[2008.08.21] Nie znacie dnia, ani godziny…
Dodane przez Administrator dnia 21/08/2008 12:10:37

---

Co prawda, tytułowe powiedzenie ma biblijną proweniencję, ale nie popełnię chyba bluźnierstwa jeśli odniosę je do wędkarstwa. Bo wędkarz też nie wie, gdzie i kiedy złowi swoją rybę życia, a przynajmniej taką, którą długo będzie pamiętał. Mnie taka przygoda spotkała na początku sierpnia tego roku. W zasadzie pakowałem się już na krótki urlop, gdy w piątek po południu zadzwonił do mnie Leszek Pilawa, kolega z licealnej ławki. – Słuchaj, a może byśmy skoczyli jutro do Zesławic? Mam białe i czerwone robaki – zaczął mnie zachęcać. Po chwili namysłu zgodziłem się. Zwłaszcza, że nie łowiłem tam od kilku lat. – Dobra. Umówmy się o piątej rano i połowimy do dziesiątej. Najwyżej na urlop wyjadę po południu, albo w niedzielę rano – odparłem.
I tak 2 sierpnia, w sobotę, o 5.30 byliśmy już nad zbiornikiem w Zesławicach. Pogoda piękna. Jak na wczesną godzinę ciepło. Na niebie ani jednej chmury. Prawie bez wiatru. Tylko co jakiś czas słychać stukot kół przejeżdżających nieopodal pociągów na trasie Kraków - Warszawa. Poza tym cisza. Nastawiliśmy się zasadniczo na leszcze. Linem – gdyby się przypadkiem zaczepił – też byśmy nie pogardzili. Ja zarzuciłem dwie gruntówki z białymi i czerwonymi robakami na haczykach, Leszek na swojej gruntówce zainstalował ziarno kukurydzy, które doprawił czerwonym robakiem. Drugim kijem łowił blisko brzegu na spławik. Pierwsze branie miałem około siódmej. Bombka drgnęła, znieruchomiała, znów drgnęła i zaczęła piąć się w górę, pod kij. Zaciąłem. Niestety, pudło. Bardzo możliwe, że to tylko jakiś niewielki okoń pociągnął za zwisającą z haczyka końcówkę czerwonego robaka. Ale tego się już nigdy nie dowiem. Później brania ustały. Po dziewiątej zobaczyliśmy wracającego na rowerze mężczyznę z plecakiem i wędkami. – I jak? – zapytaliśmy. Mężczyzna przystanął. – Koniec łowienia na dzisiaj. Niskie ciśnienie i ryby nie biorą. Byłem tutaj od czwartej rano i złowiłem jedynie piętnastocentymetrowego leszczyka. Zwijam się i jadę na grzyby.
Sytuacja nie napawała wędkarskim optymizmem. Łowiący nieopodal nas inny wędkarz również skarżył się, że nie miał ani jednego brania. Postanowiliśmy jednak dać sobie jeszcze szansę. – No dobrze, połowimy w takim razie do jedenastej i my też zwijamy się do domu – rzuciłem w stronę Leszka. – W porządku – odparł kolega, którego nastrój był odrobinę lepszy od mojego, bo przynajmniej na spławikówkę wyciągnął dwa małe okonki.
Jakub Kleń
(Ciąg dalszy za tydzień)