[2009.07.16] Jeszcze nie złożyliśmy broni
Dodane przez Administrator dnia 16/07/2009 12:27:52

---

W ostatnią sobotę w kościele w Mistrzejowicach oraz w NCK-u odbyło się spotkanie byłych więźniów stanu wojennego. Stawiło się ponad sto osób, głównie z Małopolski i Śląska, ale także z innych regionów, a nawet z zagranicy. Przewodniczący stowarzyszenia, które było organizatorem spotkania, górnik z kopalni „Wujek” (ranny w 1981 roku i później więziony) powiedział, że Polska nie wygląda dziś tak, jak to wyobrażali sobie działacze „Solidarności” w 1980 i 1981 roku. A jednak spotkanie miało charakter wspomnieniowo-towarzyski, a jego uczestnicy zapewniali, że nie oczekują żadnych dowodów wdzięczności za swoje dawne zasługi.
Otóż może większość spośród uczestników tego zebrania rzeczywiście żadnych nagród nie oczekuje, ale jest przecież wielu byłych działaczy, którzy dziś cierpią biedę, chorują, żyją w samotności i opuszczeniu. Czy nie jest obowiązkiem „Solidarności” upomnieć się o poprawę ich losu? Czy nie jest to także obowiązek nas wszystkich, którzy tworzyliśmy wielki ruch społeczny, a potem pozwoliliśmy, aby zdrajcy korzystali z jego sukcesu? Gdzie jest pomoc dla ludzi, którzy poświęcili swoją wolność i zdrowie, zrezygnowali z karier, oddali „Solidarności” swoje najlepsze lata? Wielu siedziało w więzieniach, ale wielu innych wyrzucono z pracy, nie awansowano, przeniesiono na gorsze stanowiska, zmuszono do emigracji. Przecież to im Polska zawdzięcza niepodległość, to im wszyscy zawdzięczamy możliwość korzystania z demokracji. A jak Rzeczypospolita wynagrodziła ich odwagę, ofiarność, determinację? Czy przyznała im dodatki do emerytur, zapewniła zniżki opłat, ufundowała domy opieki dla żyjących w najgorszych warunkach? Niektórzy, nieliczni, dostali rozmaite odznaczenia, ale cóż one dają oprócz zasłużonej satysfakcji?
Od obalenia komuny minęło już 20 lat. Ale polskiemu państwu nie starczyło czasu, aby wyrównać zaciągnięte długi. Przez lata polityczni cwaniacy krzyczeli, że nie wolno upominać się o nagrody za służbę ojczyźnie. Pogardliwie krzywili się na „kombatanctwo”, kpili z „roboli na styropianie”, wyśmiewali rocznicowe obchody. Ale tymczasem sami siedzieli na górze złota, którą wyszarpali z narodowego majątku. Teraz też podniosą wrzask, że w czasach kryzysu nie wolno uszczuplać państwowej kasy, a pomagać trzeba „inwestorom” i „przedsiębiorcom”. Rząd liberałów do upadłego będzie bronić majątków i dochodów rozmaitych kombinatorów, ale nie stanie w obronie ludzi, którzy 20 lat temu pokonali komunistyczną dyktaturę.
Kryzys się skończy, ale problem zostanie. Potrzebujących pomocy będzie coraz więcej. Czy jesteśmy dość silni, żeby upomnieć się o ich prawa? Co uczynimy, aby wnuki pokolenia „Solidarności” przekonały się na przykładzie własnych dziadków, że Rzeczypospolita docenia swoich bohaterów, że pamięta o ich zasługach? W Polsce przed wojną żołnierze i policjanci mieli obowiązek salutować kombatantom Legionów czy Polskiej Organizacji Wojskowej. Kiedy doczekamy się powszechnego uznania i szacunku dla działaczy antykomunistycznej opozycji, dla organizatorów strajków, a potem struktur „Solidarności” w zakładach pracy w 1980 roku, dla uczestników podziemia po wprowadzeniu stanu wojennego?
Czas mija. Ale wciąż jest nas wielu. Jeżeli walczyliśmy o wolną Polskę i odnieśliśmy zwycięstwo, to czy potrafimy zdobyć się na jeszcze jeden wysiłek? Dokończyć rozpoczętą pracę?
Ryszard Terlecki