[2015.05.07] Sezon na szczupaka (II)
Dodane przez Administrator dnia 07/05/2015 18:28:38

---

Ubiegłotygodniowe zapiski zakończyłem stwierdzeniem, że hol dużego szczupaka dostarcza sporo emocji. To prawda. Walka z zaciętym szczupakiem obfituje w liczne niespodzianki, gwałtowne ucieczki ryby, okraszone niekiedy gwałtownymi wyskokami szczupaka z wody, gdy wykonuje tzw. świecę. Czasami zapowiedzią takiej „świecy” jest podniesienie się drapieżnika blisko powierzchni wody i szybka ucieczka w bok (jeśli wtedy obniżymy położenie wędziska, możemy temu manewrowi zapobiec). Ale jeśli ryba już wyskoczy, trzeba żyłkę nieco poluzować, gdyż szczupak często potrząsa wtedy energicznie łbem i jeśli żyłka będzie napięta, może ją zerwać lub uwolnić się z kotwiczki. Jeśli w trakcie klasycznej „świecy” nie zdążymy właściwie zareagować, a z powodu emocji zdarza się to wędkarzom nad wyraz często, spróbujmy chociaż „podać” wędzisko nieco do przodu. Gdy ryba znów wpadnie do wody, natychmiast na nowo napinamy żyłkę.
Walcząc ze szczupakiem trzeba zawsze pamiętać, że zacięty i holowany przez nas drapieżnik za wszelką cenę będzie usiłował wytrząsnąć haczyk ze swojego pyska. Niebezpiecznie (dla ostatecznego wędkarskiego efektu oczywiście) robi się nie tylko wtedy, gdy szczupak demonstruje widowiskową „świecę”, ale także wtedy, gdy ryba wyskoczy horyzontalnie nad wodę albo gdy to my sami wysuniemy mu z niej łeb. Takie momenty, zwłaszcza przy napiętej żyłce zwykle wróżą albo wypięcie się ryby albo przegryzienie przez niej żyłki. Zasada jest więc taka, by holowana przez nas ryba po raz pierwszy chwyciła powietrza dopiero w podbieraku.
Łowiąc na żywca, zdarza się, że szczupak weźmie rybkę, która przeznaczona była dla kogoś innego, a więc bez solidnego wolframowego czy metalowego przyponu, rybkę która penetrowała podwodny świat na przyponie ze zwykłej plecionki. W takich przypadkach sprawdza się zmęczenie przeciwnika stałymi ucieczkami, do których szczupaka należy wręcz zachęcać, i którym nie wolno się sprzeciwiać mocnym napięciem żyłki. Cały czas musimy pamiętać, że żyłka przecina się w czasie potrząsania łbem przez rybę albo kiedy szoruje ona gwałtownie po pile szczupaczych zębów, na przykład podczas zmiany kierunku ucieczki lub gwałtownego hamowania jej przez wędkarza. Szczupak ucieka raczej w czyste wody, ułatwiając tym samym zadanie wędkarzowi. A gdy po ucieczce zatrzyma się, ostrożnie zaczynamy prowadzić ją w swoim kierunku. I przez cały czas zachowujemy czujność. Drapieżnik może w każdej chwili zatrzymać się, stanąć w miejscu – to moment dość niebezpieczny, gdyż ryba za kilka sekund może ruszyć gwałtownie do przodu, co przy napiętej żyłce może grozić jej zerwaniem.
Czasami zdarza się (chociaż za wszelką cenę trzeba tego unikać), że szczupak dopadnie zarośli. Zdarza się to wtedy, gdy łowimy w jeziorach czy obrośniętych roślinnością mniejszych zbiornikach. Jeśli ryba się w nie zaplącze, szarpanie wędziskiem na ogół nie przynosi żadnego efektu. Gdy jest płytko i ciepło, najlepiej jest (pamiętając o skręceniu żyłki) wejść po prostu w gąszcz roślin i podejść do ryby. Jeśli warunki na taki manewr nie pozwalają (bo jest albo zbyt głęboko albo zbyt zimno) nie pozostaje nic innego, jak poczekać kilkanaście minut, licząc na to, że ryba sama wypłynie na otwartą wodę. Wtedy mówimy o wędkarskim cudzie, ponieważ taka sytuacja praktycznie się nie zdarza.
Kończąc te krótkie rozważania trzeba stwierdzić raz jeszcze – hol dużego szczupaka dostarcza naprawdę wyjątkowych emocji. I tych emocji wszystkim wędkarzom, w nowym sezonie, serdecznie życzę.
Jakub Kleń