Bez Nowej Huty nie byłoby Sundance – mówi Grzegorz Zariczny – ŻYCIE W FILMIE ZAGĘSZCZONE
Dodane przez Administrator dnia 28/02/2013 18:04:12

---

Z Grzegorzem Zaricznym rozmawia Krystyna Lenczowska
+ Zaczęło się od... wierszy. Chłopak z nieodległego Kokotowa przyniósł swoje wiersze na warsztaty Grupy Literackiej Sylaba do Ośrodka Kultury im. C.K.Norwida …
- Byłem wówczas uczniem XVI LO w Nowej Hucie, rzeczywiście pisałem wiersze i szukałem miejsca, gdzie mogę je pokazać i usłyszeć o nich opinię.
+ … a potem chciał Pan wiersz sfilmować...
- Jak oceniano, moje wiersze były...obrazowe. Stąd się wzięła podpowiedź, że może film? Wiersze nie dawały mi takiej możliwości rozmowy z odbiorcą, jak chciałem. Szukałem nowego języka – odpowiedzią - była reżyseria...
Filmowcem uczynił mnie Jerzy Ridan. Bez jego pasji do kina, bez wiary w to, że kinem można cos fajnego ze swoim życiem zrobić, pewno nie kręciłbym filmów. On nauczył mnie kina. Zabierał mnie często ze sobą na realizację materiałów filmowych. „Trzymałem tyczkę”, przyglądałem się jego pracy, słuchałem jak się robi filmy. Jerzy Ridan zapraszał mnie na seanse do kina Świt, radził „idź zobacz jak się robi dobry film”, albo mówił „na ten film nie idź, bo jest słaby”. Chodziłem, patrzyłem, zastanawiałem się dlaczego film jest „dobry”. I całkiem zarzuciłem wiersze, zacząłem szukać zwyczajnych historii ludzkich, „do opowiedzenia” w filmie. Dziesięć lat temu podjąłem decyzję o przerwaniu studiów geograficznych. Był czerwiec. Już miałem kilka egzaminów na uczelni zaliczonych. Siedziałem całymi dniami na Krakowskim Festiwalu Filmowym i decyzję „chcę robić filmy” podjąłem właściwie z dnia na dzień. To było trudne dla moich rodziców, ale sił dodawał mi Jerzy Ridan i dzięki niemu przetrwałem..


