[2026.01.30] Miêtus, czyli od nienawi¶ci do mi³o¶ci
W najbli¿sz± niedzielê pierwszy dzieñ lutego. I wygl±da na to, ¿e jeszcze przez jaki¶ czas pogoda bêdzie typowo zimowa – przede wszystkim z mrozem. W styczniu mogli¶my obserwowaæ pozamarzane jeziora, stawy, a nawet rzeki. Wszystko jak za dawnych lat. Taka sytuacja oznacza te¿, ¿e temperatura wody w jeziorach, zbiornikach zaporowych i w rzekach jest niska. A to z kolei mo¿e dobrze wró¿yæ marcowym wypadom na miêtusy, którym okres ochronny zakoñczy siê z ostatnim dniem lutego. A dlaczego mo¿e dobrze wró¿yæ? Bo miêtusy uwielbiaj± niskie temperatury, a przy niskich temperaturach w lutym, w marcu nasze polskie wody powinny byæ jeszcze do¶æ zimne.
Dawniej miêtus nie cieszy³ siê u nas dobr± opini±. Bo by³o go wtedy wszêdzie pe³no. Zasiedla³ niemal wszystkie rzeki i potoki, jeziora i stawy. Traktowany by³ jako gro¼ny szkodnik, który wy¿era w jeziorach ikrê cenionych ryb – siei i sielawy. Takie negatywne opinie by³y do¶æ powszechne zarówno w literaturze rybackiej jak i wêdkarskiej. Miêtusa têpili nie tylko rybacy ³owi±cy ryby w jeziorach, ale tak¿e wêdkarze gustuj±cy w po³awianiu ryb ³ososiowatych w pomorskich rzekach. To w latach siedemdziesi±tych i osiemdziesi±tych niektóre tamtejsze rzeki zosta³y wrêcz „odchwaszczone” z miêtusa za pomoc±... elektropo³owów. I miêtus zacz±³ znikaæ z polskich wód. Tymczasem nowsze prace ichtiologiczne zaczê³y wskazywaæ na pozytywne aspekty funkcjonowania tego gatunku. W efekcie wprowadzony zosta³ okres ochronny dla miêtusa – okres przypadaj±cy na miêtusowe tar³o. Okres ten trwaj±cy od 1 grudnia do koñca lutego obowi±zuje na terenie ca³ego kraju, z wyj±tkiem rzeki Odry od uj¶cia do niej rzeki Warty do granicy z wodami morskimi. Wprowadzony zosta³ równie¿ wymiar ochronny dla miêtusa wynosz±cy 30 centymetrów.
Miêtusy w naszych warunkach nie osi±gaj± jakich¶ szczególnie imponuj±cych rozmiarów. Dorastaj± przeciêtnie do 35-55 centymetrów i osi±gaj± masê 300-500 gramów, chocia¿ i u nas, w Polsce trafiaj± siê osobniki czterokilogramowe, d³ugo¶ci ponad siedemdziesiêciu centymetrów. Ale, jak wspominali¶my, miêtus ¿eruje intensywnie tylko w wodach ch³odnych, i tam te¿ osi±ga szybkie przyrosty i du¿e rozmiary: nawet do jednego metra, osi±gaj±c masê o¶miu kilogramów. Takie warunki do rozwoju ma na przyk³ad na Syberii.
Doros³y miêtus, czyli ten ¿eruj±cy w mroku przydenny drapie¿nik, ¿ywi siê ró¿norodnym pokarmem pochodzenia zwierzêcego. Pokarmem tym s± bezkrêgowce – larwy ochotek, chru¶cików, larwy jêtek czy o¶liczki, a tak¿e drobne ryby – kr±pie, p³otki, jazgarze, uklejki, okonie. Ichtiolodzy donosz± te¿, ¿e jesieni± i zim± miêtusy zjadaj± zimuj±ce w wodach ¿aby trawne. Co ciekawe, larwy miêtusa aktywnie poszukuj± pokarmu w dzieñ, w pe³nym ¶wietle. Dopiero po osi±gniêciu d³ugo¶ci oko³o pó³tora centymetra, zaczynaj± unikaæ ¶wiat³a, w dzieñ chowaj±c siê po ró¿nych kryjówkach, a zaczynaj± ¿erowaæ po zmierzchu. Jak doros³e miêtusy.
Jakub Kleñ
· Napisane przez Administrator
dnia February 01 2026
326 czytañ ·
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
