym, nie tylko dzieciom. Osoby potrzebujące zawsze otrzymywały pomoc w naszej parafii. Zdarzało się, że do kancelarii przychodzili ludzie prosząc o wsparcie finansowe i często je otrzymywali. Oczywiście, jeśli prośba była uzasadniona. Bywa, że przychodzą po pomoc różni naciągacze, ale nie jest ich wielu i właściwie łatwo ich poznać. Kiedy od proszącego czuć było alkohol zawsze odmawiałem pomocy. Jeśli miał na alkohol, to niech po pieniądze na chleb nie przychodzi. Zresztą wyznaję zasadę, że lepiej czasem dać się naciągnąć niż skrzywdzić faktycznie potrzebującego. Kiedy ktoś przychodził po pieniądze na leki na początku kazałem tylko pokazywać receptę, ale potem zdarzało mi się, że chodziłem z nimi do apteki i płaciłem za ich lekarstwa, tak dla pewności i spokoju sumienia, że rzeczywiście daję pieniądze na leki. Zdarzało się również, że przychodził ktoś, komu brakowało na czynsz, zalegał w spółdzielni groziła mu eksmisja. Jedną z takich rodzin przyprowadziła kiedyś do mnie pani Zofia Ziarkowska, nasza parafianka, radna Dzielnicy XVI. Pamiętam, że chodziło wtedy o znaczną kwotę, to było ponad 200 zł, ale pomogliśmy im.

AŁ: Wiem, że działalność charytatywna księdza to nie tylko pomoc finansowa. Co to było z tymi serami?
Ks. J. Bielański: Była taka akcja. Prowadziliśmy ją przez kilka lat, zawsze na jesieni. To była podwójna pomoc dla naszych parafian i dla rolników, którzy mieszkali pod Turbaczem w dorzeczu Raby. Jest to teren ekologicznie czysty. Więc parafia raz w miesiącu robiła tam zakupy: masło, ser, jajka, miód itp. Dobre czyste ekologicznie produkty, bez tej całej chemii. Ta akcja miała być taką „witaminizacją”. Rozdawaliśmy te produkty w każdy czwarty piątek miesiąca najbiedniejszym z naszej parafii, chcieliśmy, żeby i oni mieli trochę dobrej, zdrowej żywności, zwłaszcza dla dzieci. Pilnowaliśmy, aby te produkty trafiały rzeczywiście do najuboższych: samotnych, chorych, emerytów, matek samotnie wychowujących dzieci, bezrobotnych. Zakupów dokonywaliśmy za składek do puszek dla ubogich, to były zakupy robione hurtem, więc płaciliśmy taniej. Tak naprawdę ta akcja to były same korzyści, rolnicy mieli zbyt na miejscu, a my mieliśmy niedrogie i zdrowe produkty.

AŁ: No tak, ale same one stamtąd do nas nie trafiły. Ksiądz naprawdę przywoził je własnym samochodem?
Ks. J. Bielański: Kupowaliśmy też w innych miejscach np. w Węgrzcach, jabłka, ziemniaki, ćwikłę, marchew. Ten towar przywozili nam gospodarze własnym samochodem ciężarowym. W sumie to były całe tony. Przy ładunku i rozładunku trzeba się było nieraz porządnie spocić. Przy tej akcji naprawdę porządnie zmęczyłem, ale muszę wyznać, że mnie to bardzo cieszyło. A odpowiadając na pytanie, tak to prawda, że sam jeździłem prywatnym samochodem po te produkty nabiałowe i miód, w okolice Poręby Wielkiej, ale nie widziałem w tym nic nadzwyczajnego.

AŁ: A „Stół Świętego Brata Alberta”? Czy te akcje były ze sobą powiązane?
Ks. J. Bielański: Nie. Akcja „Stół Świętego Brata Alberta” to coś zupełnie innego. Raz w miesiącu, w piątek, bogatsi parafianie przynoszą do naszego kościoła dary, które są po mszach świętych rozdawane ubogim. Są to takie produkty jak cukier, ryż, makarony, herbata, parafia się do tego dokłada. Jest to taki wyraz solidarności międzyludzkiej. W każdej parafii, a zwłaszcza w tej, która za patrona ma takiego świętego jak Brat Albert, ludzie powinni troszczyć się o „swoich biednych”.

AŁ: Właśnie, a czemu akurat Święty Brat Albert jest patronem waszej parafii? Jak to się stało, że wybór padł na niego?
Ks. J. Bielański: Już kiedyś o tym mówiłem, ale mogę powtórzyć. Nikt nam tego świętego nie narzucał, to był mój wybór. Mnie się Święty Brat Albert bardzo podoba. To najuboższy święty w Krakowie. Taki ubogi, a taki bogaty jednocześnie. Tyle miał do rozdania, całego siebie! Umiał kochać i co ważne umiał też pokazać innym jak należy kochać Boga, ludzi i Ojczyznę. Żył i mieszkał tu w Krakowie, przez co jest nam jeszcze bliższy, taki zwyczajny i taki niezwykły jednocześnie.

