[2024.10.18] Na październikowego szczupaka
Dodane przez Administrator dnia 19/10/2024 09:26:11

---

Do połowy października, a czasami nawet dłużej, szczupaki przebywają w pobliżu brzegów, na granicy płycizn. Szczególnie intensywnie żerują podczas słonecznych dni. Można powiedzieć, że o ile latem generalnie unikały wody przegrzanej, to jesienią wręcz garną się do ciepła emitowanego przez słońce. W takie ciepłe dni w wodzie pojawiają się młode żabki, przekształcone właśnie z kijanek. To pierwsze zwiastuny jesieni. Żabki pojawiają się pod koniec sierpnia, a jeśli wrzesień i początek października nie wychłodzą zanadto powietrza i wody, to znikną dopiero po pierwszych długotrwałych przymrozkach. A tam, gdzie żabki pojawiają się masowo, pojawiają się również szczupaki. W takie dni warto wypróbować wszelkiego rodzaju przynęty powierzchniowe – od tak zwanych woblerów pałeczkowych, po przynęty zaopatrzone w turbinki, śmigiełka czy inne elementy emitujące falę hydroakustyczną. Zwolennicy przynęt gumowych mogą natomiast skorzystać z najlżejszych główek.
Łowienie szczupaków na przynęty powierzchniowe dość szybko może stać się ulubioną techniką polowania na te drapieżniki. Dlaczego? Bo ataki bywają wówczas bardzo widowiskowe. Zdarza się nawet tak, że rozochocony a potężny szczupak chwyta taką przynętę od góry, po wykonanym wyskoku nad wodę. Inną sytuację opisuje Jacek S. Jóźwiak w swojej książce: „Sztuka łowienia ryb w rzece”: „Kiedy indziej za odkosem w kształcie litery V powodowanym przez ściąganie przynęty pojawia się druga, większa fala wywołana przez drapieżcę podążającego za ofiarą”.
I wracając do wspomnianych wcześniej żabek, znów oddam głos Jóźwiakowi, który w cytowanej wcześniej książce zamieszcza interesującą uwagę: „Obserwacja żab, które znajdują się w wodzie, wyjaśni, dlaczego specjaliści od przynęt powierzchniowych zalecają częste ich zatrzymywanie, migotanie nimi w miejscu przy pomocy drgań szczytówką. Wszak żaba często zamiera w bezruchu tuż pod powierzchnią, wystawiwszy nad wodę jedynie nozdrza i wyłupiaste ślepia. Poprawia niekiedy swoje położenie delikatnymi poruszeniami kończyn.
Nawet zupełnie nie przypominający żaby kawałek drewna z kotwicami, po zagraniu szczytówką zostawia na wodzie żabi ślad – drobniutką falkę rozchodzącą się po powierzchni. Falka ta, tak mi się przynajmniej wydaje po kilku latach eksperymentów z przynętami powierzchniowymi, niezwykle silnie oddziałuje na zmysły szczupaka”.
To cenne uwagi, które trzeba zapamiętać jeśli będziemy łowić szczupaki w początkowych tygodniach naszej złotej polskie jesieni. Bo później, gdy zrobi się już zimniej, szczupaka będziemy szukać gdzie indziej. Ale o tym napiszę już w przyszłym tygodniu.

Jakub Kleń