Grzegorz Zariczny

---

Treść rozszerzona

---

+ Jak powstał nagrodzony na amerykańskim amerykańskim Festiwalu Filmu krótkometrażowego Sundance Film Festival „Gwizdek?
- Zawsze staram się szukać historii z życia, moich lub moich przyjaciół. Zastanawiam się „co mnie boli?,” gdzie mam jakieś sprawy nieuporządkowane i o tym staram się zrobić film. W moich filmach chcę opowiedzieć jakąś historię, zwrócić uwagę, że życie kogoś, pozornie zwyczajnego, jak Marcina w filmie „Gwizdek”, może być równie ciekawe, jak literata i inteligenta, czy celebryty, których jest pełno w filmie i na ekranie.
U źródeł „Gwizdka” leży moje doświadczenie życiowe – sam sędziowałem mecze piłkarskie w B i C klasie i chciałem, o tym opowiedzieć. Rola sędziego lokalnych meczów, nie jest łatwa. To ciężki chleb – wszyscy: zawodnicy i kibice, szukają odreagowania emocji właśnie na sędzim i mój film miał pokazać życie Marcina, sędziego piłkarskiego.
Robię filmy dokumentalne. Nie inscenizuję, tu wszystko jest prawdziwe, tylko zagęszczone. Zycie bohatera trzeba „skrócić” do 16 minut więc wybieram te fragmenty, które z punktu widzenia dramaturgii „mojego” filmu są interesujące. Ale by je zdobyć, czasami trzeba się napracować. Tu – sfilmowaliśmy 12 meczów. Przyjąłem metodę pracy bez offów, muzyki ilustracyjnej, bez mówienia do kamery. By one nie „dopowiadały”, ani odpowiednio „ustawiały” bohatera.
+ Czy festiwal w Utah stanowi jakiś punkt przełomowy w Pana karierze?
- Dla mnie festiwale przyszły niejako przy okazji. Nie robiłem filmu by „zdążyć” na festiwal. Lecąc do Park City nie wiedziałem, że otrzymałem nagrodę, a tylko to, że „Gwizdek” znalazł się gronie wyselekcjonowanych filmów. Już w podróży otrzymałem SMS, że mam nagrodę!
Nagroda na Sundance, to raczej nagroda prestiżowa, nie finansowa, ale gdy się zostanie zauważonym, nagrodzonym, to łatwiej zrobić kolejne filmy. Staram się z tego mądrze skorzystać. Zrobiłem dopiero trzy filmy. Nie narzekam. Uważam że młodzi filmowcy mają dobrze w Polsce. I jak ktoś naprawdę chce - to zrobi „swój” film.
+ Nowa Huta to ważne dla Pana miejsce?
- Bez Nowej Huty nie byłoby Sundance. Tu dobrze się czuję, dużo jej zawdzięczam. Lubię z Krakowa wracać do domu przez Nową Hutę, by się naładować dobrą energią i cały czas w Nowej Hucie szukam tematu i historii do nowego filmu.
+ Ma Pan dopiero 30 lat, zatem co przed Panem?
- Oglądając moje filmy, ciągle zauważam, gdzie popełniłem błędy I dopóki będę je dostrzegał, to będę się rozwijał. Myślę też o nakręceniu dłuższego filmu fabularnego. Przed otrzymaniem nagrody pracowałem nad scenariuszem filmu pełnometrażowego i dalej na nim pracuję.
+ Dziękuję za rozmowę.
***
Nagrodzony „Gwizdek” , „Marysiną polanę” i film „Nasza zima zła” Grzegorza Zaricznego można było obejrzeć w Kinie Sfinks 18 bm. W spotkaniu z widzami uczestniczył reżyser, a także bohater „Gwizdka” - Marcin Batko. Grzegorz Zariczny rok temu ukończył reżyserię filmową na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. W 2010 roku w trakcie kursu dokumentalnego w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy zrealizował nagradzany w Polsce i na świecie film dokumentalny „Marysina Polana”, a w roku 2012 film fabularny „Nasza zima zła”, za który otrzymał Nagrodę Specjalną Jury w konkursie „Młode Kino Polskie" na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Sundance Film Festiwal, zainicjowany w 1978 r., jest największym festiwalem kina niezależnego na świecie. Co roku przyznawane są tam nagrody - w kategorii filmu fabularnego i dokumentu krótkometrażowego. Grzegorz Zariczny jest pierwszym polskim reżyserem nagrodzonym na tym festiwalu. W ub. poniedziałek, do tych nagród dołączył także statuetkę „Honorowego Sfinksa” , w podziękowaniu za współpracę - prowadzi bowiem Akademię Filmową dla młodego widza w kinie Sfinks i współtworzy Nowohucką Kronikę Filmową.
Marcin Batko, bohater filmu nadal sędziuje mecze w B-klasie i C-klasie w powiecie wielickim, choć jak mówi – większej przyszłości z tym nie wiąże. To jest – jak mówi – tylko jego pasja. Zmienił pracę, pracuje w MAN-ie, w Niepołomicach. Dlaczego zgodził się zostać bohaterem filmu? - Grzegorz to mój kolega. Wiedziałem że Grzesiek chodzi na „reżyserkę”, stwierdziłem, że to bardzo fajny temat, że ktoś chce nagrać film o sędzim piłkarskim z B i C klasy. Jakbym się nie zgodził to nigdy by filmu nie było. Gdy po dwóch dniach Grzegorz zadzwonił, zgodziłem się…- mówi. I dodaje: - Podobał mi się ten film. Zdjęć nakręcono mnóstwo. Są też takie, które ja bym umieścił w tym filmie, ale to nie ja jestem reżyserem. Może niektórym nie pasuje, że dużo przekleństw? Ale tak jest na meczach…