[2008.10.23] Bywa i tak (1)
Dodane przez Administrator dnia 23/10/2008 19:51:31

---

Na ryby w ubiegły piątek umawialiśmy się już tydzień wcześniej. Wszyscy dysponowaliśmy wolnym czasem od rana do wczesnego popołudnia: ja, Andrzej i Leszek. Umówiliśmy się, że nad zalew w Zesławicach wyjeżdżamy o szóstej rano. Jedyną przeszkodą mógł być tylko deszcz. Pogoda od poniedziałku była dość ponura, ale w prognozach pogody zapowiadano, że od piątku miało się poprawiać. W czwartek zakupiliśmy przynęty: kilka sztuk niewielkich karasków na żywca oraz pudełko dużych rosówek Leszek obiecał zabrać przenośnego grilla. W nocy solidnie przelało, ale nad ranem po deszczu nie było śladu. Przed szóstą, za pomocą krótkich sms-ów potwierdziliśmy sobie, że jedziemy.
Na parkingu przed zalewem w Zesławicach byliśmy o wpół do siódmej. Było już kilku wędkarzy. Niektórzy łowili na żywca. Kilku innych przechadzało się wzdłuż brzegu i spinningowało. Zaleźliśmy trzy wolne stanowiska (w pobliżu miejsca, gdzie kilka tygodni temu Leszek wyciągnął swojego sandacza) i zmontowaliśmy zestawy. Andrzej obie wędki zarzucił na rosówki, my z Leszkiem po jednym kiju przeznaczyliśmy na rosówki, a po drugim na żywca.
Po pół godzinie zaczęliśmy odczuwać dotkliwe i zimne podmuchy wiatru. Było naprawdę nieprzyjemnie. Miałem na sobie dwie koszule, sweter i kurtkę, a i tak parę razy mnie otrzepało. Całe szczęście, że Leszek miał przy sobie zapasową wełnianą czapkę. – Ubierz, będzie ci cieplej – powiedział, patrząc na mój trzęsący się co jakiś czas korpus. Miał rację. W czapce było zdecydowanie milej. Przynajmniej ciepło nie uciekało przez głowę. Ale najgorsze było to, że nic nie brało. Co prawda, zarówno na moim, rosówkowym kiju, jak i na wędce Andrzeja w pewnych momentach bombki dość energicznie uderzyły w kij, ale na tym się skończyło. Prawdopodobnie jakiś niewielki okoń albo inny drobiazg pociągnął za zwisającą z haczyka końcówkę rosówki. A na żywcówkach nawet nie drgnęło. O dziesiątej Leszek zaproponował ciepłe danie z grilla. Rozpaliliśmy ogień i po pół godzinie pałaszowaliśmy gorącą paprykę faszerowaną ryżem. Humory trochę się poprawiły, zwłaszcza że na palenisku utrzymywaliśmy ogień, przy którym można było przynajmniej ogrzać ręce. – Gdyby podszedł jakiś sandaczy, to byśmy go od razu zgrilowali – rozmarzył się Andrzej, popijając gorącą herbatę. Ale, jak na złość, żaden sandacz nie chciał podejść. Podejść też nie chciał żaden szczupak. Na domiar złego w pewnym momencie nadciągnęły szare chmury i zaczęło padać. Zdecydowaliśmy, że kończymy wcześniej. Nie o trzeciej po południu, jak planowaliśmy, ale już o pierwszej.
Tego dnia efekty, nie tylko naszego, wędkowania w Zesławicach do zachęcających nie należały. Jedynie łowiący niedaleko naszego stanowiska starszy pan wyciągnął szczupaka na 62 centymetry. Złowił go na srebrną wahadłówkę. A wracając dowiedzieliśmy się od jednego z wędkarzy, że podobno ktoś, kto spinningował po wschodniej stronie zalewu wyciągnął z samego rana dwa wymiarowe sandacze. Reszta jedynie marzyła o rybie.
Jakub Kleń