AŁ: Czy ludzie, którzy do tej parafii należą, czują się „spadkobiercami Brata Alberta”? Czy chętnie włączają się w działania na rzecz ubogich? Jak liczny jest zespół charytatywny?
Ks. J. Bielański: Zespół charytatywny liczył maksymalnie 17 osób, ale w działalność charytatywną włączają się nie tylko członkowie tego zespołu. Paczki świąteczne po domach roznoszą ministranci, harcerze. Kiedy trzeba stanąć pod kościołem z puszkami włączają się dodatkowe osoby, Róże Różańcowe, młodzież oazowa, Rycerstwo Niepokalanej, a szczególnie czciciele Serca Jezusowego. Tak naprawdę w działania charytatywne w naszej parafii włączają się wszystkie działające przy parafii grupy. Dla nas bardzo ważne jest, że osoby, najmocniej zaangażowane w zespół charytatywny: Krystyna Parzelska, Zofia Grzybek i Joanna Pajdo, dbają również o swoją formację wewnętrzną. Jeżdżą na rekolekcje, uczestniczą w miarę możliwości w codziennej Mszy Świętej. Osobista formacja jest bardzo ważna i nie wolno o niej zapominać.

AŁ: Patrząc na naszą dzielnicę z perspektywy tylu lat, czy może ksiądz powiedzieć, że ludzie biednych jest w Nowej Hucie coraz więcej? Czy obszar biedy się powiększa?
Ks. J. Bielański: Bieda zawsze była, jest i będzie. Prawdą jest, że nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego ilu jest wokół nas potrzebujących. Nam kapłanom często oczy otwiera kolęda. Spotykamy podczas tych wizyt ludzi, którzy muszą samotnie wyżyć za 700 zł. To praktycznie niemożliwe. W dzisiejszych czasach bardzo drogie są leki. Kiedy w domu, gdzie nie ma dużo pieniędzy, pojawia się choroba to już jest duży problem. Jest też problem innej biedy, mówię tu o braku bliskich, bo samotność to też bieda. A ludzi samotnych jest coraz więcej.

AŁ: Czy walczycie również z tym rodzajem biedy?
Ks. J. Bielański: Staramy się. Są Wigilie dla samotnych, podczas których nie tylko można zjeść wigilijne potrawy, ale także wspólnie połamać się opłatkiem czy zaśpiewać kolędy. Życie jednak nie jest takie proste. Przychodzą na te spotkania zasadniczo samotni. Dołączają się do nich niekiedy bezdomni, zaniedbani, nieumyci, zdarza się, że są na alkoholowym głodzie i nie zachowują się idealnie. Wtedy bardzo trudno być „prawdziwym chrześcijaninem”, niełatwo odnaleźć w nich Chrystusa, do końca zaakceptować. Warto przy tej właśnie okazji wspomnieć o działającym przy parafii klubie AA, który przeciwdziała następnej biedzie, jaką są uzależnienia.

AŁ: Tyle lat, tyle akcji, tyle działań… Czy był ksiądz kiedyś tak po ludzku zmęczony, czy zdarzyło się coś, co księdza załamało, zniechęciło?
Ks. J. Bielański: Aż tak to nie. Zawsze mam przed oczami Brata Alberta i zawsze powtarzam sobie, że robię to wszystko dla Chrystusa. Była jednak taka sytuacja, kiedy wyjeżdżając na kolonie z dziećmi do Zakopanego wzięliśmy na prośbę jednej pani chłopca spoza naszej parafii. Zapewniała nas że chłopak jest z bardzo biednej rodziny. Na miejscu okazało się, że rodzice nie dali mu ubrań, i to żadnych, nawet bielizny. Kupiliśmy wszystko z naszych pieniędzy. Potem podczas pobytu w Zakopanem chłopiec korzystał z różnych rozrywek, np. ze zjeżdżalni na Gubałówce, wyciągając ze swojej kieszeni pieniądze. Okazało się, że nie jest taki bardzo biedny. Kiedy wróciliśmy z tej kolonii do Krakowa i rodzice na pasie startowym odbierali swoje dzieci nikt nie podszedł do nas żeby podziękować za opiekę nad dziećmi, ani rodzice tego chłopca ani żaden inny rodzic. Wtedy, pamiętam, zrobiło mi się przykro… Cóż, ksiądz też człowiek. Ale okazywanie wdzięczności to obecnie bardzo duży problem, kiedy np. prosimy tych którzy otrzymują od nas pomoc, żeby potem przyszli na Mszę do kościoła, podziękować Panu Bogu, to z tych wielu - a naprawdę bardzo wiele osób taką pomoc otrzymuje - do kościoła przychodzi zaledwie garstka. Jeśli nie są wdzięczni Panu Bogu, co się dziwić, że nie są wdzięczni księdzu.

AŁ: Dla równowagi muszę zapytać o moment, kiedy odczuwał ksiądz ogromną radość z niesionej pomocy.
Ks. J. Bielański: To chyba chwile, kiedy dzięki naszej pomocy ta czy tamta rodzina nie wylądowała na bruku, kiedy udało się uniknąć eksmisji.

AŁ: Podczas takiej rozmowy nie sposób nie zapytać o liczby. Czy wie ksiądz ile osób skorzystało z waszej pomocy, ile ton żywności rozdaliście ubogim, ile pieniędzy trafiło do potrzebujących przez wszystkie te lata?
Ks. J. Bielański: Był gdzieś kiedyś jakiś zeszyt, gdzie zapisywałem różne rzeczy, ale nie wszystko było tam odnotowane. Poza tym nawet już nie wiem gdzie on jest. Nie liczby są w tym wszystkim najważniejsze, ale ludzie i prawidłowo ustawiona hierarchia wartości. Jeśli Bóg jest w naszym życiu na miejscu pierwszym, wszystko inne jest na miejscu właściwym

AŁ: A czy można powiedzieć, że dla księdza jako proboszcza tej parafii najważniejsza była działalność charytatywna?.
Ks. J. Bielański : Nie, to jednak nie tak. Naszym zadaniem zawsze był kościół i jego budowa. Żeby ludzie się mieli gdzie modlić, a działalność charytatywna to była jednak zawsze działanie uboczne, to nie był priorytet. Dzieliliśmy fundusz tak żeby ludziom pomóc, ale jednocześnie zachęcić ich żeby sobie nawzajem pomagali.

