[2013.03.28] O POSZANOWANIE ŻYCIA
Dodane przez Administrator dnia 28/03/2013 15:32:40

---

W poprzednim numerze „Głosu” ukazała się lakoniczna informacja na drugiej stronie pod tytułem „Zabójstwo na Szkolnym”. Można z niej było się dowiedzieć, że 20 letni raper o pseudonimie „Papug”, mieszkający w os. Górali zmarł od zadanych mu kilkunastu ran ciętych nożem… Zdecydowanie więcej można było przeczytać w reportażu, który ukazał się w „Gazecie Wyborczej” z tą samą datą wydania co „Głos”. Tu już było więcej informacji, nie tylko tych oficjalnych z policji, ale przekazanych ustami świadków śmierci młodego człowieka, osób którego go znały, a także polityków. Zawsze ceniłem reportaż, jako najtrudniejszy i z wyższej półki gatunek dziennikarski. Autorce w tym przypadku udało się szybko dotrzeć do ludzi, którzy próbowali przekazać swoje odczucia związane z tym tragicznym zdarzeniem.
Najbardziej wstrząsającym fragmentem reportażu była relacja mieszkanki osiedla Szkolnego, która błagała konającego mężczyznę, aby nie odchodził, bo ma dla kogo żyć, choćby dla swojej mamy. Jednak ciężko ranny chłopak, mimo próby reanimacji, umiera na rękach ratowników z karetki, która dotarła na miejsce. To było wstrząsające. Młody człowiek, przed którym było całe życie, kończy je tragicznie, a odebrali mu je, także młodzi ludzie. Bo już wiadomo, z zeznań świadków zdarzenia, że „Papug” był z kolegami w klubie „Kamaleon” na Szkolnym i tam spotkał mężczyznę, z którym miał wcześniej konflikt. To ten mężczyzna skrzyknął kolegów, którzy wyposażeni w „sprzęt”, czyli noże i maczety gonią i dopadają Tomka między blokami i bestialsko mordują…
Tak, to było morderstwo ze szczególnym okrucieństwem, którego nic nie usprawiedliwia, żadne animozje, a tym bardziej prozaiczne upokorzenia w obecności dziewczyny, które prawdopodobnie były motywem zabójstwa. Ja uważam, że zabójstwa, ale obawiam się, że nasze prawo i wymiar sprawiedliwości potraktują to jako bójkę ze skutkiem śmiertelnym i odpowiedzialność będzie zupełnie inna. Ciężko będzie udowodnić, kto zadał śmiertelny cios, a proces po schwytaniu sprawców, w co wierzę, będzie się długo toczył i skończy nie adekwatnymi do czynu wyrokami.
Nie to jednak, w tej całej tragicznej sprawie jest najistotniejsze. Należałoby się zastanowić, w okresie zbliżających się Świąt Wielkiej Nocy, jak może dochodzić do takich zdarzeń. Przecież Ci młodzi ludzie, skrzyknięci, przez swojego kolegę, którzy nożami zadźgali swojego rówieśnika, zostali wychowani w normalnych rodzinach. Pewnie kiedyś biegali ze „święconką” do parafii na Szklanych Domach, spotykali się przy świątecznym stole i dzieli jajkiem ze swoimi bliskimi. Co w nich wyzwoliło takie zezwierzęcenie, że zapomnieli o wpajanych im kiedyś wartościach w domu, szkole i kościele? Jak mogli, w tak brutalny sposób, pozbawić życia swojego bliźniego? Mam nadzieję, że u tych, którzy dokonali tego morderstwa, wśród ich rodzin i otoczenia, dojdzie do jakiejś refleksji, jednoznacznie potępiającej ten czyn. Tomkowi nikt już życia nie przywróci, ale oby wreszcie zrozumiano, że nie można odbierać drugiemu człowiekowi tego co najcenniejsze - życia, a Jego bliskim zgotować niepowtarzalną traumę, pełną bólu i żalu… Wszystko po to, aby nie dochodziło więcej do takich tragicznych zdarzeń, a Ci którzy mają „sprzęt” w postaci noży i maczet, pomyśleli wcześniej, do czego może doprowadzić jego użycie wobec drugiego człowieka.
SŁAWOMIR PIETRZYK