[2007.05.26] Przygoda ze szczupakiem
Dodane przez Administrator dnia 26/05/2007 16:35:21

---

To było kilka lat temu nad jeziorem rożnowskim. Nastawiłem się na duże rożnowskie leszcze. Ale to nie leszcze stały się bohaterami tamtej wyprawy. Bohaterem stał się dwukilogramowy szczupak.
Jeśli chodzi o szczupaki, to wędkarze polując na nie stosują – i słusznie – dwie metody – albo spinning, albo żywiec. Zdarzają się jednak wyjątki od tej reguły. Potężne szczupaczyska były skutecznie łowione na nieduże brązowe żaby, a niektórzy uważają, że nie ma lepszej przynęty na metrowego szczupaka niż niewielka polna mysz, przymocowana gumką do kotwiczki. Ichtiolodzy z kolei – i to też ważna informacja – w żołądkach badanych szczupaków znajdowali przeróżne przedmioty: monety, pierścionek, grzebień, piłeczkę pingpongową, a nawet metalowy kluczyk…
Ale wracam do pamiętnej wyprawy. Słońce powoli chowało się za lasem porastającym okoliczne wzgórza, a ja spokojnie łowiłem na grunt, gdy w niewielkiej odległości gwałtownie uderzył szczupak. Zagrała adrenalina. – Skurczybyk poluje. Gdybym miał żywczyka, to bym zaraz zarzucił zestawik – pomyślałem. Ale żywczyka nie miałem. Nagle coś mnie natchnęło. Wyciągnąłem zestaw gruntowy. Ściągnąłem sprężynę z zanętą. Założyłem obły spławik, pod spławik przypon, a na haczyk nadziałem rosówkę. Całość była na tyle ciężka, że udało mi się rzucić na odległość kilkunastu metrów. Akurat niedaleko miejsca, gdzie kilka minut wcześniej zaatakował szczupak. Spławik chwilę dyndał na wodzie, a po kilku minutach zacząłem go powoli ściągać w swoją stronę. Było jakieś dziesięć metrów od brzegu, gdy poczułem gwałtowny opór. Zaciąłem i zacząłem szybko ściągać. Przede wszystkim dlatego, że nie miałem metalowego przyponu. W głowie kołatało się: zaczepił się, zaczepił… Kilka metrów od brzegu ryba nagle odbiła w prawo. Wygięta szczytówka informowała jednak, że szczupak nadal siedzi na haczyku. I nagle opór znikł całkowicie, jakby rozpłynął się w rożnowskiej wodzie. Ściągnąłem zestaw. Jak można było przewidzieć żyłka przyponu została przecięta którymś ze szczupaczych zębów.
Ręce cały czas trzęsły mi się z emocji, gdy spróbowałem powtórzyć manewr z rosówką i spławikiem. Tym razem szczupak już nie zaatakował. A gdy słońce całkiem schowało się za drzewami, zarzuciłem jeszcze raz na grunt. Tego wieczoru, na pocieszenie, wyciągnąłem ładnego, czterdziestocentymetrowego leszcza. Na wieczornego grilla nadawał się w sam raz.
Jakub Kleń