AŁ: Bardzo dziękuję za rozmowę i czas, który mi Ksiądz poświęcił. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że nie udało nam się wspomnieć nawet połowy działań charytatywnych, jakie podejmowane były w tej parafii w czasie, kiedy był ksiądz jej Proboszczem.
Ks. J. Bielański: Być może. Ważniejsze jednak od tego, co było jest to, co dzieje się obecnie i jakie są plany. Ale to już temat na inną rozmowę i nie ze mną powinna być ona przeprowadzona. Bo przecież od trzech lat jest nowy gospodarz parafii ks. proboszcz Wiesław Macuda. W dużym stopniu jest zachowany dotychczasowy styl pracy charytatywnej, a - co się chwali - pojawiły się nowe możliwości pomocy charytatywnej, związane z Unią Europejską, które Parafia pomyślnie wykorzystuje. Wielkim zmysłem organizacyjnym w tej dziedzinie okazał się ks. Jan Seremak. Zatem do księdza Proboszcza i ks. Jana proszę kierować pytania dotyczące pomocy jaką obecnie udziela się w naszej parafii potrzebującym.
AŁ: Obiecuję zatem spotkać się z nimi i zapytać o to, co dziś parafia św. Brata Alberta robi dla „swoich biednych”.

Plac Przy Poczcie

19 marca br. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę zmieniającą nazwę pierwszego nowohuckiego placu w os. Willowym z placu im Piotra Ożańskiego na plac Przy Poczcie.
(f)

NOWOHUCKIE TEATRY

Niedzielny Salon NH+ gościł wyjątkowych mężczyzn. Z mieszkańcami Nowej Huty spotkali się Jerzy Stuhr, Jerzy Fedorowicz, Jacek Strama i Bartosz Szydłowski, opowiadali o tym jaki był teatr w Nowej Hucie, o realiach teatralnych oraz o swoich planach i marzeniach.
Do rozmowy o teatrach w Nowej Hucie zaproszone zostały cztery osoby. Tak się złożyło, że byli to panowie, bez których nowohucki teatr, można śmiało powiedzieć, nie istniałby w obecnej formie. O swojej przygodzie z Nową Hutą jako pierwszy opowiadał Jerzy Sturh. Okazało się, że zaczęła się ona dość wcześnie, już pod koniec lat 50 kiedy to przyjeżdżał do Teatru Ludowego aby wtedy jeszcze oglądać przedstawienia. Pierwszy raz na deskach nowohuckiego teatru Jerzy Sturh pojawił się pod koniec lat 60, kiedy w „Kordianie” zagrał epizodyczną rolę, „garbusa przewijającego się w tle”. Z Hutą związały go nie tylko stosunki zawodowe, tu bowiem, na os. Na Stoku, mieszkali w latach 70 jego rodzice, których jak sam wyznaje, odwiedzał bardzo często. Potem już był Jerzy Sturh jakiego znamy i kojarzymy - „Iwona, księżniczka Burgunda”, „Mieszczanin szlachcicem”, „Ryszard III”, czyli przedstawienia, które wykreowały nowy wizerunek Teatru Ludowego. Jak wspominali Jerzy Federowicz i Jerzy Sturh „Iwona, księżniczka Burgunda” rozpoczęła przełom w Ludowym. To była zmiana pokoleniowa. Wraz z Jerzym Sturhem przybył tu dziesięcioosobowy zespół ludzi, dla których teatr stanowił sens życia. „Wtedy dla nas nie było rzeczy nie do zrobienia, tu wszyscy służyliśmy jakiejś sprawie, stanowiliśmy zespół”. Obaj panowie, jak również obecny dyrektor Teatru Ludowego Jacek Strama, podkreślali, że teatr ma swoją misję do spełnienia. Równie istotny jak wymiar artystyczny okazał się dla nich pierwiastek edukacyjny, Jerzy Sturh wyznał, że dla niego nowohucka publiczność to „eksplozja młodości” a grając np. Szekspira ma świadomość, że część publiczności nigdy nie przeczytała i nie przeczyta jego sztuki, więc to co zobaczy będzie jej wyobrażeniem o tym wyjątkowym pisarzu. - To nie mogła być eksplozja moich poszukiwań artystycznych, to nie mógł być wyraźnie autorski teatr - wyznał Jerzy Sturh. Takie patrzenie na teatr wymaga pewnej odpowiedzialności za „zgodność z oryginałem” i trzymania własnej pomysłowości na wodzy. Tego problemu, jak się okazało, nie ma Bartosz Szydłowski. Dyrektor Teatru Łaźnia Nowa, teatr postrzega jako przestrzeń, która ma prowokować, zmuszać do myślenia, czasem nawet drażnić po to, żeby zachęcić do rozmowy. - Jestem przeciwny targetowaniu teatru, nie robimy teatru dla konkretnej grupy, nie chcemy szablonów ani etykietek - powiedział Bartosz. Wyznał, że nie przeszkadza mu brak typowej sali teatralnej. Surowy charakter przestrzeni, w której Łaźnia Nowa prezentuje sztuki jest wyjątkowy. Tu nie ma podziału na scenę i widownię. Dystans miedzy aktorem a odbiorcą przedstawienia zanika, wszyscy są dotykani przez Sztukę. Zdradził też, że powstająca w Łaźni nowa sala będzie największą i najlepiej wyposażoną salą widowiskową w Krakowie.
Obaj dyrektorzy Jacek Strama i Bartosz Szydłowski wyznali, że w teatrze bardzo ważna jest infrastruktura. Współczesny widz potrzebuje wygód jak chociażby parking, potrzebuje miejsca gdzie mógłby się po przedstawieniu zatrzymać na chwilę i porozmawiać. Kawiarenki gdzie można usiąść przed czy po spektaklu. Tego wyraźnie nowohuckim teatrom brakuje.
Kiedy przyszedł czas na pytania od publiczności pojawiła się miedzy innymi propozycja ponownego wystawienia spektakli, które w latach 50. i 60. zachwycały nowohucką publiczność. - Ale jak mielibyśmy to zrobić? - zapytał Jerzy Stuhr. To jest absolutnie niemożliwe. Teatr jest efemeryczny, jest wytworem danych czasów, tworzy go konkretna grupa osób.
Może zatem warto popędzić do teatralnej kasy, zanim genius loci naszych czasów obejdzie na zawsze.
AŁ

