Głos - Tygodnik Nowohucki

Urodził się na Podolu w 1930 roku w miejscowości Jabłonówka, pow. Kamionka, woj. Tarnopolskie. Tam wyjechali jego rodzice z Dąbrowy Tarnowskiej nabywając gospodarstwo rolne. Wychowywał się w rodzinie wielodzietnej mając pięciu braci i dwie siostry. W Jabłonówce rozpoczął edukację szkolną, ale gdy wybuchła II wojna światowa przerwała ją, a rodzinie przyniosła nieszczęście. W lutym 1940 r. całą rodzinę oprócz jednej siostry studiującej we Lwowie wywieziono na Syberię do Komi. Tam pracowali przy wyrębie lasu, a mały Zbyszek został specjalistą od obcinania gałęzi, gdyż tylko pracujący mieli jako takie normy żywnościowe. Ojciec nie wrócił ze Wschodu. Na skutek doniesienia o krytykowaniu władzy radzieckiej został uwięziony, a gdy gruźlica była na tyle rozwinięta, że nic nie dało się zrobić, ojca wypuszczono, by umierającego wkrótce pogrzebać w tajdze. Uwięziono też starszych braci i matkę, ale na skutek zmian polityki Stalina wobec Polski wypuszczono ich. Najstarszy brat poszedł do armii Andersa i zginął pod Monte Cassino. Dwaj kolejni bracia z Berlingiem przeszli cały front dochodząc do Berlina. Zbyszek był za młody i wrócił w 1946 roku do Polski. Jako repatriant z matką oraz z młodszym bratem i siostrą osiedlili się jako repatrianci w Radkowie Kłodzkim. Zbigniew ukończył szkołę podstawową w Kłodzku oraz gimnazjum mechaniczne. W 1949 roku wyjechał do Wrocławia, gdzie kontynuował naukę w technikum mechanicznym i podjął pracę w Zakładach Mechanicznych „Archimedes”. Tam próbował się włączyć w aktywne życie kraju, ale wytłumaczono mu, że z syberyjską przeszłością nie budzi zaufania władzy ludowej. W 1953 roku kończy technikum i żeni się. Mieszka w małym i prymitywnym mieszkanku. Dodatkowo matka z młodszym bratem zjeżdża do Wrocławia, gdyż nie jest w stanie sama z najmłodszym uczącym się bratem poprowadzić gospodarstwa. Podejmuje decyzję o wyjeździe do ziemi obiecanej, którą dla wielu była Nowa Huta. Zamieszkuje na początek w hotelu robotniczym w os. Wandy i podejmuje prace przy budowie Stalowni jako inspektor nadzoru mechanicznego. Po kilku miesiącach dostaje mieszkanie w os. Szkolnym i sprowadza rodzinę. W hucie wreszcie może zrealizować swoje marzenia o budowie nowej Polski, w której nowy system „sprawiedliwości społecznej” wierzył autentycznie. Jest aktywnym działaczem ZMP. Zostaje najpierw przewodniczącym na Stalowni, a później wiceprzewodniczącym na szczeblu fabrycznym. Poznając życie w hotelu walczy o tworzenie hoteli koedukacyjnych dla małżeństw i dla matek wychowujących dzieci. Zabiega o to, aby młode małżeństwa jak najszybciej otrzymywały samodzielne mieszkania. Przygląda się bacznie działaniu władzy i nawiązuje kontakt z młodymi kontestatorami, m.in. red. Zdzisławem Wróblewskim ze Sztandaru Młodych, karnie zesłanym po błyskotliwej karierze w Warszawie do Nowej Huty. Śledzi konflikt w partii pomiędzy betonowymi natolińczykami a puławianami. Z wypiekami czyta raport Chruszczowa o wypaczeniach stalinowskich w ZSRR. Opowiada się za reformatorami. Chce zmian. Głośno mówi, że nie tylko wystarczy industrializować państwo i budować, ale nie można zapominać o potrzebach ludzi. Współtworzy Związek Młodzieży Rewolucyjnej. Jako działacza partyjnego strajkujący w Stalowni proszą go o przywództwo. Zyskuje popularność. Jest takim nowohuckim Goździkiem. Na fali przemian zostaje wybrany po październiku 1956 r. I sekretarzem Komitetu Fabrycznego partii w wieku 26 lat, a potem w lutym 1957 r. posłem na Sejm. Na fali przemian udaje się zmieniać politykę w państwie. Przybywa mieszkań i w większym stopniu dba się o sprawy socjalne pracowników w hucie. Po kilku latach, na spotkaniu w cztery oczy z Władysławem Gomułką, zrozumiał, że przemiany są tylko pozorne i chodziło o wymianę ekipy rządzącej. Ówczesny premier Józef Cyrankiewicz radzi mu, aby poszukał sobie innej pracy w samorządzie. Odarto go z ideałów, a gdy do władzy w partii dochodzą ludzie twardogłowi eliminujący odnowicieli październikowych, odchodzi z huty i podejmuje pracę w Biprostalu, początkowo jako projektant. Później zostaje kierownikiem działu. Podczas przesileń politycznych w Polsce angażuje się w ruchy reformatorskie. Tak było po 1980 roku, gdy współtworzył ruch struktur poziomych w partii tzw. „poziomki”. W 1989 r. zostaje doceniony i powołany na zastępcę dyr. „Biprostalu”, ale w 1991 roku przechodzi na emeryturę. Z Nową Hutą czuje się mocno związany, od 1957 roku do dzisiaj mieszka w os. Słonecznym. Gdy go pytam, co by zmienił w swoim życiu i czy nie czuje się rozczarowany swoim aktywnym działaniem w minionym systemie, od razu odpowiada, że nic nie żałuje i czuje się usatysfakcjonowany swoją aktywną postawą oraz uważa, że udało mu się załatwić wiele spraw dla zwykłych ludzi...
Sławomir Pietrzyk
Fot. autor

Komentarze

Brak komentarzy.

Dodaj komentarz

Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.

Oceny

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.

Prezentowane na stronie internetowej informacje stanowią tylko część materiałów, które w całości znaleźć można w wersji drukowanej "Głosu - Tygodnika Nowohuckiego".

Logowanie

Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.

Reklama

2218783 Unikalnych wizyt

Powered by