[2010.09.17] Tusk tu i teraz
Dodane przez Administrator dnia 17/09/2010 17:24:55

---

Premiera Tuska nie interesuje los przyszłych pokoleń Polaków. Nie interesuje go nawet los naszych dzieci i wnuków. Premier Tusk chce żyć „tu i teraz”, a przede wszystkim rządzić tak długo, jak to możliwe. Potem może być krach. Co go obchodzi los Polski, gdy Platforma przegra wybory? A niech się martwią ci, którzy zwyciężą. Było takie powiedzenie: po nas choćby potop. Premier Tusk zamierza zadłużyć Polskę tak, że przy nim Gierek będzie wyglądał jak rozsądny finansista. Hasło „rząd się wyżywi” zastąpiła maksyma „rząd się dorobi, a resztę niech szlag trafi”. A rząd musi się nieźle dorobić, żeby fortuny jego ministrów przetrwały bankructwo państwa.
Skoro Polska liczy się tylko jako źródło szybkich dochodów, to jakie znaczenie ma fakt, czy za parę lat jeszcze wciąż będzie suwerennym państwem? Żadne. Niech się martwią ci, co przyjdą po nas. A tymczasem można dogadać się z Rosjanami, że za cenę rezygnacji z naszej suwerenności (choćby tylko energetycznej), dorzucą coś jeszcze do pęczniejącego portfela. Czemu nie? A może Niemcy są także gotowi coś dorzucić? Za to, że nie będziemy przeszkadzać w ich interesach z Rosjanami? Przecież – skoro liczy się tylko tu i teraz - to nam jest wszystko jedno, czy nasze dzieci będą mieszkać w Rosji czy w Niemczech. A niech sobie mieszkają gdzie chcą, przecież zawsze mogą wyjechać do roboty na plantacje oliwek do Włoch albo na stacje benzynowe do Irlandii. Polskę trzeba z korzyścią sprzedać, a ci co tu zostaną, niech lepiej już dziś uczą się po rosyjsku.
Dziś rząd nie ma zmartwień większych, niż przegrany mecz (oczywiście w piłkę) z sejmową drużyną Schetyny. Zabraknie na emerytury i renty? Zabierze się policjantom i nauczycielom. Zbuntują się policjanci? Sprzeda się trochę szpitali i szkół wyższych. Studenci wyjdą na ulicę? Pośle się ich na stypendia do Wenezueli (tam zamiast na studia trafią do kopalni albo karczowania buszu). „Solidarność” wezwie do strajku? Wałęsa i Krzywonos chętnie powiedzą, że nie o taką „Solidarność” walczyli. Opozycja będzie się stawiać? Palikot już obiecuje, że wyśle się ją do piachu, jeszcze w tym roku (nie, nie jakąś abstrakcyjną opozycję, ale jej konkretnego lidera).
Czy to wszystko nie wygląda jak jakiś ponury żart z otaczającego nas świata pomyślności i dostatku? Przecież wystarczy włączyć TVN, żeby się uspokoić i z apetytem zasiąść do kolacji. Za oknem dymi huta, sąsiad kupił nowe auto, od poniedziałku zacznie się nowy serial, jeszcze weselszy od poprzednich. W Warszawie, na Krakowskim Przedmieściu, za murem z żelaznych barierek i za szpalerem groźnych policjantów, stoi wciąż krzyż, prosty, drewniany, przepasany biało-czerwoną wstążką. Czy jest to ostatni objaw normalności w zwariowanym świecie, czy przeciwnie – symbol zacietrzewienia i narzędzie fanatyków? Czy mógłby tam stać, przecież nikomu nie przeszkadza, czy też lepiej wynieść go chyłkiem i ukryć gdzieś na strychu, żeby nie wywoływał demonów nietolerancji?
To nie są żarty. Czy dla świętego spokoju mamy zgodzić się na urządzenie świata, w którym dobrze poczują się tylko ludzie bez skrupułów i bez zasad? Czy dla świętego spokoju mamy skapitulować przed cwaniactwem i chciwością? Czy pozwolimy na każde łajdactwo, żeby jeszcze przez parę miesięcy łudzić się, że czarne chmury rozwieją się bez naszego udziału? W końcu tu i teraz wciąż jeszcze można wytrzymać. Jak długo?
Ryszard Terlecki