Od lewej: Jerzy Stuhr, Bartosz Szydłowski, Jacek Strama i Jerzy Fedorowicz.

NIGDY NIE GODZILIŚMY SIĘ NA BUDOWĘ SPOPIELARNI ZWŁOK PRZY SZPITALU

Rozmawiamy z przewodniczącym Rady i Zarządu Dzielnicy XVIII Edwardem Porębskim.

+ Panie Przewodniczący, od jakiegoś czasu słychać coraz głośniejsze protesty przeciwko instalacji pieca kremacyjnego w bezpośrednim sąsiedztwie Szpitala im. Żeromskiego. Protestują stowarzyszenia, wspólnoty mieszkaniowe i indywidualni mieszkańcy. Niektórzy z tych ostatnich twierdzą, że Rada Dzielnicy XVIII nic w tej sprawie nie robi, że radni nie reprezentują swoich wyborców…
- Chciałbym w sposób zdecydowany i jednoznaczny powiedzieć, że Rada Dzielnicy XVIII nigdy nie wyraziła zgody na budowę spopielani zwłok przy Szpitalu im. Żeromskiego. Nie uczyniła tego ani Rada poprzedniej kadencji, ani Rada kadencji obecnej. Co więcej, podjęliśmy szereg działań, by do takiej inwestycji nie dopuścić. Już w 2004 roku Zarząd Dzielnicy podjął uchwałę w sprawie ustalenia tzw. WZ-tki dla inwestycji pod nazwą: Rozbudowa, modernizacja wraz ze zmianą konstrukcji dachu istniejącego budynku biurowo-garażowego z przeznaczeniem na biura centrum pogrzebowego wraz z instalacją do spopielania zwłok (krematorium) na działce nr 246/48 obr. 47 Nowa Huta, przy ul. Sieroszewskiego w Krakowie”. W uchwale tej Rada Dzielnicy XVIII negatywnie zaopiniowała wniosek o ustalenie warunków zabudowy tej inwestycji.
+ Co jeszcze robiliście w tej sprawie?
- Przez jakiś czas był spokój, ale problem pojawił się ponownie, gdy zaczęli do nas przychodzić mieszkańcy zaniepokojeni informacjami o planach instalacji na terenie centrum pogrzebowego pieca kremacyjnego. Już 30 października 2007 r. wystąpiliśmy do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z zapytaniem, czy budowa przy ul. Sieroszewskiego wykonywana jest zgodnie z projektem i zachowaniem warunków prawa budowlanego oraz czy Spółka „Prosmed” posiada wszystkie wymagane zgody i zezwolenia na budowę zgodnie z Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1631/07. Z treści uzyskanego zezwolenia na budowę wynikało, że zezwolenie nie obejmuje instalacji krematorium. Zresztą na początku roku 2008 także Wydział Architektury i Urbanistyki UMK kilkakrotnie informował zainteresowanych mieszkańców (przesyłając stosowne pisma), że pozwolenie na budowę nie obejmuje spalarni zwłok.
Wobec takiej sytuacji 19 marca 2009 roku wysłaliśmy do prezydenta Krakowa Jacka Majchrowskiego stosowne pismo, w którym napisaliśmy m. in.:
„Zarząd Dzielnicy XVIII przesyła w załączeniu protest Stowarzyszenia Mieszkańców Osiedli Mogiła, Lesisko i Miłośników Ziemi Mogilskiej oraz Wspólnot Mieszkaniowych os. Na Skarpie, Młodości, Wandy przeciwko instalacji pieca krematoryjnego w zakładzie pogrzebowym przy ul. Sieroszewskiego.
(…) Obecna Rada Dzielnicy XVIII podtrzymuje negatywną opinię i stanowczo sprzeciwia się instalacji pieca krematoryjnego w zakładzie pogrzebowym. Negatywna opinia podyktowana jest tym, że krematorium znajdowałoby się w centrum osiedla, w bezpośrednim sąsiedztwie Szpitala im. S. Żeromskiego. Widok krematorium z okien szpitala z pewnością nie poprawi psychiki chorych, osłabionej niejednokrotnie świadomością nieuleczalnej choroby.
Zarząd Dzielnicy XVIII Nowa Huta zwraca się z wnioskiem o znalezienie innej, bardziej neutralnej lokalizacji spopielarni, w miejscu do tego przeznaczonym, na przykład przy cmentarzu lub przynajmniej w terenie niezabudowanym”.
+ Czy prezydent Jacek Majchrowski ustosunkował się już do tego pisma?
- Do chwili naszej rozmowy nie otrzymałem jeszcze odpowiedzi w tej sprawie. Ale chciałbym jeszcze dodać, że nie ograniczyliśmy się do wysłania pisma do prezydenta. Stosowane pisma wysłaliśmy również do dyrektor Małgorzaty Mrugały z Wydziału Kształtowania i Ochrony Środowiska oraz do przewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa. Rozmawiałem również o tej sprawie z zastępcą prezydenta Miasta panem Starowiczem, z zastępcą prezydenta panem Trzmielem oraz dyrektor Małgorzatą Mrugałą.
Na terenie zakładu pogrzebowego przeprowadzona została wizja w terenie z udziałem inspektorów Powiatowego Nadzoru Budowlanego – w trakcie jej trwania właściciele firmy „Prosmed” zapewniali, że nawet nie mają zamiaru budowania spopielarni zwłok z uwagi na teren, na jakim znajduje się zakład usług pogrzebowym. Jak widać mówi się jedno, a robi się drugie.
+ Jak Pan sądzi, czym zakończy się ta cała awantura?
- Trudno powiedzieć. Mam nadzieję, że prezydent Jacek Majchrowski uszanuje wolę mieszkańców, uchwałę i stanowisko Rady Dzielnicy XVIII tej sprawie, oraz wykaże się zwykłą ludzką wrażliwością. My, jako Rada Dzielnicy będziemy robić wszystko, by nie dopuścić do budowy krematorium w osiedlu i przed oknami szpitala. Jeszcze raz chciałbym podkreślić – miejsce na taką inwestycję jest przy cmentarzu albo na neutralnym terenie.
+ Dziękuję za rozmowę.

