[2007.02.23] Marcowe miętusy
Dodane przez Administrator dnia 23/02/2007 20:47:12

---

W marcu, jak w garncu – głosi stare porzekadło. Bywało, że z początkiem tego miesiąca rzeki i jeziora skute były jeszcze lodem. Ale bywały i marce ciepłe, gdy płytkie zatoczki nagrzewały się dość szybko i wszędzie pachniało wiosną. Tegoroczna zima była wyjątkowo łaskawa i wygląda na to, że w marcu spokojnie będzie można zacząć wędkować na grunt czy na spławik. W tym kontekście warto pomyśleć o miętusie, który od kilku lat objęty został okresem ochronnym na czas tarła. I dobrze, bo przed laty ryba ta padała ofiarą kłusowników, którzy mordowali – tak to trzeba nazwać – miętusy w ich tarliskach; metodą na tzw. szarpaka. Aż dziw bierze, że nie doszło do zagłady całego gatunku.
Okres ochronny miętusa kończy się z ostatnim dniem lutego. Pierwsza połowa marca, to doskonały czas, by zapolować na rybę, która – wygłodniała po tarle – ma teraz doskonały apetyt. Gdzie szukać miętusa? Ja łowiłem go w Dunajcu – albo poniżej zapory w Czchowie, albo poniżej mostu na drodze do Zakliczyna. Trzeba szukać go w miejscach, gdzie dno rzeki zarzucone jest kamieniami, pniami zatopionych drzew, w okolicach główek, podwodnych krzewów brzegowych półek, w plątaninie korzeni… To ulubione miejsca tej jedynej ryby dorszowatej, która żyje w słodkich wodach. Polowanie na miętusa wymaga jednak samozaparcia i pewnych wyrzeczeń. Najlepszy czas jej połowu, to chłodna i ciemna noc, z przymrozkami i zacinającym deszczem lub śniegiem. Jeśli wieczór jest ciepły, a niebo rozświetla przyjazny księżyc, lepiej się wybrać na romantyczną randkę, a nie na miętusa. Na rybę tę można spróbować zapolować także w dzień – musi być jednak duże zachmurzenie, a zestaw powinniśmy zarzucić w pobliże miętusowej kryjówki. Pamiętajmy, że dopóki wody są zimne, miętus wypuszcza się na nocne łowy nawet na dalekie żerowiska. Gdy woda stopniowo zaczyna się nagrzewać, wypady te stają się coraz krótsze, i ograniczają się do okolic stałej kryjówki. W pierwszej połowie marca zarzucając w rzece nocną gruntówkę, zawsze mamy szansę, że przynęta znajdzie się na szlaku poszukującego pożywienia miętusa. Później szanse te maleją, chyba że z przynętą trafimy w pobliże kryjówki tej ryby. A to już trochę trudniejsze.
Wybierając się na miętusa zabieramy ze sobą niezbyt długie wędzisko z kołowrotkiem (długim kijem źle operuje się w ciemnościach). Żyłkę stosujemy dość solidną (0,28-0,30), a przypon trochę cieńszy (0,18-0,25), by w przypadku zaczepu nie tracić ciężarka. Zabieramy ze sobą także gotowe przypony. Miętus połyka przynętę głęboko, dlatego po wyciągnięciu ryby, nie próbujemy wyjmować haczyka, lecz odcinamy przypon.
Jakub Kleń