[2013.10.10] ROŻNOWSKIE SANDACZE (III)
Dodane przez Administrator dnia 10/10/2013 18:49:28

---

Zbliżało się południe. Po niebie z zachodu na wschód przesuwały się chmury, ale nie padało. Po południu, od północnego zachodu zaczęła nadciągać ciemniejsza chmura. – No, teraz to może nas trochę pokropić – rzuciłem w stronę Leszka. – No, może – odparł Leszek, z uwagą wpatrując się w wędrujące w naszym kierunku chmurzysko. Na szczęście deszcz obszedł nas bokiem. Na nasze obozowisko spadło dosłownie kilka kropel.
O czwartej po południu rozpaliliśmy ognisko. Zajęliśmy się nim z ochotą, bo na wędkach, odkąd zarzuciliśmy zestawy, kompletna cisza. Sygnalizacyjne bombki wisiały nieruchomo jak zahipnotyzowane, a na kijach z żywcami również była cisza. – Może się okazać, że zrobiliśmy sobie sympatyczną wycieczkę nad wodę, ale ryb dzisiaj nie zobaczymy – zagadał w pewnym momencie Leszek. – Może być i tak – odparłem. Mówiąc to, kątem oka dostrzegłem ruch białej bombki na kiju Leszka. – Ty, bo chyba coś ci dziubie – rzuciłem w jego stronę. Leszek zerwał się z krzesełka, jakby poraził go prąd elektryczny. W sekundzie był przy kiju. Teraz obaj z uwagą obserwowaliśmy bombkę. Ta na chwilę znieruchomiała, a po chwili zaczęła delikatnie opadać w dół. Znów się zatrzymała i rozpoczęła wędrówkę pod kij. Nie wytrzymałem i syknąłem w stronę Leszka: - Tnij! Leszek zaciął i zaczął powoli zwijać żyłkę. – Masz coś? – spytałem. – Chyba coś jest – odpowiedział. Lekko wygięta szczytówka wskazywała, że faktycznie na haczyku może być jakaś ryba. Po minucie na brzegu wylądował niewielki leszczyk. – No, nie jest to olbrzym, ale zawsze ryba – powiedział Leszek, delikatnie odpinając leszczyka, który po chwili wrócił tam, skąd został wyciągnięty.
Była piąta po południu. – Może wreszcie teraz coś się zacznie – rzucił mój towarzysz. – Oby – dodałem, wpatrując się w swoje nieruchome zestawy.
Ale trzeba przyznać, że ta mała rybka odmieniła nasze nastroje, które przez siedem godzin od chwili rozpoczęcia wędkowania, wystawione zostały na poważną próbę cierpliwości. Wrócił humor, zaczęło się opowiadanie dowcipów, a do łowienia znów nabraliśmy takiej chęci, jakbyśmy na łowisku zjawili się kilka minut wcześniej. W takim nastroju zabraliśmy się też do pałaszowania pogrzanej na ognisku fasolki po bretońsku, którą Leszek zapobiegliwie przygotował dzień wcześniej w domu. Tak smakowitej fasolki nie jadłem ani u siebie, ani w żadnym barze. Cóż – magia miejsca, magia wody, ognisko, las… W takich warunkach wszystko smakuje wyjątkowo.
Zaczęło już zmierzchać, gdy na żywcówce Leszka (ten to ma szczęście) zaczęło się coś dziać. Maleńki kawałeczek styropianu przyczepiony do żyłki zaczął oddalać się w kierunku wody. Najwyraźniej coś ciągnęło żyłkę. Ryba wyciągnęła może ze dwa, trzy metry żyłki i ciągnęła nadal. – Ciąć? – rzucił w moją stronę Leszek. – Hmm, tnij, tylko nie zapomnij opuścić pałąka na kołowrotku – odpowiedziałem. Leszek zaciął. Dość miękko, ale stanowczo. Przez moment trzymał wyprostowany kij, a ja obserwowałem jak szczytówka zaczyna wyginać się w kierunku wody. – Masz wyregulowany hamulec? – zapytałem. – Tak – odparł Leszek i zaczął zwijać żyłkę. W pewnym momencie zauważyłem gwałtowne szarpnięcie. Leszek aż opuścił trochę kij, a z kołowrotka dał się słyszeć charakterystyczny jazgot hamulca. Po chwili kij znów był prawie prostopadły a mój kolega usiłował ściągać rybę w stronę brzegu. Zażarta walka nie trwała długo – może trzy, cztery minuty. Wydawało się, że ryba osłabła. Bez większego problemu udało się przyciągać ją w naszym kierunku. I wtedy, może jakieś dwa, trzy metry od brzegu zobaczyłem podłużny srebrzysty grzbiet. Na oko mierzył jakieś osiemdziesiąt centymetrów. Obaj byliśmy przekonani, że był to piękny sandacz. Pobiegłem po podbierak.
I gdy po par sekundach znów byłem przy Leszku, zobaczyłem coś, czego pewnie nie zapomnę. W rybę wstąpiła jakby nagła, nadzwyczajna siła. Dwa, trzy razy machnęła głową w lewo, w prawo, i wypruła od brzegu. Patrzyłem jak oniemiały. Leszek tym bardziej, gdyż nadal trzymał sztywno wędzisko, które zupełnie nie reagowało na ucieczkę ryby. Nie reagowało, bo sandaczowi, na moment przed wylądowaniem w podbieraku, udało się wypiąć.
Jakub Kleń