(f)

KREMATORIUM NA 60-LECIE NOWEJ HUTY?

W ubiegłym tygodniu mieszkańców Nowej Huty zbulwersowały plany uruchomienia pieca krematoryjnego w bezpośrednim sąsiedztwie Szpitala Żeromskiego. W tej sprawie do naszej redakcji napłynęło szereg listów protestacyjnych. Poniżej publikujemy niektóre z nich.

Sukces nowohucianina BARTOSZ SZYDŁOWSKI UHONOROWANY

Dyrektor naczelny i artystyczny teatru Łaźnia Nowa Bartosz Szydłowski został tegorocznym laureatem Nagrody im. Józefa Dietla. Nagrodę odebrał 19 marca br. w święto św. Józefa, patrona Krakowa i prezydenta Dietla. Uroczystość odbyła się w sali Fontany w pałacu Krzysztofory, gdzie mieści się siedziba Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Imprezę uświetnił występ nowohuckiego zespołu WU-HAE.
Nagroda przyznawana jest osobom fizycznym lub prawnym prowadzącym swoje działania na terenie województwa małopolskiego, za wybitne osiągnięcia i pracę na rzecz społeczności lokalnej, samorządu terytorialnego i rozwoju regionalnego. W roku ubiegłym Nagrodę im. Józefa Dietla przyznano po raz pierwszy. Otrzymał ją wówczas prezydent i twórca Wyższej Szkoły Biznesu – National Louis University w Nowym Sączu, dr Krzysztof Pawłowski.
(f)

Dariusz Gnatowski, czyli Solony, Cześnik, Lebiadkin, Boczek…

Darka Gnatowskiego poznałem kiedy był na trzecim roku krakowskiej PWST. Było to dość dawno, bo 25 lat temu. Pamiętam, jak przygotowywał się do scen klasycznych, przedmiotu, który prowadził nieżyjący już wielki aktor i pedagog Stanisław Igar. Darek wcielił się w postać Klaudiusza w Hamlecie. Bywałem wtedy na próbach. Spośród studentów właśnie Darek Gnatowski wyróżniał się, nie tylko swoją charakterystycznością, ale bardzo ciekawym ujęciem roli Klaudiusza. Bo Gnatowski jest nie tylko doskonałym technikiem zawodu aktorskiego, jest prawdziwym artystą, w takim dawnym, dobrym znaczeniu tego słowa.
To spadkobierca Alojzego Żółkowskiego i Antoniego Fertnera. Nie myślę tu jedynie o zewnętrznym podobieństwie do tych, jakże wielkich komików. Nie chce też schlebiać Gnatowskiemu, ale jest on jednym z najwybitniejszych aktorów charakterystycznych, a zarazem aktorów komediowych naszych czasów. Zaczynał od klasyki: od Czechowa, Witkacego, Fredry, by odnaleźć swoje miejsce także i w Dostojewskim. Myślę o znakomitej roli Lebiadkina w Biesach w inscenizacji Krzysztofa Jasińskiego. Paradoksalnie aktor ten, na wskroś komediowy, z tendencją do tragedii, utożsamiany jest z postacią serialowego Boczka w Kiepskich. Ta tragifarsa, to opowieść o naszych charakterach, pokazana bardzo zabawnie. Tu Gnatowski znalazł się w doborowym towarzystwie, Krystyny Feldman czy wspaniałego Andrzeja Grabowskiego. Serial ten utrzymuje się już na antenie Polsatu blisko 10 lat i jest to jeden z tych seriali, który nie męczy, ale naprawdę relaksuje, wprowadza w śmiech, szczery, prawdziwy, wprowadza w dobre samopoczucie. To zasługa wykonawców: Grabowskiego, Żukowskiego no i Gnatowskiego. Darek też występuje w filmach, choć czuje się przede wszystkim aktorem teatralnym. Szkoda, że tak mało jest go w kabarecie, ale kabaret jest ostatnio w rękach amatorów tej dziedziny. Gdzie czasy Kabaretu Starszych Panów czy Dudka...
Gnatowski lubi zaskakiwać swoimi nowymi rolami, nowymi pomysłami, jak choćby tym, że jest współautorem książki: Dieta bez wyrzeczeń. Przedstawia tam swoją wizje zdrowego stylu życia, dołączając do niej swoją oryginalną książkę kucharska.
W tym roku minie 25 lat od debiutu Gnatowskiego w teatrze, jeśli policzymy mu rolę dyplomową w PWST. Nie zapominajmy, że był przez siedem sezonów aktorem Teatru Ludowego w Nowej Hucie, gdzie zagrał m.in. w Wesołych Kumoszkach z Windsoru w reżyserii Jerzego Stuhra. Spektakl ten otrzymał nagrodę Srebrnego Yorika na Międzynarodowym Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku i jak powiedział reżyser Jerzy Stuhr, po tym sukcesie zespół na nowo uwierzył w siebie. Była to też i zasługa Gnatowskiego, jednego z głównych wykonawców tej sztuki. Przed nim jeszcze długa lista bohaterów, Moliera, Fredry, a może i też Szekspira, którego kiedyś odkrywał ze swoim profesorem Igarem na szkolnej scenie przy Warszawskiej. A może by należało pomyśleć o Falstaffie ?
Darek Gnatowski będzie gościem kolejnego spotkania z cyklu „Portrety ludzi teatru, filmu, etrady” w Ośrodku Kultury im C. K. Norwida. Spotkamy się z nim 2 kwietnia (w czwartek) o godz. 18 00 w sali teatralnej (os. Górali 5). Będziemy rozmawiać nie tylko o teatrze i filmie, ale także o kulinarnych zainteresowaniach aktora. Zapraszamy.
DDOM

