[2017.03.18] Na marcowe klenie (2)
Dodane przez Administrator dnia 18/03/2017 06:50:30

---

W ubiegłym tygodniu rozpisałem się trochę o kleniach. Przy okazji, za jednym z wędkarskich poradników przytoczyłem wtedy wyliczenie kleniowych przynęt – w wyliczeniu tym znalazły się chyba wszystkie stosowane w Polsce przynęty. No właśnie, w Polsce. Bo kilka dni później przypadkowo wyciągnąłem z półki książkę Johna Wilsona, znakomitego wędkarza, autora ponad 20 książek o tematyce wędkarskiej. Książka, którą wyciągnąłem nosiła tytuł: „Jak złowić klenia”. Znalazłem w niej jeszcze jedną kleniową przynętę, której w Polsce chyba nikt nie używał (jeśli się mylę, to przepraszam). Co to za kleniowa przynęta? Oddajmy głos samemu Wilsonowi, który pisze tak: „Alternatywną i zamienną dla skórek chleba, wspaniałą przynętą pływającą są plastry z gniazd os (…). Przynęta ma niemal magiczne właściwości i jeżeli jest jej dostatecznie dużo, aby użyć w mniejszych kawałkach jako zanęty, doprowadzi ona klenie do szaleństwa, umożliwiając złowienie kilku z nich.
Ta przynęta ma słodki, miodowy zapach, od którego kleń szybko staje się jakby uzależniony. Pobudzony kleń zaczyna nacierać przez przejrzystą wodę, aby przechwycić kawałek pływającego plastra przed innymi członkami stada. Jest to więc przynęta najbardziej wybiórcza, ponieważ działa tak długo, jak długo rzut lokuje kawałek plastra obok określonego osobnika i jeżeli nie zatnie się zbyt wcześnie, już jest on w podbieraku. Tak jak w przypadku pływających skórek chleba, najpierw trzeba poczekać, aż całkowicie zamkną się wargi ryby i schowa ona łeb pod powierzchnię wody oraz napnie się żyłka”.
A w czas zacięty kleń walczy wspaniale. Dużo emocji potrafi dostarczyć już trzydziestocentymetrowa sztuka, a co dopiero wyrośnięty okaz o wadze kilograma. Taka ryba wymaga bardzo opanowanego holu. Bardzo opanowanego, bo zagrożone klenie znają mnóstwo sztuczek, które pozwalają mu uwolnić się z haczyka. Odrobina luzu na żyłce i duży kleń potrafi schować się w dziurze pomiędzy kamieniami. A stamtąd najpewniej już go nie wyrwiemy.
Jacek S. Jóźwiak w swojej ciekawej, poradnikowej książce „Sztuka łowienia ryb w rzece” napisał: „Tuż po zacięciu wielki kleń może gnać pod prąd, prosto na wędkarza z ogromną szybkością. Nawet kołowrotek o największym przełożeniu nie skontruje rybiej desperacji. Sekunda, półtorej i kleń zakręci o sto osiemdziesiąt stopni. Czasami uczyni to pod nogami wędkarza, brodzącemu otrze się o wodery. Odrobinę zbyt sztywny kij, zacinający się hamulczyk kołowrotka spowodują, że manewr taki uratuje kleniowi życie. Strzeli przypon, trzaśnie żyłka przy agrafce, rozegnie się hak czy groty kotwiczki...”.
Kleń, chociaż tak sprytny, waleczny i ostrożny nie jest jednak rybą szczególnie trudną do wyholowania. Jeśli tylko uda nam się skutecznie storpedować jego sztuczki (zwłaszcza tuż po zacięciu ryby), jeśli uda nam się, poprzez umiejętne luzowanie i napinanie zestawu spowodować, żeby zapięty kleń szedł pod prąd, to podebranie go będzie już tylko kwestią czasu.
Jakub Kleń