[2017.08.25] Niedźwiedzkie klenie
Dodane przez Administrator dnia 25/08/2017 19:40:47

---

Tym razem nie łowiłem. Zajęty byłem remontem domu, który odziedziczyłem po moich rodzicach. A gdy byłem już porządnie zmęczony robotą przy domu i pracą w ogrodzie to, by odetchnąć, szedłem nad rzekę Niedźwiedź.
Niedźwiedź jest dopływem Uszwicy, a ta wpływa do Wisły. Rzeka, to w tym przypadku określenie mocno na wyrost. Oficjalnie jest to potok. Potok Niedźwiedź. Ale odkąd pamiętam, zarówno ja jak i wszyscy miejscowi potok ten zawsze nazywali rzeką.
Płynący w głębokim wąwozie potok stanowi zachodnią granicę mojej działki. Jako dziecko chodziłem w wakacje nad rzeczkę, by z miejscowymi się w niej kąpać. Woda była tam zawsze wręcz lodowata, bo potok nie tylko płynie w wąwozie, ale na dodatek brzegi tego wąwozu są porośnięte drzewami i generalnie woda płynie w głębokim cieniu. A biorąc pod uwagę to, że źródło rzeczki wypływa może z dziesięć kilometrów wcześniej, to woda nie ma za bardzo warunków, by ogrzać się od słońca. Jako dzieci, wchodziliśmy do głębszych miejsc i po paru minutach, mając zsiniałe od zimna wargi i szczękając zębami, przekonywaliśmy się nawzajem: „No, dzisiaj woda jest cieplutka”. Po czym szybko wychodziliśmy na brzeg.
Za to ryby w tej wodzie czuły się jak w raju. Woda była krystalicznie czysta. Zimna i dobrze natleniona. Z drzew wpadały do niej setki przeróżnych żyjątek. Ryby miały więc jedzenia co niemiara. Słynne były żyjące tutaj wypasione klenie. Spotkać można było też pstrągi. A wiejska dzieciarnia łowiła występujące tutaj masowo kiełbie. Chyba, że ktoś zainteresował się żyjącymi w rzeczce rakami, to zabierał koszyk i wędrował z nim po wodzie wypłaszając raki z podwodnych podbrzegowych jam i spod zanurzonych w wodzie korzeni drzew. Raków też było co niemiara.
I gdzieś pod koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, gdy w rolnictwie zaczęto używać coraz więcej nawozów, a z rozbudowującej się wsi do rzeki spływało coraz więcej detergentów, życie w rzeczce zaczęło zanikać. Pierwsze zniknęły raki. Później zaczęły znikać ryby.
I dopiero gdzieś od kilkunastu, może dwudziestu lat, życie znów zaczęło wracać do Niedźwiedzia. Położone nad nią miejscowości zostały skanalizowane. Wielu młodych mieszkańców, zamiast uprawiać pola wyjechało do Niemiec, Belgii, do Anglii czy do Norwegii. Dawniej w każdym gospodarstwie była przynajmniej jedna czy dwie krowy. Dzisiaj kilka krów jest może w całej wsi. Wiele pół zaczyna zarastać lasem. Z pól nie spływają już do rzeki wypłukane przez deszcz nawozy sztuczne. Woda zrobiła się czysta. A gdy do tego dodać akcje zarybiania prowadzone przez tarnowski okręg PZW, na efekty nie trzeba było długo czekać.
Do Niedźwiedzia, zarówno w Porąbce Uszewskiej jak i w Dębnie, wracają piękne klenie.
(Dokończenie w przyszłym tygodniu)
Jakub Kleń