[2005.09.01] Wrześniowe łowy
Dodane przez Administrator dnia 01/09/2005 18:57:21

---

Wrzesień zawsze budził we mnie nastrój pełen nostalgii, jakiejś bliżej nieokreślonej tęsknoty. Bo podświadomie kołacze się już myśl, że powoli, powoli, wędkarski sezon zmierza do swojego końca. To nie są jeszcze jasno sprecyzowane myśli, raczej nieokreślone poczucie przemijania. To odczucie pojawia się zwłaszcza nad wodą, gdy po godzinie siódmej wieczorem zaczyna już zmierzchać – a przecież jeszcze tak niedawno o tej porze świeciło słońce. Szczególnie widać to w rejonach podgórskich, gdy słońce chowa się za porośniętą lasem górą, a w dolinie, którą płynie rzeka robi się szaro... Jesień zbliża się wielkimi krokami.
Wrzesień bywa nieprzewidywalny. Zdarzały się już wrześnie, gdy przez większość miesiąca lało z szarego nieba, a temperatura oscylowała wokół piętnastu stopni. Gdy na dodatek wiał wiatr człowiek się czuł jak na Wszystkich Świętych. Ale bywały też wrześnie słoneczne, a wręcz upalne. Takie jak ten w 1939 roku, gdy wybuchła II wojna światowa, gdy temperatura dochodziła do trzydziestu stopni. Taki wrzesień bardziej przypominał środek lata niż czas zbliżającej się jesieni. Miejmy nadzieję, że wrzesień tegoroczny będzie ciepły i słoneczny. A wtedy trzeba koniecznie na ryby – szybko, zachłannie, jakby kończył się czas.
W tym miesiącu większość gatunków zaczyna intensywnie żerować. Dobrze rokują wyprawy zarówno na rybę białą jak i na drapieżniki. Po okresie letnich upałów wzrasta skuteczność przynęt zwierzęcych. Wrześniowe okonie przeszły niemal do legendy, ale skuteczna może okazać się również zasiadka z żywcem na szczupaka. Wtedy dobrze jest wybrać się wczesnym świtem i siedzieć cały dzień. A pod wieczór, gdy słońce zniknie za horyzontem, rozpalić małe ognisko. Przypiec kiełbaskę, przegryźć ją bułką i popić mocną, gorącą herbatą. Takie wrześniowe wieczory zapadają w pamięci na długo. Gdy wrzesień jest wyjątkowo ciepły można jeszcze na łowisku spędzić całą noc. Noce, choć stosunkowo chłodne, nie są jeszcze zimne na tyle, by nad ranem szczękać zębami.
Jakub Kleń