[2022.04.28] To także nasza wojna
Dodane przez Administrator dnia 09/04/2022 09:40:22

---

Łuck, stolica Wołynia. Ukraina broni się już przeszło miesiąc. Przez przejście graniczne w Dorohusku wieziemy transport 18 ton lekarstw, medykamentów i środków opatrunkowych, zorganizowany przez Sejm, a zaopatrzony przez Rządową Agencję Rezerw Strategicznych. Droga przez Kowel pustawa, samochodów niewiele, tylko na skrzyżowaniach dróg i przed wioskami barykady z worków z piaskiem, obsadzone przez żołnierzy Gwardii Narodowej. Policja sprawdza dokumenty, ale nas przepuszcza, bo eskortuje nas cywilny samochód tamtejszych służb. Później dowiadujemy się, że to wojenny prezent – tym opancerzonym samochodem wcześniej jeździł premier Bawarii.
W Łucku, w starych posowieckich magazynach, ogromne centrum gromadzenia, segregowania i rozsyłania środków medycznych na całą Ukrainę, do Kijowa, Charkowa, do broniących się miast, na linię walk. Ogromny TIR, który przyjechał z Polski zostaje sprawnie rozładowany, oglądamy kilka poziomów pomieszczeń, w tym takie w których stoją wielkie lodówki do przechowywania lekarstw wymagających niskiej temperatury, np. insuliny. Stamtąd jedziemy do centrum, gdzie przyjmuje nas wojewoda i przewodniczący lokalnej rady. Wejścia do budynku pilnują uzbrojeni żołnierze, w oknach i przed wejściami worki z piaskiem, wszyscy urzędnicy administracji mają broń, przy sobie pistolety, a w pomieszczeniach, w których pracują także automatyczne karabiny. Zwiedzamy piwnice budynku, przerobione na schron, zaopatrzone w wodę i żywność, w których około stu osób może spędzić nawet dziesięć dni. W gabinecie wojewody monitor, przez który codziennie odbywają się odprawy z członkami rządu, przebywającymi w Kijowie. Tą samą drogą kilka razy dziennie do stolicy przekazywane są raporty o aktualnej sytuacji.
Po oficjalnych rozmowach jedziemy jeszcze do katedry, zbudowanej przez jezuitów w XVII wieku, po której oprowadza nas młody ksiądz, Polak urodzony na Ukrainie. Biskup łucki musiał w tym czasie wyjechać na wizytację, której dokonuje papieski nuncjusz. Podziemia katedry to labirynt korytarzy, częściowo zasypanych; prace nad ich uporządkowaniem i udostępnieniem chwilowo przerwała wojna. W tych podziemiach w czasie alarmów lotniczych chowają się mieszkańcy okolicznych ulic. W czasach sowieckich znajdował się tu magazyn ryb i owoców, a katedrze – podobnie jak we wszystkich większych miastach – „muzeum ateizmu”.
Gdy przechodzimy koło pobliskiego zamku, zbudowanego w XIV wieku, syreny ogłaszają lotniczy alarm, który wśród przechodniów, najwyraźniej do tego przyzwyczajonych, nie wywołuje większego wrażenia. Za zamkiem mijamy dawny klasztor sióstr Brygidek, później zamieniony na więzienie, w którym Sowieci w 1941 roku, wycofując się z Łucka, zamordowali około trzech tysięcy więźniów. Wyjeżdżamy z Łucka już po zmierzchu, o tej porze na granicy zostało już niewiele kobiet z dziećmi, na które czekają autobusy, aby zawieźć je dalej: do Chełma, Lublina, Warszawy. W nocy obowiązuje zaciemnienie, dopiero po polskiej stronie lampy oświetlają budynki, parkingi i drogę. Za nami, w mroku, zostaje samotnie walcząca Ukraina.
Ryszard Terlecki