[2005.06.15] Gdy słońce praży niemiłosiernie
Dodane przez Administrator dnia 15/06/2005 19:56:29

---

Utarł się pogląd, że upał odbiera rybom apetyt. Dlatego w lipcu czy sierpniu wędkarze nad wodę wybierają się najczęściej wczesnym świtem lub późnym popołudniem. To prawda, że wtedy ryby biorą najlepiej. Prawdą też jest, że w gorące letnie dni nie ma sensu polowanie na miętusa, który odrętwiały próbuje przetrwać najgorsze dla siebie dni. Ale przykład wielu wędkarzy pokazuje, że łowić skutecznie można nawet w samo południe, w środku lata.
Przekonałem się o tym kilka lat temu, gdy postanowiłem spędzić cały dzień nad jeziorem w Czchowie. Rano złowiłem kilka ładnych leszczy i okoni. Około wpół do jedenastej ryby przestały brać, za to słońce prażyło coraz bardziej. Na dodatek prawie nie było wiatru – tylko od wody szedł ledwo, ledwo wyczuwalny chłód, który brał się z różnicy temperatur – na brzegu było blisko 32oC, a woda miała gdzieś pod 20oC. Znałem jednak z grubsza ukształtowanie dna i wiedziałem, że kilkanaście metrów w lewo znajduje się szerokie na parę metrów zagłębienie, taki większy dołek. Tam woda musiała być chłodniejsza i można było założyć, że właśnie tam spotkam jakieś ryby. Rzuciłem w tamtym kierunku dwie kule zanętowe, a po chwili umieściłem tam zestaw z kawałkiem aromatycznego ciasta na haczyku. Przez pierwszą godzinę nie działo się nic. Poza tym, że rozpoczynało się skwarne popołudnie. Było gdzieś około pierwszej po południu, gdy sygnalizacyjna bombka nerwowo zadrgała. Znieruchomiałem. Po chwili bombka drgnęła po raz drugi, po raz trzeci i majestatycznie powędrowała pod kij. Zaciąłem. W pobliżu nie było zaczepów, więc nie spieszyłem się z holem. Po kilku minutach zobaczyłem srebrny grzbiet. Podciągnąłem rybę bliżej brzegu i podjechałem podbierakiem. Po chwili miałem ją na brzegu. Była to największa płoć, jaką udało mi się dotychczas złowić. Zmierzyłem dokładnie. Miała trzydzieści cztery centymetry długości. Gdy wieczorem oprawiałem ją na grilla, mogłem przekonać w jakim jedzeniu gustowała. Wnętrze jej brzucha było aż zielone od glonów.
Jakub Kleń