W Teatrze Ludowym Wiesława Dymnego „Skrzyneczka bez pudła”
Dodane przez Administrator dnia 19/06/2009 15:04:29

---

Wiesław Dymny – aktor, scenarzysta filmowy, poeta, prozaik i satyryk związany z Piwnicą Pod Baranami – debiutował tomem pt. „Opowiadania zwykłe”, które wydał w 1963 r. Był twórcą niepokornym, niekonwencjonalnym, uchylającym się od zbiorowego, schematycznego myślenia i tendencji literackich tamtego czasu. Przez to bliżej mu było do innych indywidualności artystycznych, takich jak Wojaczek, Stachura, Bursa, Hłasko, choć jako twórca Wiesław Dymny nie identyfikował się z żadnym nurtem, czy też grupą literacką.
Na podstawie jednego z „Opowiadań zwykłych” powstała „Skrzyneczka bez pudła”, czyli spektakl na Scenie pod Ratuszem Teatru Ludowego, inspirowany beskidzką atmosferą rodzinnej wioski Wiesława Dymnego, gdzie autor mieszkał przed przyjazdem do Krakowa. Bohater spektaklu (w tej roli Paweł Kumięga) trafia do wsi, by u miejscowego stolarza (niezastąpiony, choć bardziej frasobliwy niż zwykle, Andrzej Franczyk) zamówić skrzynkę. Jednak okazuje się, że wykonanie tego zamówienia nie jest takie proste, a majstra-górala, w jego naturalnym środowisku, trzeba wciąż dopingować do skończenia roboty. Mnożą się kolejne wizyty bohatera we wsi, więc coraz lepiej poznaje on miłosną historię stolarza do pięknej Hrapkowej (Beata Schimscheiner), ale też odkrywa straszną tajemnicę…
- Bez wahania mówię, że to świetny spektakl, bardzo go lubię. W tzw. żywym planie bierze udział tylko trójka aktorów, którzy wchodzą w akcję sceniczną z resztą aktorów, nagranych na taśmie filmowej - opowiada dyrektor Teatru Ludowego Jacek Strama.
Postaci z filmu wyświetlanego na tle sceny rozmawiają z żywymi aktorami, jednym z filmowych bohaterów jest Tomasz Schimscheiner, który jako gminny urzędnik urzeka publiczność). Zabieg ten posłużył zilustrowaniu opowiadanych historii, czy przywołaniu wspomnień. - Tak więc mamy tu dwie rzeczy w jednym: troche kina i kawał teatru – dodaje dyr. Strama i opowiada o wykonawcy głównej roli: - Paweł Kumięga jest z nami od trzech sezonów, gra kolejna rolę i bardzo rozwinął się jako aktor. To młody człowiek, któremu kibicuję w jego drodze aktorskiej i staram się go wspierać.
- Gram rolę Adama, młodego człowieka, który po kilku latach nieobecności wraca do swojej rodzinnej wioski, Brennej Górnej gdzieś w Beskidach – nawiasem mówiąc, to wioska, w której Dymny spędził niejeden dzień, niejedno lato, niejeden wieczór i niejeden raz obserwował ludzi, którzy tam pracują, żyją, bawią się, uczą i smucą – mówi Paweł Kumięga. - I na podstawie tego stworzyliśmy taką oto lekką, miłą i przyjemną, a w konsekwencji bardzo poruszająca historyjkę o ludziach. O dwójce ludzi, którzy dzięki swym – może nie do końca trafnym i przemyślanym wyborom - wiodą swoje życie nie tak, jak by tego chcieli.
- Czy pan lubi swoją rolę? – zapytałam aktora
- Z jednej strony tak, z drugiej – trochę dziwię się mojemu bohaterowi. Bo to taki facet, który ogromnie wkręca się w swoja robotę. Przyjeżdża, prosi o wykonanie jakiejś skrzynki, zwykłej skrzynki z dykty, a kończy na morderstwie… To taki rodzaj gościa, który drąży w skale i okazuje się, że jeśli ją tak nawiercać, i tą kroplą wody traktować, to ona w końcu pęknie. I rzeczywiście pęka! – mówi Paweł Kumiega.
+ Czy ten spektakl kończy się więc pana zdaniem happy endem?
- Trudno powiedzieć, czy to happy end. Niektórzy pewnie tak to zrozumieją, ale inni… no cóż - tak toczy się życie. Wydaje mi się, że niezależnie od tego, jak to potraktujemy, to historia, którą warto obejrzeć. Czasami, wychodząc z teatru, warto przecież pomyśleć, żeby przystanąć i zastanowić się, czy rzeczywiście jakiś nasz wybór życiowy jest dobry, czy rzeczywiście to tędy wiedzie droga mojego życia. No i czy warto gonić, biegać, poświęcać się tylko głupiej doczesności. Poza tym, tam, w wiosce ze spektaklu, życie przecież toczy się zupełnie inaczej; oni żyją sobie powolutku, od śniadania do obiadu, kolacji – to jest to, co ja w tym przedstawieniu i Adamie bardzo lubię – śmieje się aktor. - Że on się poddaje tej naturalnej, wiejskiej atmosferze, której mnie też dane było kiedyś posmakować i do której mi dziś tęskno. A rzeczywiście można niemal poczuć prawdziwy zapach wsi, natury. Dziś na co dzień już tego brak. A właśnie dzięki temu spektaklowi można sobie to powspominać, powąchać, popatrzeć, uśmiechnąć się.
„Skrzynka bez pudła”, jak brzmiał tytuł oryginału, została zaadaptowana i wyreżyserowana przez Andrzeja Sadowskiego, który jest także autorem scenografii i opracował spektakl muzycznie. Spektakl można oglądać na Scenie Pod Ratuszem.
Anna Kaszewska.