Rusza kolejna edycja Żonkilowych Pól Nadziei Kochając do końca

Kolejny już raz Kraków zakwitnie żonkilami. Podczas trwającej ponad dwa miesiące kampanii „Żonkilowe Pola Nadziei 2009” odbędzie się wiele, kwest i imprez, z których dochód przeznaczony zostanie na działalność krakowskiego Hospicjum im Świętego Łazarza. W akcję zaangażuje się ponad 500 wolontariuszy.

12 edycja Żonkilowych Pól Nadziei została zainaugurowana 12 marca w Urzędzie Miasta Krakowa. Tegoroczna, odbywająca się pod hasłem „Kochając do końca”, potrwa do 24 maja. Jak powiedziała, obecna na uroczystości inauguracyjnej zastępca prezydenta Miasta Krakowa, Elżbieta Lęcznarowicz, 12 lat temu żonkil zaprzyjaźnił się z miastem Krakowem. Dziś nie wyobrażamy sobie, żeby ten symbol nadziei nie miał nam towarzyszyć, każdej wiosny.
Obecni w UMK goście mogli oglądać prace zgłoszone na konkurs „Kraków z żonkilem w tle”, do udziału w którym zaproszono krakowskie dzieci i młodzież. Trzeba bowiem przypomnieć, że Żonkilowe Pola Nadziei to nie tylko sposób na pozyskiwanie funduszy, chociaż zeszłoroczna akcja pozwoliła zgromadzić ponad pół miliona złotych. Pola Nadziei to również program edukacyjny i akcja informacyjna. W dzisiejszym świecie, kiedy na wszystko brakuje nam czasu, przypominanie, że obok nas umierają ludzie jest niezbędne. Człowiek rzadko bywa bezduszny i nieczuły, znacznie częściej zapomina o współczuciu, nie ma czasu i siły na dobroczynność. Kiedy na naszych ulicach pojawiają się charakterystyczne puszki, oznaczone żonkilem, krakowianie otwierają serca i kieszenie. Jak wspomniała, prowadząca inauguracyjna konferencję prasową, Lidia Jazgar, mieszkańców Krakowa nie trzeba prosić o datki na rzecz hospicjum, podczas prowadzonych przez nią koncertów wolontariusze mają pełne ręce roboty, a ich puszki zawsze „pękają w szwach”. W UMK usłyszeliśmy wiele ciepłych słów, jakie pod adresem mieszkańców naszego miasta, wypowiedziała prezes Towarzystwa Przyjaciół Chorych „Hospicjum Świętego Łazarza”, Jolanta Stokłosa. Zaznaczyła, że tylko dzięki wsparciu jakie hospicjum otrzymuje rokrocznie od ludzi dobrej woli akcja Żonkilowych Pól Nadziei ma sens. Trzeba przy tej okazji zaznaczyć, że zainaugurowana w Krakowie akcja objęła już swym działaniem całą Polskę. W tym roku włączają się w nią 43 hospicja z 40 miast na terenie całego kraju. Nad krakowską honorowy patronat sprawuje od lat kardynał Franciszek Macharski. Umieranie, to wyjątkowo trudny temat, niełatwo jest przyjąć do wiadomości, że choroba nowotworowa przychodzi w zasadzie z nikąd. Nie patrzy w metrykę ani w zeznanie podatkowe. Zostawia chorym miesiące, tygodnie często jedynie dni . W hospicjum przy ul Fatimskiej jest tylko 30 łóżek, a jednak w 2008 r. przebywało tam aż 427 osób, a 313 z nich zmarło. Smutno o tym mówić, ale tu mało kto przebywa długo. Biorąc udział w akcji Żonkilowych Pól Nadziei możesz pomóc tym, którzy przebywają tam obecnie. Pamiętajmy o tym, że ludzi trzeba kochać do końca. Do ostatniej chwili życia. Swoje wsparcie dla hospicjum można również okazać przekazując na jego rzecz 1% swojego podatku.
AŁ

Od lewej: zastępca prezydenta Miasta Krakowa Elżbieta Lęcznarowicz, prezes Towarzystwa Przyjaciół Chorych Hospicjum św. Łazarza Jolanta Stokłosa i Lidia Jazgar.

