Ostatnie dni przyniosły zasmucające wydarzenia. Najpierw dramatyczne sceny pod siedzibą Trybunału Konstytucyjnego i niepewność, czym to wszystko się skończy. Zapewne nieprzypadkowe były w tych okolicznościach słowa wypowiedziane przez papieża Leona XIV w środę 4 listopada do Polaków zgromadzonych na Placu św. Piotra: „Pokój buduje się na sprawiedliwości, poszanowaniu prawa i dialogu, a nie na przemocy”. Później była dramatyczna sobota 7 listopada w Krakowie. Śmierć sześciu przypadkowych osób i kilkunastu rannych, postrzelonych przez młodego człowieka, który jak się okazało, zanim przyjechał do Krakowa, wcześniej w Ostrowcu Świętokrzyskim gdzie mieszkał, zabił swoich rodziców i swoją siostrę. Aktualnie wszystko sugeruje, że te budzące grozę zachowania uwarunkowane były jego zaburzoną psychiką. Ale niezależnie od tego pozostaje faktem, że ci, którzy znaleźli się w obszarze działania sprawcy, znaleźli się równocześnie w epicentrum zła – zła niosącego śmierć. Wyjątkowo smutne w tym wszystkim jest również i to, że my, jako społeczeństwo, jesteśmy tak bardzo dzisiaj podzieleni. Tak bardzo, że wielu z nas w stosunku do swoich adwersarzy kieruje się wręcz nienawiścią. Nawet w obliczu tych ostatnich wydarzeń. Pytanie nasuwa się samo: co jeszcze musi się wydarzyć, ile jeszcze musi zostać wylanych ludzkich łez, żebyśmy wreszcie zaczęli się szanować?
Jan L. Franczyk
· Napisane przez Administrator
dnia November 13 2026
20 czytań ·
Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".
