„Zim± czy latem, czy brnie siê g³êboko po kolana w ¶niegu, czy brodzi po zimnych p³yciznach w¶ród serpentyn ro¶linno¶ci wodnej zawsze mo¿na z³owiæ klenia. Jest to pospolita ryba wód s³odkich. Niestety pogardzaj± nim ³owi±cy pstr±gi, którzy p³ac±c krocie za swoje miejsce nad strumieniem, klenia zdejmuj± z haczyka z widocznym lekcewa¿eniem” – napisa³ we wstêpie od swojej ksi±¿ki „Jak z³owiæ klenia” John Wilson. Je¶li chodzi o wspomniane lekcewa¿enie klenia, to byæ mo¿e jest on lekcewa¿ony w Anglii – ojczy¼nie autora wspomnianej ksi±¿ki - bo w Polsce, klenia chyba nikt nie lekcewa¿y. Chocia¿by dlatego (o czym John Wilson te¿ zreszt± wspomina), ¿e kleñ to ryba bardzo ostro¿na, która ma wrêcz oczy „dooko³a g³owy” i od razu zauwa¿a nawet najdelikatniejsze cienie na tle nieba – cienie, których akurat w tym miejscu byæ nie powinno. A poniewa¿ klenie s± rybami ¿yj±cymi w stadach, niepokój jednego osobnika jest przekazywany od razu pozosta³ym. Mówi±c inaczej, klenie jest stosunkowo ³atwo skusiæ do wziêcia przynêty, ale pod warunkiem, ¿e wcze¶niej nikt ich nie wystraszy³. W³a¶nie z tego powodu wszystkie poradniki wêdkarskie podkre¶laj±, ¿e trzeba nauczyæ siê skradania do klenia, który zdaje siê leniwie wygrzewaæ do s³oñca w czystej wodzie ma³ego potoku. Trzeba nauczyæ siê takiego skradania, aby ryba niczego nie podejrzewa³a.
Choæ klenie spotkaæ mo¿na w wodach stoj±cych, to jednak zasadniczo ryby te ¿yj± w rzekach, rzeczkach i strumykach, czyli w wodach p³yn±cych. I klenie w pe³ni wykorzystuj± wszystko, co rzeka niesie – od mieszaniny k±sków niesionych nieprzerwanie przez nurt wody, po ³awice narybku trzymaj±ce siê w pobli¿u p³ycizn. Klenie przepadaj± za uklejkami, kie³bikami, m³odymi jelcami czy p³otkami. Ale smakuj± im tak¿e wi¶nie czy ¿ó³te mirabelki wpadaj±ce do wody z rosn±cych w pobli¿u drzew. Smakuj± im równie¿ jagody czarnego bzu, spadaj±ce na powierzchniê wody w czasie wietrznej pogody. Klenie do¶æ szybko odkrywaj± u siebie tak¿e upodobanie do ziarnistych przynêt, choæby takich jak kukurydza. Kleñ bywa wymarzon± ryb± dla wêdkarza dlatego, ¿e po¿era generalnie wszystko, a jednocze¶nie bierze bardziej agresywnie od p³oci.
Klenia mo¿na ³owiæ za pomoc± wielu metod – od przep³ywanki, czy gruntówki, po spinning z u¿yciem blaszek i woblerów, czy muchówkê z zastosowaniem much suchych i mokrych. Kleñ wessie zarówno skórkê chleba z powierzchni wody jak i martw± rybkê z dna.
A skoro mamy jeszcze luty, to trzeba pamiêtaæ, ¿e obecnie metabolizm klenia – jak zreszt± wszystkich ryb karpiowatych – jest znacznie powolniejszy, a on sam potrzebuje te¿ znacznie mniej pokarmu. Mówi±c prosto – im zimniejsza woda, tym mniejsza szansa spotkania klenia o wilczym apetycie. Ale mimo wszystko, chocia¿ wolniej, kleñ jednak wci±¿ ¿eruje. O czym donosi
Jakub Kleñ
· Napisane przez Administrator
dnia February 20 2026
326 czytañ ·
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
