[2012.10.04] POŻEGNANIE LATA NAD WISŁĄ (III)
Dodane przez Administrator dnia 04/10/2012 15:57:58

---

W południe brania ustały, więc skoncentrowaliśmy się na przygotowaniu drewna na ognisko. Andrzej obiecał nam jakieś super danie. Na szczęście w pobliżu sporo było różnych kawałków drewna więc szybko uzbieraliśmy zapas wystarczający na parę godzin żywego ognia. Po drugiej stronie Wisły zauważyliśmy grupkę wędkarzy, którzy przygotowywali się najwyraźniej na dłuższe obozowanie – rozbili dwa duże namioty, przed nimi ustawili przenośną werandę, a po godzinie wypłynęli pontonem na Wisłę i zaczęli w różnych miejscach sypać zanętę. Najwyraźniej mieli zamiar zostać na noc, a może nawet na sobotę i niedzielę.
Rozpaliliśmy ognisko i zaczęliśmy snuć opowieści o wiślanych leszczach i sumach. – No, pora na obiad – zawyrokował Andrzej. Rozgarnął ogień i na rozżarzonych, zwęglonych kawałkach drewna ustawił zawinięty w aluminiową folię żeliwny pojemnik, którego zawartości nie chciał nam na razie zdradzić. Ale gdzieś po piętnastu, dwudziestu minutach z nad naczynia zaczął się rozchodzić nęcący nozdrza zapach, któremu towarzyszyło delikatne syczenie. – Za dziesięć minut będzie gotowe – oznajmił nasz kucharz i z samochodu wyjął papierowe talerze oraz plastikowe sztućce. Gdy odsłonił folię, naszym oczom ukazało się prawdziwe dzieło kulinarnej kuchni: czerwień papryki, brązowe-żółte kawałki ziemniaków, wpadające w fiolet kawałki ciemnoczerwonej cebulki, paski żółtej papryki i płatki białej cebuli, fragmenty pieczarek, które przybrały barwę ciemnego, wpadającego w czerń brązu… i czego tam jeszcze nie było? Bazylia, małe pomidorki, sos winegret, kawałki pleśniowego sera. Takiego dania nie powstydziłaby się pani domu przygotowująca przyjęcie urodzinowe, a myśmy dostali je nad samą wodą, na rybach… Ten zapach i ten smak pozostaną w naszej pamięci na długo.
Tego dnia nie odnieśliśmy już większych wędkarskich sukcesów. Tylko ja, o dziewiątej wieczór, złowiłem jeszcze ładnego leszcz. Mierzył czterdzieści pięć centymetrów.
Jakub Kleń


Andrzej zaprezentował się nam jako mistrz polowej kuchni.