[2006.12.23] Czas karpia (II)
Dodane przez Administrator dnia 23/12/2006 21:43:37

---

Prawdziwy przełom w hodowli karpia nastąpił w drugiej połowie XIX wieku, w wyniku wprowadzenia podziału stawów na mniejsze jednostki, w zależności od wieku ryb. Dokonał tego śląski hodowca Tomasz Dubisz, około 1870 roku. Dubisz przeprowadzał tarło w niewielkich zbiornikach-tarliskach, a następnie przenosił wylęg do odrębnych stawów. W wyniku takiej procedury udało się skrócić cykl produkcji karpia towarowego (a przecież takie karpie trafiają na wigilijne stoły) z czterech-pięciu lat do trzech, a nawet dwóch. Metoda Dubisza, znana pod nazwą galicyjskiej, dość szybko została przejęta przez hodowców niemieckich, czeskich i węgierskich. Zainteresowali się nią również hodowcy stawowi z zaboru rosyjskiego. I tak, wspólnie, udało się dojść do stworzenia znanej rasy karpia polskiego (zwanego także galicyjskim). To jedyna istniejąca jeszcze stara rasa karpia. Karp polski odznacza się łuskami typu lustrzanego. Ryby tej rasy żyjące w tych samych warunkach z karpiami innych ras, rosną lepiej. Są umiarkowanie wygrzbiecone.
Mówiąc o karpiach, najczęściej słyszmy o gatunkach tej ryby ze względu na jej ułuszczenie. I tak wyróżnia się tradycyjnie cztery odmiany karpi hodowlanych: karpie drobnołuskie (pełnołuskie), karpie golce (nagie), karpie liniowe (rzędowe, szeregowe) i karpie lustrzenie. Natomiast jeśli chodzi o rasy karpi, to wyróżnia się pięć ras karpia, występującego w Europie (obecnie lub w przeszłości). Wymieńmy je po kolei: rasa aischgrundzka (rasa ta została wyprowadzona w dorzeczu rzeki Aisch koło Norymbergii, były to karpie wysoko wygrzbiecone, bezłuskie lub słabo ułuszczone, o żółtozłotej barwie, ryby te cechowała mała odporność na wpływy środowiska, skutkiem czego były podatne na różne choroby, w końcu rasa ta wyginęła); rasa frankońska (karpie tej rasy także cechowały się dużym wygrzbieceniem, miały barwę żółtozieloną lub cytrynową, były bezłuskie, hodowano je w stawach Frankonii, rasa frankońska na skutek krzyżowań z innymi rasami przestała istnieć jako rasa czysta); rasa czeska (karpie tej rasy miały małe głowy, ciało walcowate, wydłużone o brązowej barwie, były bezłuskie, rasa już dość dawno zanikła w hodowli); rasa łużycka (ryby tej rasy do karpie drobnołuskie o niewielkim wygrzbieceniu, z szarym lub szarobiałym ubarwieniem, charakteryzują się dobrym przyrostem w stosunku do innych ras, ich tempo wzrostu jest podobne do przyrostu lustrzeni polskich, które zostały scharakteryzowane wcześniej. I właśnie wspomniane lustrzenie polskie, to piąta rasa karpia, którą spotykamy do dzisiaj.
Jakub Kleń