W koñcu zesz³ego tygodnia I program TVP potraktowa³ nas dwuczê¶ciowym filmem pod tytu³em „Krzy¿owcy”, który tak poleca³a „Gazeta Wyborcza”: „film chwalony jest za oddanie ducha epoki, zgodnie z obecn± wiedz± na temat wypraw krzy¿owych”. Chocia¿ rzadko ogl±dam filmy w telewizji, to jednak tym razem postanowi³em zrobiæ wyj±tek, tym bardziej, ¿e ceniê sobie te filmy historyczne, które mo¿liwie wiernie odtwarzaj± odleg³e epoki (np. znakomity film „Waleczne serce” z Gibsonem w roli g³ównej).
Ju¿ po chwili ogl±dania sta³o siê jednak oczywiste, ¿e „Krzy¿owcy” s± produkcj± co najwy¿ej ¶redniej klasy, a o „oddaniu ducha epoki” raczej nie mo¿e byæ mowy. Zaj±³em siê wiêc poprawianiem prac studentów, z rzadka tylko rzucaj±c okiem na przedstawiane na ekranie wydarzenia. Dopiero gdzie¶ w drugiej czê¶ci zainteresowa³em siê filmem ponownie, gdy stwierdzi³em ze zdumieniem, ¿e g³ówni bohaterowie – którym towarzyszy sympatia re¿ysera, a powinna tak¿e towarzyszyæ sympatia widzów – bynajmniej nie znajduj± siê po stronie tytu³owych krzy¿owców. Przeciwnie: krzy¿owcy przedstawiani s± jako t³um rabusiów, ¿±dnych krwi i ³upów, morduj±cych niewinnych mieszkañców zdobytego miasta, w dodatku walcz±cych pomiêdzy sob± i z pogard± odnosz±cych siê do ¶wiêtych relikwii, takich jak drzewo Krzy¿a, w czasie walki poniewieraj±ce siê pod ich nogami. Ofiarami krzy¿owców s± ¯ydzi, napadani dla zwyk³ego rabunku, a tak¿e Saraceni (tej ¶redniowiecznej nazwy Arabów u¿ywaj± autorzy filmu), przedstawiani tak, jakby bronili swojej ojczystej ziemi.
Coraz bardziej zdumiony faktem, ¿e telewizja pokazuje nam jak±¶ proarabsk± propagandówkê, zacz±³em sprawdzaæ w programie telewizyjnym, kto wyprodukowa³ to w±tpliwe dzie³o. Okaza³o siê wówczas, ¿e jest to film produkcji w³osko-niemieckiej. Tak wiêc W³osi i Niemcy, którzy (obok Francuzów i Anglików) stanowili nacje najliczniej reprezentowane podczas krzy¿owych wypraw, nakrêcili film przyznaj±cy racjê muzu³mañskim naje¼d¼com. A przecie¿ to Arabowie w VII wieku podbili Bliski i ¦rodkowy Wschód, a w VIII wieku pó³nocn± Afrykê i dzisiejsz± Hiszpaniê. Dopiero w 732 roku ich marsz w g³±b Europy zatrzyma³ Karol M³ot w bitwie pod Poitiers. W ci±gu kilku nastêpnych wieków ich religia zapanowa³a na podbitym obszarze, a gdy do wrót Europy dotarli muzu³mañscy Seld¿ukowie i zagrozili chrze¶cijañskiemu Bizancjum, na wezwanie papie¿a ruszy³y rycerskie wyprawy, aby powstrzymaæ ekspansjê Islamu. Ide±, która wówczas zjednoczy³a Europê, by³o pragnienie uwolnienia z r±k muzu³manów Ziemi ¦wiêtej, z Jerozolim± oraz najwa¿niejszymi dla chrze¶cijan miejscami, opisanymi w Ewangelii. Mimo przej¶ciowych sukcesów krzy¿owcy zostali pokonani, a w 1453 roku muzu³manie zdobyli Konstantynopol i tym razem od wschodu rozpoczêli stopniowy podbój Europy. Ostatecznie zatrzyma³ ich dopiero król Jan III Sobieski pod Wiedniem w 1683 roku.
Oczywi¶cie, mo¿na dzi¶ uznaæ, ¿e wielkie religijne uniesienie, jakie porwa³o Europejczyków w XII i XIII wieku, nie pasuje do gorliwie propagowanej idei laicyzacji, a paniczny strach przed tym, aby nie uraziæ mieszkaj±cych w Europie muzu³manów, mo¿e prowadziæ do bezkarnego poni¿ania katolików. Chrze¶cijañstwo ju¿ dawno wyrzek³o siê stosowania przemocy, jednak wmawianie nam dzisiaj, ¿e Europa powinna by³a poddaæ siê Arabom i Turkom ju¿ w ¦redniowieczu, ¶wiadczy raczej o skretynieniu autorów takiego pogl±du, ni¿ o ich ¿yczliwo¶ci dla muzu³mañskich imigrantów. To tak jakby¶my w Polsce wyprodukowali film, przedstawiaj±cy Sobieskiego jako agresora, a janczarów Kara Mustafy jako niedosz³ych wyzwolicieli Europy spod jarzma chrze¶cijañskiej cywilizacji. A mo¿e i tego doczekamy, skoro polska telewizja nie widzi niczego niestosownego w serwowaniu nam antyeuropejskich „Krzy¿owców” w najlepszym czasie antenowym.
Ryszard Terlecki
· Napisane przez Administrator
dnia April 14 2006
2239 czytañ ·
Ten serwis u¿ywa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przegl±darki oznacza zgodê na to)Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowi± tylko czê¶æ materia³ów, które w ca³o¶ci znale¼æ mo¿na w wersji drukowanej "G³osu - Tygodnika Nowohuckiego".
