Głos - Tygodnik Nowohucki

[2014.09.04] Dunajeckie brzany (II)
Dodane przez Administrator dnia 04/09/2014 22:10:08

Zgodnie z ubiegłotygodniową zapowiedzią dzisiaj trochę o brzanowych przynętach i metodach połowu tej ryby.
Jeśli chodzi o brzanowe przynęty, to dobrze jest prześledzić doniesienia o tym, na co łakomiły się „medalowe” brzany zgłaszane do „Wiadomości Wędkarskich”. W miesiącach wakacyjnych 1983 roku (nie sądzę, by w upodobaniach brzan od tego czasu zaszła jakaś radykalna zmiana) w miesięczniku tym opublikowano tekst o tym, na jakie przynęty złowiono owe brzany. Okazało się, że na 89 zgłoszonych ryb, aż 24 sztuki połakomiły się na rosówkę. Kolejną faworyzowaną przez brzany przynętą okazał się groch – 18 zgłoszonych okazów. Kolejną, trzecią przynętą w tym rankingu, okazał się żółty ser – 10 „medalowych” ryb. Na kolejnych miejscach uplasowały się: pszenica – 9 ryb, dżdżownica – 8 brzan, ciasto – 4 sztuki, płatki owsiane – trzy ryby, żabka – trzy ryby, szyjka raka – jedna sztuka. Na błystki wahadłowe i wirowe złowiono sześć brzan. To zestawienie daje do myślenia i może być pomocne w wyprawianiu się na brzany. Zabrakło mi w nim jednak przynęty, którą sam przez lata stosowałem z bardzo dobrym rezultatem nad Dunajcem – myślę o pęczaku (pęcaku). Sparzone ziarna pęczaku sprawdzały się znakomici w łowieniu zarówno na grunt jak i na przepływankę. Przygotowanie tej przynęty jest bardzo proste. Na noc przed wyprawą nad wodę wsypujemy do termosu pęczak i zalewamy go wrzątkiem. Na rano pęczak mamy nabrzmiały i miękki, w sam raz nadający się na haczyk. Oczywiście, łowiąc brzany na tę przynętę dobrze jest kilka dni wcześniej zanęcić łowisko zanętą z dodatkiem pęczaku. Jeśli ryby znajdują się w łowisku, na brania nie trzeba długo czekać.
Pamiętam moją piękna brzanę sprzed kilu lat. Łowiłem na Dunajcu w okolicach Wesołowa. Gdy spojrzy się stamtąd na drugi brzeg, w oddali, na grzbiecie wzgórza widać ruiny zamku w Melsztynie. Była połowa sierpnia. Dzień zapowiadał się słoneczny. Wcześniej, w tym samym miejscu nęciłem przez kilka dni. Zarzuciłem dwa zestawy gruntowe z kulkami pęczaku na haczykach. Przez pierwszą godzinę nie działo się nic. Kije ustawione na sztorc, z przyczepionymi do szczytówek dzwoneczkami, milczały jak zaklęte. Zacząłem przygotowywać sobie śniadanie. I wtedy na jednym z kijów zadźwięczał dzwonek. Adrenalina zerwała mnie z krzesełka. Podbiegłem do kija. Po chwili zobaczyłem błyskawiczne wygięcie szczytówki i usłyszałem charakterystyczny dźwięk dzwoneczka. Szczytówka przygięła się jeszcze bardziej. Wtedy zaciąłem. Po chwili wiedziałem, że na haczyku siedzi ryba. Przez chwilę trwałem nieruchomo. Ryba również. Łączył nas tylko napięty wędkarski zestaw. Po chwili ryba ruszyła wolno, bardzo wolno pod prąd. Wyglądało na to, że cały czas trzyma się dna. Gdy zmieniła kierunek i zaczęła zbliżać się do ostrogi, zacząłem delikatnie zwijać żyłkę. Nie holowałem jej „na siłę”. Chciałem najpierw trochę ją zmęczyć. Powtarzałem sobie: pochodź trochę po dnie, zmęcz się, a wtedy rozpocznę właściwy hol. Kiedy uznałem, że ryba zmęczyła się już wystarczająco, spróbowałem oderwać ją od dna. Podniosłem wędzisko do pozycji pionowej przy równoczesnym zwijaniu żyłki. Ryba natychmiast dała znać o sobie tępym, głuchym uderzeniem, jak gdyby worek cementu uderzył o dno. W chwilę potem doświadczyłem gwałtownej, chociaż krótkiej ucieczki mojej ryby – jej znakiem był przenikliwy pisk hamulca. Emocje sięgnęły szczytu.
Po ucieczce ryba na kilka minut przymurowała, a później znów ruszyła pod prąd. Wtedy zacząłem ściągać ją powtórnie. Dokręciłem hamulec do pełnej wytrzymałości mojej żyłki. Jeszcze raz spróbowałem zmusić rybę do zmiany kierunku i podejścia w górne partie wody. Udało się. Po kilku minutach, w odległości dwóch metrów od brzegu, zobaczyłem moją zdobycz. Trzęsącym się głosem poprosiłem kolegę, by zszedł nad brzeg z podbierakiem. Po minucie na brzegu wylądowała moja piękna brzana. Mierzyła siedemdziesiąt dwa centymetry.
Jakub Kleń