MUZYCZNE WZRUSZENIA W „KUŹNI”

W minioną sobotę nadarzyła się okazja do bliższego poznania źródeł kultury muzycznej naszych wschodnich sąsiadów, a wszystko to za sprawą mieszkanki Mistrzejowic – Iryny Obara, która wystąpiła w duecie „Sąsiedzi” w Klubie „Kuźnia” (os. Złotego Wieku) – filii Ośrodka Kultury im. C. K. Norwida. Pani Irynie, która jest z pochodzenia Ukrainką, towarzyszył - akompaniując na gitarze i również śpiewając - Jurij Bejczuk, Rosjanin mieszkający w Polsce. Razem udało im się stworzyć niesamowity duet – zgranych głosów i wzajemnie uzupełniających się różnych temperamentów muzycznych. Wystąpili w programie zatytułowanym „Między Kijowem, a Moskwą”, na który złożyło się kilkanaście tradycyjnych ludowych piosenek ukraińskich i rosyjskich oraz kilka nowszych, niezwykle popularnych i często śpiewanych utworów rosyjskich. Wszystko to zilustrowane było barwnymi zdjęciami dobranymi tematycznie do treści tworów, wyświetlanymi podczas trwania koncertu. Ponieważ piosenki wykonywane były w ojczystych językach artystów czyli ukraińskim i rosyjskim – wykonanie każdej z nich poprzedzone zostało krótkim komentarzem, objaśniającym publiczności ich treść i znaczenie. Starannie dobrany repertuar i perfekcyjne wykonanie wywołało entuzjazm słuchaczy. Publiczność żywiołowo reagowała podczas skocznych, żywiołowo wykonywanych piosenek. Były też melodie rzewne, skłaniające do refleksji zarówno w warstwie muzycznej jak i słownej – te wraz z cudownym wschodnim zaśpiewem trafiały prosto do serc słuchaczy. Można było podczas tego sobotniego wieczoru przeżyć całą gamę pozytywnych emocji, czas przestał istnieć, zaś publiczność mogła się przenieść w zupełnie inny, niby nieznany, a jednak bliski – świat. I za to należą się wykonawcom słowa podziwu i uznania. A nam – słuchaczom pozostaje mieć nadzieję, że tak udany występ sprawi, iż jeszcze nie raz będziemy mogli posłuchać w Nowej Hucie tego duetu, który w tak ujmujący sposób potrafi popularyzować muzykę swoich ojczystych stron
Beata Waśko

Jurij Bejczuk i Iryna Obara.

Także na terenie Nowej Huty bezpłatne porady prawne dla mieszkańców. Zapewnia je… FUNDACJA ACADEMIA IURIS

