[2018.03.02] Marcowe płocie – i nie tylko marcowe
Dodane przez Administrator dnia 09/03/2018 10:19:13

---

W ubiegłym tygodniu pisałem o płociach łowionych na przedwiośniu. Dzisiaj trochę więcej o tej sympatycznej rybie, która jest łatwa do złowienia gdy jest niewielka, ale z naprawdę dużymi sztukami są już problemy. Po prostu rekordowe okazy są łowione bardzo rzadko. To do płoci należy najstarszy, gatunkowy rekord. Rekord ten ustanowił w roku 1963 (a więc 55 lat temu!) Tadeusz Szkaradek. Złowiona przez niego płoć mierzyła 53 centymetry i osiągnęła wagę 2,2 kilograma. O tym, że medalowych okazów płoci nie łowi się zbyt wiele świadczą też dane statystyczne opublikowane w połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Okazuje się, że w latach 1975-1983 złowiono 126 medalowych sumów i 117 medalowych leszczy. Medalowych karpi złowiono jeszcze więcej, bo 145. Tymczasem w tym samym okresie medalowych płoci wyciągnięto tylko 41.
I o ile płoć, pewnie od stuleci, bije wszelkie rekordy popularności i jest łowiona zarówno przez dziewięcio-, dziesięcioletnie dzieci, jak i przez asów wędki, przez cały czas pozostaje rybą, o której upodobaniach, zwyczajach i zachowaniach w warunkach naturalnych wiemy niewiele. Dlatego większość wędkujących łowi zaledwie wymiarowe płotki.
Z płociami związana jest pewna ciekawostka, która ma istotne znaczenie w poławianiu tej ryby. Otóż płocie (podobnie zresztą jak leszcze czy wzdręgi) mają w swoje skórze komórki, które po zranieniu wydzielają specjalną substancję, która pełni rolę sygnalizacyjną dla towarzyszy gatunkowych, w naszym przypadku dla innych płoci. Inne płocie łatwo ten zapach wyczuwają, nawet, gdy zranionej ryby nie widzą ani nie słyszą. Gdy tylko poczują ten zapach, w panice się rozpierzchają. Z kolei ryby, które pływają samotnie, w takiej sytuacji na chwilę drętwieją, dokonują oceny zagrożenia ewentualną agresją i podejmują decyzję, jak zachować się dalej. Oczywiście w opisie zachowania płoci w sposób nieuprawniony dokonałem tzw. antropomorfizacji, czyli przypisałem płociom cechy ludzkie (myślenie, analiza sytuacji, podjęcie decyzji). Oczywiście ryby zachowują się instynktownie, ale tak to właśnie wygląda dla obserwatora – jakby na chwilę drętwiały, oceniały zagrożenie i podejmowały decyzję – płynąć spokojnie dalej czy szybko uciekać.
Faktem jest, że wędkarze często obserwują nagłą przerwę w braniach, na przykład po zerwaniu się z haczyka złowionej ryby. Z punktu widzenia, o którym przed chwilą mówiłem, ma sens spotykane często w poradnikach wędkarskich zalecenie, aby w przypadkach łowienia gatunków żerujących w mniejszych lub większych stadach, starać się zaciętą rybę możliwie szybko wyprowadzić poza obszar łowiska.
Aby skutecznie łowić duże płocie trzeba po prostu, jak wspomniałem, znać jak najlepiej ich zwyczaje i upodobania. To wiedza, którą zdobywa się nad wodą latami. Takie „płociowe” myślenie znalazłem u Ryszarda Skarżyńskiego, gdy czytałem jego artykuł „Dzień płoci” zamieszczony w czerwcowym numerze „Wiadomości Wędkarskich” z 1971 roku. Mówił w nim, co prawda o czerwcu, a nie o marcu, ale mnie chodzi o samo wędkarskie myślenie autora. Napisał on: (…) słońce zachodzi na czerwono, jaskrawa łuna osiada na tafli jeziora. Oho, niedobrze, czerwony zachód słońca zapowiada silny wiatr - „myślą” płocie. Dzisiejszą noc spędzimy w cichej zatoce. (…) Miały rację. W nocy zerwał się silny wiatr, a fale z łoskotem biły o brzeg”. To przykład autentycznego wczucia się w rybie „myślenie” i przykład trafnego przewidywania zachowania ryb.
Jakub Kleń