[2007.08.24] Kompromitacja
Dodane przez Administrator dnia 24/08/2007 19:16:12

---

To co wydarzyło się w ciągu ostatniego tygodnia przejdzie nie tylko do wstydliwych kart historii polskiej polityki, ale także zostanie zaliczone do epizodów najczarniejszego humoru z okresu co najmniej ostatniego dziesięciolecia. Już pomińmy fakt, że minister rządu, odwołany przez swojego zwierzchnika, czyli premiera, nie tylko nie potrafi zdobyć się nawet na odrobinę godności i honoru, ale płaczliwie skarży się dziennikarzom, zwołuje nieustające konferencje prasowe (wszystko to podczas urlopu za granicą), a także o najcięższe winy oskarża swoich dotychczasowych kolegów, z którymi zgodnie i potulnie współpracował przez wiele miesięcy. Równocześnie odwołany minister uznaje fakt swojego odwołania za dowód na „totalitarne rządy”, wykazując się przy tym politologiczną ignorancją i prawniczym nieuctwem. A przecież – jak sam podaje w jednym ze swoich życiorysów, w 1985 roku ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Gdańskim. Zapewne w tamtych czasach o totalitaryzmie jeszcze nie uczyli.
Jakby jeszcze było mało tego politycznego kabaretu, były minister postanawia nie zrywać z polityką i mając za plecami Leppera i Giertycha zgadza się być kandydatem na... premiera rządu. Nie ma tu znaczenia fakt, że partie, na których poparcie się powołuje, czyli Samoobrona i LPR, prawdopodobnie nie są w stanie obsadzić wszystkich miejsc przy jednym stole w sejmowej restauracji, więc co tu mówić o perspektywie utworzenia rządu. Według sondaży również w zbliżających się wyborach obie partie mają szansę osiągnąć tak świetne wyniki, że nie tylko nie mianują premiera, ale nawet nie wejdą do Parlamentu.
Podobno były minister lubi ukrywać niektóre fakty ze swojego życiorysu i starając się o posadę w Ministerstwie Sprawiedliwości zataił niegdysiejszą przynależność do PZPR. Nie wiadomo jak z tym było, bo w innym życiorysie, opublikowanym w 2003 roku przyznaje, że należy jedynie do Rotary Club oraz do Stowarzyszenia Przyjaciół Daru Pomorza. To rzeczywiście coś zupełnie innego niż partia komunistyczna. W tym samym życiorysie były minister ujawnia, że pochodzi z hrabiowskiej rodziny oraz że pisuje felietony dla miesięcznika „Prokuratura i Prawo”. Chętnie byśmy te felietony poczytali.
Nawet lewica, która także różne drobiazgi w swoich życiorysach lubi pomijać lub delikatnie przeinaczać (np. jeden z jej liderów koloryzował, że ma wyższe wykształcenie) nie odniosła się entuzjastycznie do projektu powołania rządu Samoobrony i Ligi Polskich Rodzin. Ktoś z SLD stwierdził nawet, że były minister nadaje się raczej na świadka koronnego niż na premiera. Generalnie jednak lewica cieszy się z politycznego zamieszania, ponieważ liczy na opóźnienie terminu wyborów parlamentarnych, do których jest kompletnie nieprzygotowana.
Świat staje na głowie, skoro rozżalonego byłego ministra większość mediów traktuje jako wiarygodne źródło informacji, a opozycja wykorzystując jego rewelacje, równocześnie jak ognia stara się uniknąć przyspieszonych wyborów parlamentarnych. Można odnieść wrażenie, że tylko PiS liczy na wyborcze zwycięstwo. Nie zniechęcajmy się więc do polityki: najbliższe dni i tygodnie zapowiadają się równie ciekawe.
Ryszard Terlecki