W Nowej Hucie mieszka wielu rencistów i emerytów. Większość z nich nie stać na kosztowną pomoc prawną, a codzienność przynosi wiele spraw, w których pomoc prawnika staje się niezbędna – zwłaszcza w sprawach cywilnych, dotyczących spraw mieszkaniowych i lokalowych. Dla nich wszystkich mamy dobrą wiadomość. Istnieje możliwość skorzystania z bezpłatnych porad prawnych, dzięki funkcjonującej na terenie Dzielnicy XVIII Fundacji Academia Iuris.
Fundacja Academia Iuris powstała w 2002 roku jako niezależna pozarządowa organizacja non–profit. Jej podstawowym celem jest ochrona praw i wolności obywatelskich oraz umacnianie zaufania do państwa i prawa. Fundacja prowadzi ogólnopolską sieć punktów porad prawnych.
Punkt bezpłatnego poradnictwa prawnego w Nowej Hucie mieści się w budynku Miejskiego Ośrodka Wspierania Inicjatyw Społecznych na osiedlu Centrum C blok nr 10. Wolontariusze – studenci i absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego – udzielają bezpłatnych porad w pokoju nr 107 w każdy poniedziałek w godz. 12.00 – 14.00 oraz w środę w godz. 15.00 – 17.00. Telefon (0–12) 642-21-56 wewn. 26 – czynny jest w godzinach dyżurów.
Wszystkie porady prawne są konsultowane z adwokatami i radcami prawnymi współpracującymi z fundacją. Wolontariusze udzielają porad m. in. z takich dziedzin prawa, jak:
+ prawo rodzinne (przykładowe zagadnienia szczegółowe: wniosek o zmianę kuratora ustanowionego przez sąd do nadzorowania kontaktów z dzieckiem, apelacja od wyroku podnoszącego zasądzone alimenty na dziecko, rodzina zastępcza - uznanie dziecka (przysposobienie);
+ prawo opiekuńcze;
+ prawo cywilne, w tym mieszkaniowe i lokalowe;
+ prawo karne, wykroczeń i postępowanie w sprawach nieletnich.
Radę Programową Fundacji tworzą: prof. Marek Safjan (były Prezes Trybunału Konstytucyjnego), prof. Andrzej Zoll (były Rzecznik Praw Obywatelskich), prof. Hubert Izdebski oraz ks. prof. dr hab. Franciszek Longchamps de Bérier. Pomoc udzielana jest bezpłatnie. Wolontariusze nie czerpią żadnych korzyści majątkowych w związku ze swoją pracą w Fundacji.
By zasięgnięcie pomocy przebiegało sprawnie, wolontariusze radzą, by pamiętać o kilku zasadach.
Co ze sobą zabrać?
Na dyżur należy wziąć ze sobą wszystkie dokumenty ważne dla sprawy, z którą się przychodzi. Należy również przynieść kopie tych dokumentów. Jest to bardzo ważne, bo być może zajdzie potrzeba, że wolontariusz będzie musiał wziąć kopie dokumentów, aby skonsultować sprawę z zawodowym prawnikiem. Wolontariusz nie może zabrać oryginałów dokumentów, a część punktów porad nie jest wyposażona w kserokopiarki. Oczekiwanie, aż klient doniesie kopie swoich dokumentów zazwyczaj wydłuża rozwiązanie sprawy o kilka dni.
Jak przygotować się do spotkania w punkcie porad?
Przed spotkaniem w punkcie warto wypisać sobie wszystkie szczegóły sprawy, z którą się przychodzi. Będzie to pomocne w czasie opisywania problemu wolontariuszowi. Trzeba również przygotować sobie wcześniej listę pytań do wolontariusza, aby usprawnić przebieg spotkania. Prosimy o podanie wolontariuszowi wszystkich szczegółów sprawy prawnej, nawet jeśli mogłyby one być krępujące. Wolontariusz jest po to aby pomóc, a nie aby oceniać. Rozumie sytuację i postara się zrobić wszystko, aby udzielić pomocy. Prosimy odpowiadać mu konkretnie i zgodnie z prawdą. Prosimy o jasne sformułowanie tego, czego oczekują Państwo od naszego wolontariusza. Prosimy pamiętać o tym, że czas wolontariusza jest ograniczony. Musi on porozmawiać z wieloma klientami. Dlatego tak ważne jest dobre przygotowanie się do wizyty w Poradni i przemyślenie swoich pytań.
Czy pomoc naprawdę jest bezpłatna?
Tak, pomoc prawna uzyskana w siedzibie Fundacji jest bezpłatna. Wolontariusze nie czerpią żadnych korzyści majątkowych w związku ze swoją pracą w Fundacji. Fundacja jest organizacją pożytku publicznego i wszystkie środki, na jakich opiera swe działanie pochodzą z darowizn.
Czego można oczekiwać w trakcie spotkania?
Na początku wolontariusz wręczy do podpisania oświadczenie o tym, że:
+ pomoc adwokata lub radcy prawnego byłaby w Państwa przypadku znacznym wydatkiem
+ Państwa sprawy nie prowadzi adwokat ani radca prawny
+ przyjmują Państwo do wiadomości, iż sprawę będzie prowadził wolontariusz, a nie zawodowy prawnik
+ przyjmują Państwo do wiadomości, że wolontariusz nie może reprezentować Państwa przed sądem
+ przyjmują Państwo do wiadomości, że odpowiedzialność odszkodowawcza wolontariuszy, Poradni, jej pracowników i współpracowników jest wyłączona, z wyjątkiem wyrządzenia szkody z winy umyślnej
+ przyjmują Państwo do wiadomości, że ani wolontariusz, ani inne osoby działające w Poradni nie mogą odmówić zeznań co do faktów, o których dowiedziały się w toku prowadzenia sprawy
+ wyrażają Państwo zgodę na przetwarzanie danych osobowych przez fundację.
Wolontariusze pracujący w Poradni proszą, by pamiętać, że odpowiedź negatywna na którykolwiek z tych punktów jest równoznaczna z rezygnacją z pomocy.
Następnie każdy zainteresowany poradą prawną otrzymuje do wypełnienia kwestionariusz osobowy. W następnej kolejności zostaje przeprowadzona rozmowa, w czasie której wolontariusz będzie się starał zebrać jak najwięcej informacji o sprawie, z którą przychodzą zainteresowani. Pod koniec wizyty wolontariusz przygotuje poradę lub (jeśli jest konieczne jeszcze jedno spotkanie) bieżące wskazówki i wyznaczy datę kolejnego spotkania. W czasie wizyty kończącej sprawę zainteresowani otrzymują poradę na piśmie oraz wszelkie niezbędne wyjaśnienia.

(f)

Na marginesie spotkania, które 8 marca odbyło się w Salonie „Enha+” w Teatrze Ludowym CZY NOWA HUTA JEST KOBIETĄ?

Pytanie nie jest oczywiste. Wymaga chwili refleksji, do której nikt nigdy nie zapraszał, błyskawicznego przeglądu pamięci. Wydobywamy twarze, figury, uśmiechy i grymasy, dzieła, pasje, bariery. Wzbiera wdzięczność. A wtedy trudno nam uwierzyć w fakty. Zawsze było nas mniej. Liczebnie zawsze dominowali panowie. Budowlańcy i hutnicy, i politycy - to oni wznosili Nową Hutę. Wznosili, ale kto wnosił życie, tworzył i stroił , i wypełniał rozpoznawalnym smakiem, ten zupełnie nowy dom?

Strona 176 z 210: 1...173 174 175176177 178 179...210

Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)

Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".

Logowanie

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Reklama

Wygenerowano w sekund: 0.09

36,826,280 unikalnych wizyt